![]() SMS „Santa Elena” | |
Klasa |
tender wodnosamolotów |
---|---|
Historia | |
Stocznia | |
Wodowanie |
16 listopada 1907 |
Zamówiony dla ![]() | |
Nazwa |
„Santa Elena” |
Wycofanie ze służby |
3 sierpnia 1914 |
![]() | |
Nazwa |
SMH „Santa Elena” |
Wejście do służby |
2 lipca 1915 |
Wycofanie ze służby |
1918 |
![]() | |
Nazwa |
„Linois” |
Wejście do służby |
1920 |
Wycofanie ze służby |
1924 |
![]() | |
Nazwa |
„Orvietto” |
Wejście do służby |
1924 |
Wycofanie ze służby |
1943 |
![]() | |
Wejście do służby |
1943 |
Wycofanie ze służby |
1944 |
Los okrętu |
zatopiony, złomowany |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
2464 t |
Długość |
137,3 m |
Szerokość |
16,7 m |
Zanurzenie |
7,0 m |
Napęd | |
1 x maszyna parowa, 2800 IHP | |
Prędkość |
11 w |
Uzbrojenie | |
3 armaty 88 mm | |
Wyposażenie lotnicze | |
do sześciu wodnosamolotów |
SMH „Santa Elena” (Flugzeugmutterschiff II, FS II) – tender wodnosamolotów używany przez Kaiserliche Marine w okresie I wojny światowej.
Statek pasażersko-towarowy „Santa Elena” został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu dla linii Hamburg Südamerikanische Dampfschifffahrts-Gesellschaft[1]. Wodowany 16 listopada 1907 statek mierzył 137,3 metry długości, 16,7 metrów szerokości, a jego zanurzenie wynosiło do 7 metrów, tonaż statku wynosił 7415 GRT[1]. Napęd stanowiła maszyna parowa poczwórnego rozprężania o mocy 2800 IHP z trzema kotłami napędzająca pojedynczą śrubę, prędkość maksymalna statku wynosiła 11 węzłów[1].
3 sierpnia 1914 statek został przejęty przez Kaiserliche Marine i podobnie jak SMH „Answald” został skierowany do stoczni Danzig Kaiserliche Werft w Gdańsku w celu przebudowania go na tender wodnosamolotów[1]. Pierwsza przebudowa została oceniona jako nieudana, tak samo jak w przypadku „Answalda” i okręt został ponownie skierowany do stoczni na początku 1915[1].
Okręt wszedł do służby 2 lipca 1915 jako SMH „Santa Elena” (Seiner Majestät Hilfsschiff, SMH, Okręt Pomocniczy Jego Cesarskiej Mości) i począwszy od 3 sierpnia 1915 bazował w Libau[1]. Okręt był wyposażony w samoloty Flugzeugbau Friedrichshafen, głównie Friedrichshafen FF.33[2]. Jego samoloty, wraz z samolotami „Answald” patrolowały wybrzeże Kurlandii i wody Zatoki Ryskiej, biorąc także udział w operacjach ofensywnych przeciwko siłom rosyjskim[1].
Pomiędzy 12 a 20 października 1918 okręt brał udział w operacji Albion[1][3].
Pod koniec 1918 okręt udał się do Sundu, gdzie brał udział w nadzorze ruchu statków państw neutralnych[1]. Od 12 lutego do 7 listopada 1918 okręt bazował w Wilhelmshaven, gdzie jego samoloty współpracowały z trałowcami i stawiaczami min pracującymi na Morzu Północnym[1].
Po zakończeniu wojny statek został przekazany US Navy 6 kwietnia 1919, a 20 lipca[4] tego samego roku został przekazany Wielkiej Brytanii, gdzie służył jako frachtowiec bez zmiany nazwy[1]. W 1920 został sprzedany do Francji, gdzie od 1922 służył jako „Linois”, w 1924 przeszedł pod włoską banderę jako „Orvieto”, a we wrześniu 1943 został przejęty przez III Rzeszę i służył jako transportowiec na Morzu Śródziemnym[1].
Zatonął w Marsylii (zbombardowany lub na skutek samozatopienia) w sierpniu 1944, został podniesiony w 1945 i złomowany[1].