![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent |
Tachikawa |
Typ |
samolot rozpoznawczy/bombowy/transportowy |
Konstrukcja |
metalowa |
Załoga |
5 |
Historia | |
Data oblotu |
marzec 1944 |
Dane techniczne | |
Napęd |
2 x Silnik tłokowy Mitsubishi Ha-104 Ru |
Moc |
2000 KM |
Wymiary | |
Rozpiętość |
27 m |
Długość |
17,65 m |
Wysokość |
5,1 m |
Powierzchnia nośna |
80 m² |
Masa | |
Własna |
9 232 kg Ki-74.01 |
Startowa |
18 524 kg Ki-74.01 |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
600 km/h Ki-74.01 |
Pułap |
12 000 m |
Zasięg |
8 000 km |
Dane operacyjne | |
Użytkownicy | |
Japonia |
Tachikawa Ki-74 (jap. キ74) – dwusilnikowy, średni samolot rozpoznawczo-bombowy Cesarskiej Armii Japońskiej z czasów II wojny światowej, przeznaczony do lotów na dużej wysokości i długich dystansach. W nomenklaturze aliantów oznaczony nazwą kodową "Patsy". Do zakończenia wojny wybudowano 16 egzemplarzy.
Prace nad samolotem rozpoczęły się pod koniec lat 30. ubiegłego wieku. Wiosną 1939 r. opracowano wstępne założenia, jakie musiała spełniać nowa maszyna. Miał być to samolot zdolny do lotów rozpoznawczych na bardzo długich dystansach, co najmniej o zasięgu 5000 km, przy prędkości przelotowej 450 km/h oraz locie na dużej wysokości. Przy takich założeniach zostało zredukowane uzbrojenie obronne maszyny. Zakładano, że duża prędkość i wysokość lotu pozwoli maszynie na uniknięcie nieprzyjacielskich samolotów myśliwskich.
Realizacji projektu podjęła się wytwórnia Tachikawa i jej inżynier H. Kimura. Firma miała już doświadczenie w budowie długodystansowych samolotów. Współpracując z Wydziałem Lotniczym Cesarskiego Uniwersytetu w Tokio, firma opracowywała już samolot A-26 (późniejszy Tachikawa Ki-77), który z okazji 2600-lecia Cesarstwa Japonii miał dokonać rekordowego przelotu. Wykorzystując swoje doświadczenie, Tachikawa podjęła się wykonania zadania.
Pierwszym krokiem zespołu inżyniera Kimury było wybranie jednostki napędowej dla nowej maszyny. Cechą charakterystyczną nowego silnika miała być jego duża sprawność na wysokim pułapie. Z tego też względu do dalszych prac wybrano silnik Mitsubishi Ha-214 Ru, napędzający sześciołopatowe śmigła. Maksymalna moc silnika na wysokości 9500 metrów wynosiła 2400 KM, dzięki zastosowaniu turbosprężarki 1700 KM.
Silnik Ha-214 był dopiero we wstępnej fazie rozwoju i z braku efektywnej jednostki napędowej prace uległy znacznemu spowolnieniu. Dalsze prace zostały wstrzymane, kiedy pion techniczny japońskiego lotnictwa podważył skuteczność rozpoznania z bardzo dużej wysokości, nakazując jednocześnie skupienie wysiłków na projekcie szybkiego samolotu rozpoznawczego Tachikawa Ki-70 będącego następcą maszyny Mitsubishi Ki-46.
Wybuch wojny na Dalekim Wschodzie i sukcesy Japonii, sprawiły, że pod jej rządami znalazły się bardzo duże obszary południowo-wschodniej Azji i Pacyfiku. W zaistniałej sytuacji powrócono do projektu Ki-74, samolotu zdolnego do dalekich przelotów. Jednak tym razem do zadań rozpoznawczych dodano wymóg przenoszenia bomb na pokładzie samolotu. Uporano się z tym, przeprojektowując kadłub samolotu poprzez zabudowanie w nim komory bombowej, zdolnej do przenoszenia 1000 kg bomb. Opancerzono kabinę załogi, którą powiększono do pięciu członków oraz zastosowano samouszczelniające się zbiorniki paliwa.
Z powodu ciągłego braku sprawnych silników Ha-214, wybrano Mitsubishi Ha-211 I napędzające czterołopatowe śmigła o zmiennym skoku i mocy startowej 2200 KM. We wrześniu 1942 r. zaakceptowano projekt wstępny i przystąpiono do budowy trzech prototypów. Prace nie miały najwyższego priorytetu i pierwszy prototyp (Ki-74.01) został ukończony w marcu 1944 r. W tym samym miesiącu samolot odbył swój pierwszy lot, nie osiągając jednak zadowalających parametrów. Pomimo tego kontynuowano dalsze prace. W celu zwiększenia mocy silników na dużej wysokości zmieniono silniki, zastępując Ha-211 I silnikami Ha-211 Ru z turbodoładowaniem. Obydwie jednostki napędowe nie były w pełni sprawne i ciągle trwały nad nimi prace. Dlatego ponownie zmieniono silniki, tym razem na Mitsubishi Ha-104 Ru o mocy startowej 2000 KM, również z turbodoładowaniem.
Użycie w konstrukcji samolotu metalu nie sprzyjało szybkiemu zakończeniu prac nad samolotem i wprowadzeniu go do produkcji seryjnej. Braki materiałowe pod koniec wojny zmuszały konstruktorów japońskich do szukania materiałów zastępczych, np. drewna, którego jednak przy zakładanych osiągach samolotu nie można było użyć. Poza trzema prototypami zbudowano jeszcze trzynaście samolotów w tej konfiguracji silnika. Poddawano je badaniom do końca wojny, ale żaden z nich nie wszedł do działań bojowych.
Ki-74 był całkowicie metalowym, pięcioosobowym średniopłatem. Skrzydła o laminarnym profilu, dużej zbieżności i dużym wydłużeniu. Silniki zamontowane po obu stronach kadłuba na centropłacie. Usterzenie klasyczne o dużej powierzchni mającej ułatwić manewrowanie samolotem na dużej wysokości. Podwozie trójpodporowe chowane w locie z tylnym podparciem. Główne dwugoleniowe z pojedynczymi kołami chowanymi do wnęk w komorach silników i tylne kółko ogonowe chowane do wnęki w kadłubie. Kadłub o konstrukcji półskorupowej. Dla załogi przewidziano ciśnieniową kabinę umożliwiającą loty na dużych wysokościach.
Maszyna mogła przenosić do 1000 kg bomb w konfiguracji 1 x 500 kg, 4 x 250 kg lub 9 x 100 kg. Uzbrojenie obronne tworzył pojedynczy karabin maszynowy kalibru 12,7 mm zainstalowany w ogonie samolotu. Obsługiwany zdalnie przez strzelca znajdującego się w tyle ciśnieniowej kabiny.
Samolot nie wziął udziału w walkach. Prawdopodobnym wydaje się być jednak projekt wykorzystania samolotu w wersji Ki-74 II Ya-Go do zbombardowania Nowego Jorku. W tym celu 9 sierpnia 1945 r. wyznaczeni do wypełnienia zadania oficerowie lotnictwa Cesarskiej Armii Lądowej zostali skierowani do 114. Dywizjonu Bombowego. Atak mogły wykonać również maszyny Ki-114 lub Ki-77. Sama akcja miała być odwetem za zrzucenie przez Amerykanów bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Nie jest również jasne jakiego rodzaju bomby miały zostać użyte podczas bombardowania. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że miał być to odwet za niszczycielskie ataki atomowe, mogły zostać użyte bomby z głowicami chemicznymi lub bronią bakteriologiczną. Kapitulacja Japonii udaremniła cały projekt.