Silnik Mercedes D.II wywodził się z poprzedniej konstrukcji zakładów Daimler – modelu Mercedes D.I (litera „D” w nazwie silnika oznaczała firmę Daimler)[1]. Został opracowany w 1914 roku[2]. Zmiany obejmowały powiększenie średnicy cylindra ze 120 do 125 mm oraz skoku tłoka ze 140 do 150 mm, co zaowocowało osiągnięciem mocy 88 kW (120 KM) przy nieznacznie większej masie suchego silnika (wzrost ze 190 do 210 kg)[2]. Produkowany był do końca 1916 roku[3]. Rozwinięciem konstrukcji był najliczniej produkowany niemiecki silnik podczas I wojny światowej – Mercedes D.III[2][4].
Niewielka liczba silników Mercedes D.II znalazła się na wyposażeniu samolotów pochodzenia niemieckiego Albatros B.II, użytkowanych w początkowych latach istnienia polskiego lotnictwa[35]. Jednostki napędowe tego typu zamontowane były na płatowcach nr 817/17, nr 1013/17, nr 1290/17, nr 1765/17 i nr 2139/17[36][a].
Peter Gray, Owen Thetford: German Aircraft of The First World War. Wyd. 2. London: Putnam, 1970. ISBN 0-85177-809-7. (ang.).
Jane’s Fighting Aircraft of World War I. C.G. Grey (red.). London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-347-0. (ang.).
Bill Gunston: World Encyclopedia of Aero Engines. UK: Sutton Publishing Limited, 2006. ISBN 0-7509-4479-X. (ang.).
Jan Hoffmann: Serca samolotów. Silniki z kolekcji Muzeum Lotnictwa Polskiego. Kraków: Muzeum Lotnictwa Polskiego, 2012.
Marian Krzyżan: Samoloty w muzeach polskich. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1983. ISBN 83-206-0432-X.
James F. Miller: Albatros D.I–D.II. T. 5. UK: Osprey Publishing Limited, 2012, seria: Air Vanguard. ISBN 978-1-78096-600-7. (ang.).
Andrzej Morgała: Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924. Warszawa: Lampart, 1997. ISBN 83-86776-34-X.
Kenneth Munson: Aircraft of World War I. London: Ian Allan, 1969. ISBN 978-0385034715. (ang.).
Mark C. Wilkins: German Fighter Aircraft in World War I: Design, Construction and Innovation. Oxford: CASEMATE PUBLISHERS, 2019, seria: Casemate Illustrated Special. ISBN 978-1-61200-6208. (ang.).