Biografía | |
---|---|
Nacemento | 28 de marzo de 1952 ![]() Erith, Reino Unido (en) ![]() ![]() |
Morte | 29 de novembro de 1975 ![]() Arkley, Reino Unido (en) ![]() ![]() |
Causa da morte | Morte accidental ![]() ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Reino Unido ![]() |
Actividade | |
Campo de traballo | Corrida automobilística (pt) ![]() ![]() |
Ocupación | piloto de Fórmula Un , piloto de automobilismo ![]() |
Lingua | Lingua inglesa ![]() |
Deporte | automobilismo ![]() |
![]() ![]() | |
Anthony William Brise, nado o 28 de marzo de 1952 e finado o 29 de novembro de 1975, foi un piloto inglés que participou en dez Grandes Premios de Fórmula Un en 1975, antes de morrer nun accidente de aviación con Graham Hill.
Brise naceu en Erith, Kent, fillo de John Brise, un gandeiro de porcos e piloto de carreiras, que gañou o Campionato Mundial de World Stock Car Championship en tres ocasións.[1] Tanto Tony como o seu irmán Tim mostraron interese polo karting a unha idade temperá, e John Brise renunciou á súa afección para apoialos plenamente.
Brise gañou o seu primeiro campionato do Reino Unido en 1969, e pasou a competir en monoprazas o ano seguinte, conducindo un Elden MK8 Fórmula Ford. En 1971 quedou segundo no BOC British FF1600 Championship. Mentres que terminaba o seu grado neste período, un BA en administración de empresas, pero elixiu continuar competindo nas carreiras de motor, uníndose á fórmula 3 en 1972 para pilotar un Brabham BT28, do equipo dirixido por Bernie Ecclestone.[1] Logo cambiou a un GRD 372, o seu rendemento aumentou ata que se converteu nun dos pilotos dominantes da fórmula 3.[1] Gañou dous dos tres Campionatos británicos da Fórmula 3 en 1973, compartindo un (campionato Lombard North Central) con Richard Robarts,[2] ademais de gañar o John Player. Ao final da tempada gañou un Premio Grovewood por segunda vez, compartido con Tom Pryce.[1]
Brise desexaba subir á Fórmula 2 para a tempada de 1974, pero non puido debido a limitacións financeiras. No seu lugar, comprou un automóbil March 733 de segunda man, montoulle un motor Ford modificado por Holbay e entrou na serie Fórmula Atlántica.[1] Gañou a primeira carreira do campionato británico inesperadamente. Con todo, os seus resultados chamaron a atención de Teddy Savory de Modus, que lle ofreceu unha unidade na serie. Aínda que o coche era outro chasis F3 modificado, pilotou o bastante ben para lograr un posto nun coche construído a propósito en 1975. Tamén pilotou un Modus M1 F3 na carreira de F3 de soporte en Mónaco, acabando segundo detrás de Tom Pryce nun March 743.[1] Brise sobresaíu no novo coche en 1975, gañando seis carreiras consecutivas, en Snetterton, Oulton Park, e dúas veces en Brands Hatch e Silverstone. O suficiente como para gañar o Campionato Internacional de Fórmula Atlántico. Como resultado destes logros, Frank Williams chamouno en abril, para facer o seu debut na Fórmula Un substituíndo a Jacques Laffite.
Brise fixo o seu debut nun Grand Prix o 27 de abril de 1975 con Frank Williams Racing Cars no Gran Premio de España en Montjuic preto de Barcelona, nunha polémica carreira marcada por folgas por cuestións de seguridade, un alto número de accidentes e a morte de catro espectadores. Brise terminou sétimo nesta carreira, dúas voltas detrás dos líderes, a súa carreira viuse afectada por unha colisión con Tom Pryce.[1]
Laffite regresou para o Gran Premio de Mónaco, relegando a Brise de novo á Fórmula Atlántica, aínda que o ex campión do mundo Graham Hill se retirou nesa carreira, logo de fracasar na cualificación, trouxo a Brise de regreso á Fórmula 1 para o resto da tempada. Durante as seguintes carreiras, Brise mostrouse prometedor, rexistrando tempos de clasificación moi rápidos e con frecuencia superando o seu compañeiro de equipo, Alan Jones. Con todo, unha combinación de dificultades técnicas e mala sorte impedíronlle acabar nunca en posicións de liderado, e logrou só un punto de campionato. No entanto, por consenso foi considerado unha brillante esperanza para o futuro, cunha boa tempada prevista para 1976.
O 19 de novembro de 1975, Hill e Brise, xunto con Andy Smallman, o deseñador do equipo e tres mecánicos do equipo, regresaban a Londres desde o sur de Francia, onde estaban probando un novo coche de carreiras, o GH2. O avión Embassy Hill, un bimotor Piper Aztec de seis prazas pilotado por Hill, intentaba aterrar no aeródromo de Elstree pola noite no medio dunha espesa néboa cando se estrelou e queimouse no campo de golf de Arkley, matando os seis ocupantes.[3][4][5][6] Brise tiña 23 anos.
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Ano | Equipo | Chasis | Motor | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | Pos. | Puntos |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1975 | Frank Williams Racing Cars | Williams FW03 | Cosworth V8 | ARX | BRA | RSA | ESP 7 |
MON | 19º | 1 | |||||||||
Embassy Racing with Graham Hill | Hill GH1 | BEL Ret |
SWE 6 |
NED 7 |
FRA 7 |
GBR 15 |
ALE Ret |
AUT 15 |
ITA Ret |
USA Ret |
![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Tony Brise ![]() |