Quercus cerris

Quercus cerris
Estado de conservación
Pouco preocupante (LC)
Pouco preocupante
Clasificación científica
Reino: Plantae
Subreino: Tracheobionta
División: Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Subclase: Hamamelidae
Orde: Fagales
Familia: Fagaceae
Xénero: Quercus
Especie: Q. cerris
Nome binomial
Quercus cerris
Linnaeus, 1753
Área de distribución de Quercus cerris
Área de distribución de Quercus cerris

Área de distribución de Quercus cerris
Sinonimia
Véxase o texto

Quercus cerris, coñecido na bibliografía internacional, entre outros, con nome de carballo turco,[1] ou carballo cabeludo,[2] é unha árbore da familia das fagáceas, que se distribúe polo sur e o sueste de Europa e en Asia Menor.

Taxonomía

[editar | editar a fonte]

Descrición

[editar | editar a fonte]

A especie foi descita en 1753 por Linneo na páxina 997 da súa obra Species Plantarum.[3]

Etimoloxía

[editar | editar a fonte]

Para a do xénero véxase Quercus.

O epíteto específicico, cerris, provén da voz latina cerrus, que pode traducirse como "de lugares pedregosos".[4]

Sinónimos

[editar | editar a fonte]

Adenais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimo]]s:[5]

Características

[editar | editar a fonte]

É unha árbore caducifolia coa copa ancha que alcanza os 10 m de altura. Ten o tronco coa casca agrisada e con grandes fisuras que terminan agretándose e formando placas cadradas e convexas. As follas son oblongas coas marxes dentadas, lixeiramente ásperas e con pelos ríxidos na face e pubescentes no envés. O froito é un aquenio, unha landra, coa metade ou dous terzos aloxados no interior da cúpula, con escamas longas e rematadas en punta e curvadas cara a fóra.

Distribución

[editar | editar a fonte]

É nativo do centro e sur de Europa, Sicilia e Asia Menor. Tamén se encontra como planta ornamental en España.[6]

Galería

[editar | editar a fonte]

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. InfoMiño.
  2. San Cibrán. Salceda de Caselas.
  3. "Quercus cerris". Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultado o 1 de xullo de 2020. 
  4. Ermanno Straface. "'Toponomastica Bisignanese'". Consultado o 1 de xullo de 2020. 
  5. Sinónimos en Kew
  6. Mitchell, Alan 1979, pp. 309-310.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]