![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() |
Aleksander Franciszek Truszkowski (ur. 2 lutego 1860 w Bykowcach, zm. 5 marca 1933 w Krakowie) – generał major cesarskiej i królewskiej Armii, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.
Aleksander Franciszek Truszkowski urodził się 2 lutego 1860 roku w Bykowcach, w rodzinie Marcelego i Izabeli ze Świerczyńskich[1][2][3][4][5]. Po ukończeniu edukacji wstąpił do austriackiej armii. Ukończył m.in. Wojskową Wyższą Szkołę Realną w Hranicach i Wojskową Akademię Techniczną w Wiedniu. W armii austriackiej dowodził m.in. 1 Pułkiem Armat Polowych, 5 Brygadą Artylerii Polowej (1914). 3 grudnia 1914 awansowany do stopnia generała majora ze starszeństwem z 1 listopada 1914. Z dniem 1 maja 1915 został przeniesiony w stan spoczynku. Został członkiem prezydium powołanej 15 października 1917 sekcji krakowskiej c. k. Funduszu Wdów i Sierot[6].
Podczas I wojny światowej był przewodniczącym komitetu krajowego Komisji Opieki nad Inwalidami Wojennymi w Krakowie[7]
W 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała podporucznika. Początkowo na stanowisku inspektora zakładów wojskowych w Dowództwie Okręgu Generalnego Kraków. Autor wydanej w 1920 roku w Krakowie książki Z Dziedziny Artylerji. 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej, Był wówczas dowódcą Zbrojowni Kraków[8]. Następnie został dowódcą Uzbrojenia w Krakowie, a 19 lutego 1921 mianowany kierownikiem Zarządu Centralnych Zakładów Uzbrojenia w Krakowie[9].
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 5. lokatą w korpusie generałów[10].
Z dniem 31 sierpnia 1923 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu tytularnego generała dywizji, z prawem noszenia munduru[11][12].
Dekretem Naczelnika Państwa z 29 grudnia 1921 został odznaczony Orderem "Odrodzenia Polski" klasy IV - w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej, na polu pracy obywatelskiej[13][14].
Osiadł w Krakowie[15][16]. Zmarł 5 marca 1933 tamże[17][18][19][20][21]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym przy ulicy Prandoty (Cmentarz Rakowicki, kwatera 6 WOJ-płd-wsch-narożnik[21]).