![]() ![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Biografía | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nacemento | 18 de xuño de 1936 ![]() Motueka, Nova Zelandia (en) ![]() ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Morte | 4 de outubro de 1992 ![]() Mount Panorama, Australia ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Causa da morte | infarto agudo de miocardio ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Datos persoais | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
País de nacionalidade | Nova Zelandia ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Actividade | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ocupación | piloto de Fórmula Un (1965–1974), piloto de automobilismo ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Nacionalidade deportiva | Nova Zelandia ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Deporte | automobilismo ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Participou en | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
24 Horas de Le Mans ![]() |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Premios
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() ![]() ![]() |
Denis Clive "Denny" Hulme, OBE, nado o 18 de xuño de 1936 e finado o 4 de outubro de 1992, foi un piloto de Fórmula Un de Nova Zelandia, Campión do Mundo co equipo Brabham en 1967.
Entre o seu debut en Mónaco en 1965 e a súa última carreira no Gran Premio dos Estados Unidos de 1974, comezou 112 Grandes Premios, logrando oito vitorias e 33 podios. Tamén terminou terceiro na posición xeral en 1968 e 1972.[1]
Hulme demostrou versatilidade dominando a Canadian-American Challenge Cup (Can-Am) no Grupo 7 sports cars. Como membro do equipo McLaren que gañou cinco títulos consecutivos entre 1967 e 1971, gañou o campionato individual de pilotos dúas veces e foi subcampión noutras catro ocasións.[1]
Logo da súa estancia na Fórmula Un con Brabham, Hulme correu para McLaren en varios formatos -Fórmula 1, Can-Am, e nas 500 Millas de Indianápolis. Hulme retirouse da Fórmula Un ao final da tempada de 1974, pero continuou correndo nas Australian Touring Cars.
Hulme foi alcumado 'The Bear' ("o oso"), debido á súa "natureza agresiva" e "rasgos duros". Con todo, tamén era "sensible (...) incapaz de expresar os seus sentimentos, agás nun coche de competición."[2]
Durante a súa carreira, Hulme pilotou os coches máis potentes da súa época. Correu en F1, F2, Indycars, Berlinas/Turismos, CanAm e carreiras de resistencia, todo durante a mesma tempada. Logo de retirarse da F1, ata pilotou en carreiras de camións.
Hulme morreu dun ataque ao corazón mentres conducía un BMW M3 durante a Bathurst 1000 en Australia, converteuse no sétimo excampión da Fórmula Un en morrer, e o primeiro en morrer dee causas naturais (logo de tres accidentes nas carreiras, dous accidentes na vía pública e un accidente cunha aeronave).
Naceu e criouse nunha granxa de tabaco pertencente aos seus pais en Motueka na Illa Sur de Nova Zelandia. O seu pai Clive Hulme foi galardoado coa Cruz da Vitoria, polos seus méritos na batalla de Creta en 1941.
Denny Hulme deixou a escola e púxose a traballar nun garaxe. Gañou o diñeiro suficiente para comprar un MG TF, para entrar rapidamente nas carreiras de montaña. Logo dun impresionante progreso comprou un Cooper-Climax, para posteriormente, ser elixido como piloto de Nova Zelandia para Europa. Unha vez alí, traballou como mecánico no garaxe de Jack Brabham en Chessington e empezou a achandar o seu camiño no seu camiño do automobilismo.
En 1961 presentouse en Le Mans co equipo Abarth, antes Ken Tyrrell invitara ao neozelandés para competir no seu equipo de Fórmula 2. Logo de varias actuacións impresionantes, o seu antigo xefe Jack Brabham, chamou a Hulme para unirse ao equipo de F2 da lenda australiana. A parella dominou o campionato dese ano, acadando un dobrete no Campionato de Europa.
Logo de facer numerosas aparicións en carreiras no validas para o campionato con Brabham, finalmente Denny recibiu a chamada que esperaba, facendo o seu debut no Campionato Mundial en 1965 en Mónaco. Máis tarde ese ano, gañou os seus primeiros puntos, pola cuarta posición no inmenso Circuíto de Charade en Francia.
1966 foi a primeira tempada completa Hulme na Fórmula Un. Logo da saída de Dan Gurney, converteuse no número dous de Brabham detrás do mesmisimo Jack Brabham. Acabando cuarto ese ano. Un terceiro lugar en Reims en Francia, un segundo por detrás de Brabham en Brands Hatch, e a volta máis rápida en Zandvoort, antes de que os problemas de acendido o fixeran abandonar a carreira.
O Campionato de 1967 foi esencialmente un asunto interno a maior parte do ano para o equipo Brabham, aínda que o novo Lotus 49 deu Jim Clark e Graham Hill a oportunidade de volver a gañar. Con todo, dúas vitorias nas 11 carreiras do Campionato, en Monte Carlo e Nürburgring (o "Inferno Verde"), e unha serie de podios, deron vantaxe a Hulme. Gañou o campionato por cinco puntos a Brabham, e outros cinco a Jim Clark. Hulme foi o primeiro (e ata a data, o único) Campión do Mundo de Fórmula Un de Nova Zelandia.
En 1968 fichou polo equipo McLaren, propiedade do seu compatriota Bruce McLaren. A carreira de Suráfrica, que se celebrou no lendario circuíto de Kyalami, foi difícil para o equipo. A pesar de ter que usar os vellos motores BRM V12 nun vello chasis M5A, Denny acadou o quinto posto.
Na carreira española no Jarama, Hulme rematou segundo, e acadou dúas vitorias máis ese ano en Monza e no Canadá, deixándoo cunha remota posibilidade de reter a coroa do Campionato contra Graham Hill e o mozo Jackie Stewart.
A carreira de Cidade de México, determinou o campión dese ano, pero por desgraza para Denny un fallo na suspensión do seu McLaren fíxoo abandonar.
1969 foi un desastre para Hulme: a versión revisada do chasis M7A tivo problemas de fiabilidade, e Hulme só logrou 20 puntos, logrando unha vitoria, ironicamente, á luz dos acontecementos da tempada anterior, na carreira final en México. Hulme terminou a tempada en sexta posición na clasificación de pilotos.
1970 trouxo unha nova década, pero a sorte de Hulme non cambiou. O xefe do equipo e grande amigo Bruce McLaren morreu, mentres probaba o McLaren M8D para a CanAm, o que afectou a Denny. Tivo outro problema ese mesmo ano, cando sufriu queimaduras nas mans cun lume de metanol durante a práctica das 500 millas de Indianápolis. Como resultado, perdeuse o Gran Premio dos Países Baixos en 1970. Sen inmutarse, logrou un cuarto lugar no campionato con 27 puntos.
En 1971 o equipo McLaren estaban en desorde. Hulme acadou as volta rápida no Canadá e os Estados Unidos ese ano, pero os resultados eran difíciles de conseguir. Denny terminou noveno na clasificación de 1971.
En 1972 xunto co seu bo amigo Peter Revson, Denny volveu á senda do triunfo logrando a vitoria en Suráfrica, e uns poucos podios noutras carreiras, terminando en 1972 no terceiro lugar con 39 puntos.
Sorprendentemente, Hulme só anotou unha pole position na súa carreira na F1, en 1973 en Kyalami. Con todo, Hulme foi eclipsado polo seu amigo e compañeiro de equipo Peter Revson en 1973, e terminou sexto a 12 puntos do seu compañeiro.
El e Revson construíron unha grande amizade e camaradería na F1 e tamén competiron xuntos na serie Can-Am. Cando Revson deixou McLaren a finais de 1973 para unirse á Shadow, Hulme quedou decepcionado.
Logo do Gran Premio do Brasil no que Denny finalizou en duodécima posición, comezaron as probas en Kyalami. Revson perdeu o control do seu coche, batendo de fronte contra as barreiras. Hulme tratou en balde de salvar a vida do seu amigo, pero foi en balde. Despois do accidente Hulme anunciou a súa despedida. Con todo, á parte de gañar a carreira arxentina e quedar segundo en Austria, non fixo unha gran tempada, e retirouse dignamente ao final do ano.
Tempada | Series | Pos. | Coche | Equipo |
---|---|---|---|---|
1960 | Campionato A.N.P.E.C./Auto Italiana d’Europe [3] | 3º | Envoy-Ford Cooper-BMC T52 |
Envoy Racing Team New Zealand International Grand Prix Team |
Formula 2 Drivers & Constructors Championship [4] | NC | Cooper-Ford T45 | New Zealand International Grand Prix Team | |
B.R.S.C.C. John Davy Championship [4] | NC | Cooper-BMC T52 | Ken Tyrrell | |
1961 | New Zealand Gold Star Championship [4] | 1º | Cooper-Climax T51 | Yeoman Credit Team |
1962 | John Davy Championship[5] | 2º | Cooper-Ford T56 Brabham-Ford BT2 |
New Zealand Grand Prix Racing Team Brabham Racing |
B.A.R.C. Championship [5] | NC | Cooper-Ford T56 | New Zealand Grand Prix Racing Team | |
B.R.S.C.C. Championship[5] | NC | Cooper-Ford T56 Brabham-Ford BT2 |
New Zealand Grand Prix Racing Team Brabham Racing | |
1963 | B.A.R.C. Express & Star British Championship[6] | 2º | Brabham-Ford BT6 | Brabham Racing Organisation |
Championnat de France[7] | NC | Brabham-Ford BT6 | Brabham Racing Organisation | |
European Touring Car Challenge[8] | NC | Jaguar 3.8 Mk II | Tommy Atkins | |
British Saloon Car Championship[4][9] | NC | Ford Galaxie | Alan Brown Racing Ltd | |
1964 | Grote Prijs van Limborg[10] | 1º | Brabham-Cosworth BT10 | Brabham Racing Developments |
FFSA Trophées de France[11] | 2º | Brabham-Cosworth BT10 | Brabham Racing Organisation | |
Tasman Cup Series[12][13] | 3º | Brabham-Climax BT4 | Brabham Racing Organisation Ecurie Vitesse | |
Autocar British Formula Two Championship[14] | 4º | Brabham-Cosworth BT10 | Brabham Racing Developments | |
Australian Formula One Championship[15] | NC | Brabham-Climax BT4 | Ecurie Vitesse | |
European Touring Car Challenge[16][17] | NC | Ford Galaxie | Alan Brown Racing Ltd | |
British Saloon Car Championship[18][19] | NC | Ford Galaxie Austin Mini Cooper S |
Alan Brown Racing Ltd Don Moore | |
Deutsche Rundstrecken-Meisterschaft für Grand-Tourisme-Wagen[20] | 13º | Honda S600 | Jack Brabham | |
1965 | Spring Trophy[21] | 1º | Brabham-Cosworth BT16 | Brabham Racing Developments |
Trophées de France[22] | 8º | Brabham-Cosworth BT16 | Brabham Racing Organisation | |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA[4][23] | 11º | Brabham-Climax BT7 Brabham-Climax BT11 |
Brabham Racing Organisation | |
British Sports Car Championship[24] | NC | Brabham-Climax BT8 | Sidney Taylor Racing | |
1966 | Trophées de France[25][26] | 2º | Brabham-Honda BT18 | Brabham Racing Organisation |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA[4][27] | 4º | Brabham-Climax BT22 Brabham-Repco BT20 |
Brabham Racing Organisation | |
Canadian-American Challenge Cup[4] | NC | Lola-Chevrolet T70 | Sidney Taylor Racing | |
British Sports Car Championship[24] | NC | Lola-Chevrolet T70 | Sidney Taylor Racing | |
1967 | Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA [4][28] | 1º | Brabham-Repco BT20 Brabham-Repco BT19 Brabham-Repco BT24 |
Brabham Racing Organisation |
Canadian-American Challenge Cup[29][30] | 2º | McLaren-Chevrolet M6A | Bruce McLaren Motor Racing | |
Spring Cup[31] | 2º | Brabham-Repco BT20 | Brabham Racing Organisation | |
Tasman Cup Series[32][33] | 8º | Brabham-Climax BT22 Brabham-Climax BT7A |
Brabham Racing Organisation | |
USAC National Championship[34][35] | 13º | Eagle-Ford 67 | Yunick | |
British Sports Car Championship[24] | NC | Ford GT40 | Sidney Taylor Racing | |
1968 | Canadian-American Challenge Cup[36][37] | 1º | McLaren-Chevrolet M8A | Bruce McLaren Motor Racing |
BRDC International Trophy [38] | 1º | McLaren-Cosworth M7A | Bruce McLaren Motor Racing | |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA [4][39] | 3º | McLaren-BRM M5A McLaren-Cosworth M7A |
Bruce McLaren Motor Racing | |
Tasman Cup Series[40][41] | 7º | Brabham-Ford BT23 | Racing Team S.A. | |
USAC National Championship[42][43] | 24º | Eagle-Ford 68 | All American Racers | |
British Sports Car Championship[24][44] | NC | Lola-Chevrolet T70 Mk.3 GT | Sidney Taylor Racing | |
1969 | Canadian-American Challenge Cup[45][46] | 2º | McLaren-Chevrolet M8B | McLaren Cars Ltd |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA [4][47] | 6º | McLaren-Cosworth M7A | Bruce McLaren Motor Racing | |
USAC National Championship[48][49] | NC | Eagle-Ford 69 | Olsonite | |
RAC British Sports Car Championship[24][50] | NC | Lola-Chevrolet T70 Mk.3B GT | Sidney Taylor Racing | |
1970 | Canadian-American Challenge Cup[51][52] | 1º | McLaren-Chevrolet M8D | Bruce McLaren Motor Racing |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA [4][53] | 4º | McLaren-Cosworth M14A | Bruce McLaren Motor Racing | |
USAC National Championship[4][54] | NC | McLaren-Offenhauser M15 | McLaren Cars | |
1971 | Canadian-American Challenge Cup[55][56] | 2º | McLaren-Chevrolet M8F | McLaren Cars |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA [4][57] | 13º | McLaren-Cosworth M19A | Bruce McLaren Motor Racing | |
USAC National Championship[4][58] | NC | McLaren-Offenhauser M16A | McLaren Cars | |
1972 | International Gold Cup [4][59] | 1º | McLaren-Cosworth M19A | Yardley Team McLaren |
Canadian-American Challenge Cup[60][61] | 2º | McLaren-Chevrolet M20 | McLaren Cars | |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA [4][62] | 3º | McLaren-Cosworth M19A McLaren-Cosworth M19C |
Yardley Team McLaren | |
1973 | Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA [4][63] | 6º | McLaren-Cosworth M19C McLaren-Cosworth M23 |
Yardley Team McLaren |
1974 | Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA [4][64] | 7º | McLaren-Cosworth M23 McLaren-Cosworth M23B |
Marlboro Team McLaren |
International Race of Champions [65][66] | 8º | Porsche Carrera RSR | ||
1982 | Australian Endurance Championship [67] | NC | BMW 635 CSi | JPS Team BMW |
1984 | Australian Endurance Championship [68] | 77º | BMW 635 CSi | JPS Team BMW |
1985 | Australian Endurance Championship [69] | 39º | Holden VK Commodore | Ray Smith |
1986 | Australian Endurance Championship [70] | 35º | Mercedes-Benz 190E | Bob Jane T-Marts |
European Touring Car Championship [71][72] | NC | Rover Vitesse | Tom Walkinshaw Racing | |
South Pacific Touring Car Championship | 16º | Mercedes-Benz 190E BMW 325i |
Bob Jane T-Marts | |
1987 | World Touring Car Championship [73][74] | NC | Holden VK Commodore SS Group A Holden VL Commodore SS Group A |
Perkins Engineering |
Australian Touring Car Championship [75] | NC | Ford Sierra XR4Ti | John Andrew Motorsport | |
1988 | South Australia Cup [76] | 2º | Holden VL Commodore SS Group A SV | Perkins Engineering |
Asia-Pacific Touring Car Championship [77][78] | NC | Holden VL Commodore SS Group A SV | Perkins Engineering | |
1990 | Australian Endurance Championship [79] | NC | Ford Sierra RS500 | Tony Longhurst Racing |
1991 | Australian Endurance Championship [80] | 11º | BMW M3 Evolution | Tony Longhurst Racing |
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Ano | Coche | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | Ranq | Puntos |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1964 | Brabham BT4 | LEV 1 |
PUK 2 |
WIG 3 |
TER Ret |
SAN 5 |
WAR 5 |
LAK 9 |
LON | 3º | 23 |
1967 | Brabham BT22 | PUK Ret |
WIG 3 |
LAK 4 |
WAR Ret |
SAN Ret |
LON Ret |
8º | 7 | ||
1968 | Brabham BT23 | PUK | LEV | WIG 3 |
TER 6 |
SUR 6 |
WAR 5 |
SAN 9 |
LON NTS |
7th | 8 |
|
|
Ano | Equipo | Co-Pilotos | Coche | Clase | Voltas | Pos. | Clase Pos. |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1961 | ![]() |
![]() |
Fiat-Abarth 850 S | S 850 | 263 | 14º | 1º |
1966 | ![]() |
![]() |
Ford GT40 Mk.II | P+5.0 | 360 | 2º | 2º |
1967 | ![]() |
![]() |
Ford GT40 Mk.IV | P+5.0 | 86 | Ret | Ret |
Ano | Equipo | Co-Pilotos | Coche | Clase | voltas | Pos. | Clase Pos. |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1966 | ![]() |
![]() |
Ferrari 250LM | P+2.0 | 53 | Ret | Ret |
1967 | ![]() |
![]() |
Ford Mk IV | P+2.0 | 299 | Ret | Ret |
Ano | Equipo | Co-Pilotos | Coche | Clase | voltas | Pos. | Clase Pos. |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1982 | ![]() |
![]() |
BMW 635 CSi | A | 41 | Ret | Ret |
1984 | ![]() |
![]() |
BMW 635 CSi | Group A | 148 | 15º | 2º |
1985 | ![]() |
![]() |
Holden VK Commodore | C | 146 | Ret | Ret |
1986 | ![]() |
![]() |
Mercedes-Benz 190E | B | 157 | 9º | 2º |
1987 | ![]() |
![]() |
Holden VK Commodore SS Group A | 1 | 2 | Ret | Ret |
1988 | ![]() |
![]() ![]() |
Holden VL Commodore SS Group A SV | A | 137 | RetF | Ret |
1989 | ![]() |
![]() ![]() |
Ford Sierra RS500 | A | 158 | 5º | 5º |
1990 | ![]() |
![]() |
Ford Sierra RS500 | A | 65 | Ret | Ret |
1991 | ![]() |
![]() |
BMW M3 Evolution | 2 | 157 | 4º | 1º |
1992 | ![]() |
![]() |
BMW M3 Evolution | 2 | 32 | Ret | Ret |
![]() |
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Denny Hulme |
Predecesor: Jack Brabham |
Campión da Fórmula 1 1967 |
Sucesor: Graham Hill |