Kemofobi (İngilizce adıyla chemophobia ya da chemonoia[1][2]) kimyasal madde korkusudur. Bazı kimyasalların yol açtığı potansiyel kötü olaylar, kişiye zarar verme düşüncesi ve kansere yol açma ihtimalleri nedeniyle bu korku ortaya çıkmaktadır.[3] "Doğal" ve "kimyasal içermez" gibi etiketlere sahip tüketici ürünleri (tüm tüketici ürünleri kimyasal maddelerden oluştuğu için ikincisi imkansızdır), tüketicilere "daha güvenli" bir alternatif gibi görünen bir şey sunar, bu da "kimyasalların" doğal olmadığı ve tehlikeli olduğu yönündeki yanlış algıyı güçlendiriyor.
Kimyager Michelle Francl şöyle yazmıştır: "Biz kemofobik bir toplumuz. Kimyasal kelimesi; yapay, katkılı, tehlikeli veya toksik bir şeyin eşanlamlısı hâline geldi." Kemofobiyi "gerçek bir fobiden çok renk körlüğüne benziyor" olarak nitelendiriyor çünkü kemofobikler karşılaştıkları kimyasalların çoğuna karşı "kör"; Evrendeki her madde kimyasaldır.[4] Francl, belgelenmiş diş kaybı ve beslenme eksikliği vakalarına rağmen, kamu suyunun florlanmasına karşı çıkan yerel yasaların bir vakada gösterdiği gibi, bu tür yanlış anlaşılmaların masum ve zararsız olmadığını öne sürüyor.[5]
Michael Siegrist ve Angela Bearth, kemofobiyi ölçmek için 8 Avrupa Ülkesi (Avusturya, Fransa, Almanya, İtalya, Polonya, İsveç, İsviçre ve Birleşik Krallık) üzerinde 5.631 katılımcıdan oluşan bir örneklemle bir anket gerçekleştirdi. Sonuçlar katılımcıların %30'unun kimyasal maddelerden korktuğunu ortaya çıkardı. Ayrıca katılımcıların %40'ı "günlük yaşamlarında kimyasal maddelerden uzak durduklarına" inanıyordu ve katılımcıların %39'u "kimyasalların olmadığı" bir dünyada yaşamak istiyordu.[6]
Profesör Gordon Gribble, kemofobinin başlangıcının muhtemelen Sessiz Bahar'a atfedilebileceğini ve Times Beach'in kirlenmesi ve Bhopal felaketi gibi sonraki olayların durumu yalnızca daha da kötüleştirdiğini yazdı.