Klasa | |
---|---|
Projekt |
H-800/IV |
Oznaczenie NATO |
Schlepper |
Historia | |
Stocznia | |
![]() | |
Wejście do służby |
30 grudnia 1970 |
Wycofanie ze służby |
28 lutego 2005 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
standardowa: 185 ton |
Długość |
25,6 m |
Szerokość |
6,64 m |
Zanurzenie |
3,65 m |
Napęd | |
silnik wysokoprężny o mocy 590 kW 1 śruba | |
Prędkość |
11 węzłów |
Zasięg |
1500 Mm przy prędkości 9 węzłów |
Sensory | |
radar | |
Załoga |
17 |
H-1 – polski holownik z okresu zimnej wojny, jedna z dwóch jednostek projektu H-800/IV. Okręt został zbudowany w Gdyńskiej Stoczni Remontowej w Gdyni i wszedł w skład Marynarki Wojennej 30 grudnia 1970 roku. Jednostka została skreślona z listy floty po blisko 35-letnim czasie użytkowania w dniu 28 lutego 2005 roku. Oznaczenie to nosi następnie holownik H-1 Gniewko.
Powstanie jednostek projektu H-800/IV[a] spowodowane było z zapotrzebowaniem Marynarki Wojennej na nowe holowniki, co związane było ze znacznym wzrostem ilości okrętów[2]. W drugiej połowie lat 60. w Gdyńskiej Stoczni Remontowej opracowano projekt holownika z silnikiem o mocy 800 KM nazwany H-800, budowany następnie na potrzeby cywilne[2]. Marynarka Wojenna zamówiła w stoczni dwie takie jednostki, których zmodyfikowany projekt został nazwany H-800/IV (twórcą był inż. Wieczorek)[2]. Z założenia jednostki przeznaczone były do holowania okrętów MW, udziału w akcjach ratowniczo-gaśniczych oraz holowania tarcz artyleryjskich[2].
H-1 został zamówiony i zbudowany w Gdyńskiej Stoczni Remontowej[2][3]. Nieznana jest data położenia stępki ani wodowania.
Okręt był holownikiem portowo-redowym o długości całkowitej 25,6 metra (23,16 metra między pionami), szerokości 6,64 metra i zanurzeniu maksymalnym 3,65 metra (na rufie)[2][3]. Wysokość boczna wynosiła 3,55 metra[2]. Wyporność standardowa wynosiła 185 ton, zaś pełna 215 ton[2][3]. Siłownię jednostki stanowił silnik wysokoprężny SKL Magdeburg 6NVD48 o mocy 590 kW (800 KM) przy 345 obr./min, napędzający poprzez linię wałów pojedynczą śrubę napędową umieszczoną w dyszy Korta[2][3]. Prędkość maksymalna okrętu wynosiła 11 węzłów, zaś zasięg wynosił 1500 Mm przy prędkości 9 węzłów[2][3]. Uciąg na palu miał wartość 12 Ton[2][3]. Energię elektryczną zapewniały dwa zespoły prądotwórcze[2].
Kadłub jednostki podzielony był na pięć przedziałów wodoszczelnych: I - skrajnik dziobowy; II - pomieszczenia załogi (dwa sześcioosobowe pomieszczenia mieszkalne, trzyosobowe pomieszczenie mieszkalne i dwuosobowe pomieszczenie mieszkalne; III - siłownia, IV - magazyn oraz V - skrajnik rufowy z maszyną sterową[2]. W umieszczonej na pokładzie nadbudówce znajdowały się: kabina radiowa, kuchnia i jadalnia, blok sanitarny, magazyn prowiantu oraz szyb maszynowy (na dolnej kondygnacji)[2]. Na pokładzie nawigacyjnym nadbudówki znajdowało się główne stanowisko dowodzenia, magazyn oraz szyb maszynowy przechodzący w komin[2]. Na szczycie (pokładzie namiarowym) znajdował się maszt oraz działko wodno-pianowe, a za tylną ścianą nadbudówki na pokładzie głównym umieszczony był specjalny hak holowniczy[2]. Jednostka wyposażona była w radar nawigacyjny SRN[2][3].
H-1 został przyjęty w skład Marynarki Wojennej 30 grudnia 1970 roku[2][4]. Holownik został wcielony do 43. Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających Komendy Portu Wojennego Hel w ramach 9. Flotylli Obrony Wybrzeża[2][3]. W ciągu całego okresu służby H-1 wykonywał liczne zadania: asystował okrętom na redach, wprowadzał je do portów i pomagał w manewrowaniu, a także uczestniczył w akcjach ratowniczych i transportowaniu zaopatrzenia[3]. W czerwcu 1975 roku holownik uczestniczył w ćwiczeniach o kryptonimie Posejdon-75[5]. W dniach 4–26 maja 1983 roku okręt wziął udział w wielkich ćwiczeniach sił Marynarki Wojennej o kryptonimie Reda-83[6]. Holownik został skreślony z listy floty 28 lutego 2005 roku, po blisko 35-letnim okresie intensywnej eksploatacji[3][7]. 29 lipca 2005 roku okręt został wystawiony w przetargu na sprzedaż za kwotę 55 000 złotych[8].