Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie |
nauczyciel |
Narodowość |
polska |
Małżeństwo |
Olga |
Krewni i powinowaci | |
Odznaczenia | |
![]() |
Julian Zubczewski (ur. 17 lutego 1855 w Osowcach, zm. 24 maja 1924 w Zakopanem) – polski nauczyciel.
Urodził się 17 lutego 1855 w Osowcach[1][2]. Był synem Teofila[3]. Pochodził z Zakopanego[potrzebny przypis]. Zdał egzamin kwalifikacyjny z matematyki i fizyki na nauczyciela szkół realnych[2]. Podjął pracę nauczyciela od 10 listopada 1878[1]. Był aplikantem, a później suplentem szkół realnych oraz seminariów żeńskich i męskich we Lwowie[2]. Wykładał matematykę i fizykę[4]. Egzamin zawodowy złożył 11 lipca 1879[1]. Został mianowany nauczycielem rzeczywistym 25 lipca 1887[1]. Został mianowany na stanowisko dyrektora szkoły 5 sierpnia 1896[1]. W 1897 był dyrektorem Seminarium Nauczycielskiego w Tarnopolu[2]. Był dyrektorem Seminarium Nauczycielskiego w Rzeszowie. Od 1899 był dyrektorem Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego we Lwowie[4]. Z tej posady w połowie 1903 został przeniesiony na stanowisko dyrektora C. K. Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Stanisławowie (zamieniony miejscami z prof. Janem Wojciechowskim)[1][5][6]. Od września 1902 był dyrektorem c. k. komisji egzaminacyjnej dla nauczycieli szkół ludowych pospolitych i wydziałowych we Lwowie, po czym latem 1903 został mianowany na stanowisko dyrektora c. k. komisji egzaminacyjnej dla nauczycieli szkół ludowych w Stanisławowie (także zamieniony posadami z J. Wojciechowskim)[7][8]. 14 lutego 1904 odbyła się w Stanisławowie uroczystość z okazji jubileuszu 25-lecia pracy Juliana Zubczewskiego[9]. W styczniu 1910 otrzymał VI rangę w zawodzie[10]. W pierwszej połowie 1911 na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku, a przy tej sposobności otrzymał podziękowania od C. K. Rady Szkolnej Krajowej za swoją pracę oświatową i na rzecz kształcenia nauczycieli[11].
Był członkiem koła męskiego Towarzystwa Szkoły Ludowej w Stanisławowie[12], członkiem Towarzystwa dla Popierania Nauki Polskiej[13]. W 1908 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa[14][1][15].
Julian Zubczewski i jego żona Olga nie mieli własnych dzieci[4]. Ich adoptowaną córką była Helena (1888-1972)[4]. Pełniąc stanowisko dyrektora rzeszowskiego seminarium Julian Zubczewski zwrócił uwagę na przybyłego do szkoły w 1898 Władysława Sikorskiego i przyjął go do swojego mieszkania jako domownika, wspierał materialnie, a po przeprowadzce do Lwowa w 1899 posłał go kontynuowania nauki w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie[6][16]. W 1909 Helena i Władysław Sikorski wzięli ślub[17].
Julian Zubczewski zmarł 24 maja 1924 w Zakopanem[18][19]. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (kw. M1-7-8)[20], gdzie spoczęła także jego żona Olga (1860-1935), w 1972 zostały pochowane prochy Heleny Sikorskiej[4], a potem także mjr Marceli Kycia[19].