![]() SMS "Weißenburg" | |
Kraj budowy | |
---|---|
Użytkownicy | |
Stocznia |
AG Vulcan Stettin |
Wejście do służby |
1893–1894 |
Zbudowane okręty |
4 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
konstrukcyjna: 10 013 t |
Długość |
115,7 m (113,9 m na linii wodnej) |
Szerokość |
19,5 m |
Zanurzenie |
7,9 m |
Napęd |
2 trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania |
Prędkość |
16,5 węzła (projektowana) |
Zasięg |
4500 mil morskich (8300 km) przy prędkości 10 węzłów (20 km/h) |
Załoga |
568–591 |
Uzbrojenie |
6 dział kal. 283 mm (nominalnie 28 cm) |
Opancerzenie |
pas pancerny: 180–600 mm |
Pancerniki typu Brandenburg – seria czterech niemieckich pancerników (przeddrednotów) zbudowanych w latach 1890–1894. W 1910 roku dwa okręty zostały sprzedane Turcji. Pozostawały w służbie Kaiserliche Marine i marynarki tureckiej do zakończenia I wojny światowej.
Pancerniki (niem. Panzerschiffe) typu Brandenburg były pierwszymi niemieckimi okrętami swojej klasy, skonstruowanymi do działań na otwartym morzu. Były to też jedyne przeddrednoty, posiadające sześć dział artylerii głównego kalibru, umieszczonych w trzech wieżach w osi symetrii okrętu.
Zlecenia na budowę okrętów otrzymały trzy niemieckie stocznie: AG Vulcan Stettin (Szczecin) (dwie jednostki), Germaniawerft w Kilonii i Kaiserliche Werft w Wilhelmshaven (po jednym okręcie). Stępki pod wszystkie pancerniki położono w 1890 roku. Budowę dwóch okrętów ukończono w 1893, dwóch w 1894 roku.
W 1899 roku pancerniki typu Brandenburg zostały oficjalnie przeklasyfikowane na okręty liniowe (niem. Linienschiffe). W 1900 roku wszystkie cztery pancerniki zostały wysłane na wody chińskie, jako eskorta wojsk interwencyjnych mających na celu stłumienie powstania bokserów i ochronę niemieckich interesów w Azji. W związku z tym, jako pierwsze okręty niemieckie, zostały wyposażone w urządzenia radiotelegraficzne.
W latach 1901–1905 wszystkie okręty przeszły przebudowę w stoczni Kaiserliche Werft w Wilhelmshaven. Zmodernizowano wówczas kotły, pogrubiono i podwyższono kominy, dodano 2 działa kal. 105 mm, zlikwidowano część wyrzutni torpedowych, dobudowano rufowe stanowisko dowodzenia oraz zmieniono konfigurację masztów.
Kadłub pancerników typu Brandenburg został podzielony grodziami na 13 przedziałów wodoszczelnych. Kadłub został opancerzony pasem pancernym o szerokości 2,5 m i grubości (wraz z podkładką z drewna tekowego) do 600 mm, pokład otrzymał pancerz grubości 60–65 mm, wieże artyleryjskie 50–120 mm, barbety 300 mm (uzupełnione 210 mm drewna tekowego), wieża dowodzenia do 300 mm. Do 1897 roku okręty posiadały sieci przeciwtorpedowe.
Opancerzenie okrętów miało być wykonane ze stali niklowejKruppa, ale kłopoty z dostawami spowodowały, że część pancerza pancerników wykonano z gorszej jakości pancerza zespolonego, o konstrukcji przekładkowej.
Główne uzbrojenie okrętów składało się z 6 dział kal. 283 mm (nominalnie 28 cm), umieszczonych w trzech dwudziałowych wieżach. Wieże dziobowa i rufowa posiadały działa o długości lufy 40 kalibrów (L/40), wieża na śródokręciu o długości lufy 35 kalibrów (L/35). Artylerię średniego kalibru tworzyło 6 (po przebudowie 8) dział kal. 105 mm i 8 dział kal. 88 mm, umieszczonych w kazamatach. Ponadto uzbrojenie uzupełniało 6–8 karabinów maszynowych oraz 6 nawodnych wyrzutni torped kal. 450 mm: 4 boczne i 2 dziobowe. Po przebudowie pozostawiono tylko dwie boczne wyrzutnie.
Napęd pancerników typu Brandenburg stanowiły dwie trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania i 12 kotłów parowych, opalanych węglem, o łącznej mocy obliczeniowej 10 000 KM, napędzające dwie trójłopatowe śruby o średnicy 5 metrów. Siłownia ta pozwalała osiągać prędkość powyżej 16 węzłów.