![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ |
samolot sportowy |
Konstrukcja |
górnopłat o konstrukcji mieszanej, podwozie klasyczne stałe |
Załoga |
2 |
Historia | |
Data oblotu |
lipiec 1930 |
Wycofanie ze służby | |
Liczba egz. |
1 |
Dane techniczne | |
Napęd |
1 silnik rzędowy de Havilland Gipsy I |
Moc |
85 KM (nominalna) |
Wymiary | |
Rozpiętość |
11,52 m |
Długość |
7,53 m |
Wysokość |
2,39 m |
Powierzchnia nośna |
19,5 m² |
Masa | |
Własna |
439 kg |
Użyteczna |
216 kg (maks. 389) (po modyfikacji maks. 680 kg) |
Startowa |
655 kg (maks. 828 kg) (po modyfikacji maks. 1160 kg) |
Zapas paliwa |
90 l (norm.) |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
170 km/h |
Prędkość przelotowa |
130 km/h |
Prędkość minimalna |
73 km/h |
Prędkość wznoszenia |
2,6 m/s |
Pułap |
3 200 m |
Zasięg |
480 km (maks. 760) |
Dane operacyjne | |
Użytkownicy | |
Polska |
PWS-52 – polski samolot sportowy skonstruowany w 1930 w Podlaskiej Wytwórni Samolotów, zbudowany w jednym egzemplarzu.
Samolot został zaprojektowany w latach 1929-1930 w Podlaskiej Wytwórni Samolotów, z własnej inicjatywy fabryki, jako jeden z kilku samolotów przeznaczonych specjalnie do uczestnictwa w Międzynarodowych Zawodach Samolotów Turystycznych Challenge 1930 (ponadto PWS-8, PWS-50, PWS-51). Projekt opracowali inż. Zbysław Ciołkosz i inż. Antoni Uszacki. Prototyp zbudowano i oblatano na początku lipca 1930 w Białej Podlaskiej (pilot Franciszek Rutkowski). Koncepcja samolotu - zastrzałowego górnopłatu - była wzorowana na samolocie de Havilland 80 Puss Moth[1].
W lipcu 1930 samolot ze znakami rejestracyjnymi SP-ADD pilotowany przez pilota fabrycznego PWS Franciszka Rutkowskiego wziął udział w zawodach Challenge 1930, został jednak wywrócony przez wiatr na plecy i uszkodzony na lotnisku w Reims[2]. Po remoncie w samolocie zmieniono kształt steru kierunku.
W III Krajowym Konkursie Awionetek (24 września – 6 października 1930) Józef Lewoniewski zajął na PWS-52 4. miejsce a następnie wysunął pomysł przerobienia go na samolot rajdowy do lotu dookoła świata. W 1931 samolot zmodyfikowano w wytwórni, dodając w tylnym bagażniku duralowy zbiornik na 368 l paliwa i z przodu kadłuba zbiornik na 55 litrów, ponadto na miejscu obok pilota można było zamontować zbiornik pojemności 168 l. Łącznie z istniejącym zbiornikiem w baldachimie płata o pojemności 170 l (normalnie zabierano tam 90 l paliwa), zapas paliwa mógł wynosić łącznie 760 l. Wzmocniono konstrukcję samolotu i usterzenia, a silnik wymieniono na mocniejszy Gipsy III (moc nominalna 120 KM), z cylindrami w układzie wiszącym, co zmieniło nieco i unowocześniło sylwetkę samolotu. Samolot wyposażono w radiostację, mógł też zabierać nadmuchiwaną łódkę[1].
15 sierpnia 1931 na zmodyfikowanym PWS-52 Józef Lewoniewski wykonał z jednym pasażerem lot dookoła Polski, bez lądowania pokonując 1755 km w 12 godzin 35 minut. 1 września 1931 wykonał na nim lot z Warszawy do Salonik i z powrotem (2700 km). Miał to być lot bez lądowania, lecz z powodu awarii iskrownika lądował dwukrotnie: na Węgrzech i w Grecji. Z powodu braku funduszy wytwórni PWS zrezygnowano z użycia samolotu do lotu dookoła świata[1].
W 1933 samolot został przekazany Ministerstwu Komunikacji, gdzie przez kilka lat nie był używany. W 1937 został kupiony przez Z. Przeorskiego z Klubu Lotniczego PWS, który wymontował dodatkowe zbiorniki i używał samolotu do lotów sportowych. W 1939 maszyna została rozbita podczas lotu treningowego[1].