Pittsburgh Penguins | |
---|---|
![]() | |
Fundación | 1967 |
Cidade | ![]() ![]() ![]() |
Estadio | Consol Energy Center (18.387 espectadores) |
Liga | National Hockey League |
Conferencia | Leste |
División | Metropolitan |
Campionatos | 4 |
Propietario(s) | ![]() ![]() |
Director | ![]() |
Adestrador | ![]() |
Afiliado(s) | Wilkes-Barre/Scranton Penguins (AHL) Wheeling Nailers (ECHL) |
Cores | Negro, branco, ouro Pittsburgh[1] |
Na rede | |
http://penguins.nhl.com/ | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Os Pittsburgh Penguins son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Pittsburgh, Pensilvania (Estados Unidos). Os Pinguins compiten na máxima competición de hóckey sobre xeo en América do Norte, a National Hockey League (NHL), estando encadrados na Metropolitan Division da Conferencia Leste. Dende o 2010 o equipo xoga os seus partidos como local no Consol Energy Center, logo de ter xogado a maior parte da súa historia no Mellon Arena . O equipo gañou a Stanley Cup en catro ocasións, a última delas en 2016, ademais de gañar unha vez o Presidents' Trophy, cinco o Prince of Wales Trophy e finalizar oito veces como campión da súa división.
Os Penguins creáronse en 1967 como equipo de expansión, tomando parte na NHL na tempada 1967-68 xunto con outros cinco novos equipos: Minnesota North Stars, Los Angeles Kings, California Seals, Philadelphia Flyers e St. Louis Blues. Dende a súa primeira tempada (1967-68), os Penguins teñen disputado cinco veces a final da Stanley Cup, conseguindo o campionato en tres desas ocasión (1991, 1992, 2009). Os seus rivais históricos son os seus veciños Philadelphia Flyers, aos que se enfrontaron en seis ocasións nos play-offs, cun resultado de catro eliminatorias a favor dos Flyers por dúas para os Pens.
En torno a setecentos xogadores diferentes teñen vestido as cores dos Penguins dende os inicios do equipo,[2] aínda que tan só 10 xogadores forman parte do Hockey Hall of Fame. Este é o caso de: Mario Lemieux (xogador con máis partidos xogados, goles, asistencias e puntos da historia do equipo), que dende 1999 é un dos propietarios do equipo.[3] O cadro de xogadores actual está adestrado por Mike Sullivan e está capitaneado polo canadense Sidney Crosby.
A presenza da cidade de Pittsburgh na National Hockey League remóntase a mediados dos anos 1920, cando na terceira expansión da liga na templada 1925-26 incorporáronse os segundos equipos estadounidenses na competición,[nota 1] os Pittsburgh Pirates e os New York Americans. As orixes dos Pirates remóntanse a 1915, cando Roy Schooley fundou un equipo afeccionado na cidade chamado Pittsburgh Yellow Jackets[4] e que competiu na United States Amateur Hockey Association (USAHA) dende a súa creación. Logo de gañar a USAHA en 1924 e 1925,[5] os Yellow Jackets foron vendidos a James F. Callahan, que quería inscribir ao equipo nunha liga profesional, sendo incluídos finalmente na National Hockey League baixo o nome de Pirates.[6]
O primeiro partido da NHL disputado en Pittsburgh tivo lugar o 26 de novembro de 1925, cando o equipo, dirixido por Odie Cleghorn aos Boston Bruins por dous goles a un, e dúas semanas despois derrotaron en Montreal aos Canadiens no que sería o derradeiro partido do mítico porteiro dos Habs Georges Vézina.[6][7] Esa primeira tempada clasificáronse para os play-offs, con todo os Pirates perderon a eliminatoria fronte aos Maroons en dous partidos (3-1 e 3-3).[8] Os Pirates xogarían catro tempadas máis en Pittsburgh, aínda que só se clasificarían unha vez máis para os play-offs na tempada templada 1927-28,[7] perdendo de novo na primeira rolda fronte aos New York Rangers (6-4 no cómputo global).[9] A andaina dos Pirates chegou o seu fin logo da tempada templada 1929-30, cando moi afectados pola Gran Depresión, os propietarios da franquía trasladárona a Filadelfia, mudando o seu nome polo de Philadelphia Quakers,[6] que finalmente só chegarían a completar unha tempada na cidade.[10]
A rivalidade Philadelphia Flyers–Pittsburgh Penguins, tamén coñecida como The Battle of Pennsylvania,[11] comezou en 1967, cando ambos equipos foron introducidos na expansión da NHL coñecida como "Next Six". A rivalidade existe tanto polo aliñamento de ambos equipos na mesma división, como pola súa situación xeográfica, xa que os dous equipos hogan no Estado de Pensilvania. Os Flyers lideran o rexistro de enfrontamentos con 144 vitorias, 96 derrotas, 30 empates, 30 empates e 7 derrotas na prolongación ata oo final da tempada 2015-16.[12] Con todo, os Penguins eliminaron os Flyers nos play-offs en 2008 e 2009, e foron eliminados no 2012 polo equipo de Filadelfia. Tres anos despois, os Flyers gañaron o sexto enfrontamento nos play-offs entre os dous equipos para avanzar ás semifinais de conferencia.[11] En total, ambos equipos enfrontáronse en seis ocasións nos play-offs, con catro vitorias dos Flyers (Finais da Patrick Division en 1989, 4–3; Cuartos de Final da Conferencia Leste en 1997, 4–1; Semifinais da Conferencia Leste en 2000, 4–2; e os Cuartos de Final da Conferencia Leste en 2012, 4–2) e os Penguins gañaron dúas series (Finais da Conferencia Leste en 2008, 4–1; e Cuartos de Final da Conferencia Leste en 2009, 4–2).
Os Penguins e os Capitals encontráronse un total de nove veces nos play-offs, cun resultado moi favorable para a franquía de Pittsburgh, que conseguiu superar aos de Washington, D.C. en oito ocasións, perdendo tan só nas series de 1994. Os Penguins eliminaron os Capitals no seu camiño á conquista das súas catro Stanley Cups, tendo que chegar ao sétimo e decisivo partido nos play-offs de 1992, 1995 e 2009.[13] Durante anos esta rivalidade foi vista como un duelo entre as dúas grandes estrelas de ambos equipos, Sidney Crosby (Penguins) e Alexander Ovechkin (Capitals), un duelo que tivo o seu momento culminante durante as semifinais da Conferencia Leste en 2009, cando sendos hat tricks no segundo partido abriron a serie.[14] Os duelos nos play-offs entre Capitals e Penguins coa rivalidade entre Ovechkin-Crosby tiveron a súa segunda entraga en 2016, finalizando cunha nova vitoria para os Penguins en seis partidos.[15][16]
Esta rivalidade presentouse no cuarto Winter Classic, xogado o 1 de xaneiro de 2001 no Heinz Field de Pittsburgh ante 68.111 espectadores, e no que os Capitals gañaron 3-1 .[17] A revista deportiva Sports Illustrated incluíu a rivalidade entre os dous equipos na súa lista das 10 mellores rivalidades da NHL, situándoa no 8º posto da lista.[14]
Como todos os equipos da NHL, os Penguins empregaron diferentes camisolas e logotipos dende a súa creación. A primeira camisola dos Penguins era de cor branco, azul claro e azul escuro simplemente coa palabra PITTSBURGH escrita en diagonal. A camisola como local era predominantemente branca, mentres que na camisola visitante había predominio do azul escuro. Na parte inferior e nas mangas, o uniforme local posuía dúas finas bandas de cor azul escuro, mentres que no uniforme visitante as bandas eran brancas. O primeiro logotipo da franquía presentaba un pingüín con bufanda patinando e un círculo negro ao seu redor. No círculo, estaba escrito en branco na parte superior PITTSBURGH e na inferior PENGUINS. O logotipo en cuestión non está presente na camisola do equipo.[18]
Estas primeiras cores das camisolas veñen de Riley, o primeiro presidente da franquía, oriúndo de Toronto e seareiro dos Toronto Argonauts de fútbol canadense, cuxa camisola ten as mesmas cores. A idea de escribir o nome da cidade en diagonal foi proposta por George Sullivan, primeiro adestrador do equipo, en referencia ás camisolas do seu antigo equipo, os New York Rangers.[19] Ao ano seguinte o logo da franquía mudou, perdendo o pingüín a bufanda que tiña orixinalmente. As camisolas non mudan as súas cores, mais as bandas finas desaparecen en favor dunha banda ancha de cor azul ou branca. Na tempada 1970-71, a camisola branca converteuse na camisola local e os Penguins convértense nunha das primeiras franquías da NHL en introducir o nome dos xogadores sobre o número da parte posterior, algo que só se fixo nas camisetas do equipo como local.[18]
A principios da tempada 1972-73, o círculo do logo desapareceu e o tamaño do pingüín aumenta na camisola. O resto da camisola é esencialmente igual, aínda que as cores engádense nas mangas.[18] O 30 de xaneiro de 1980, os Penguins mudaron totalmente as cores e adoptaron as cores dourada e negra nas camisolas por primeira vez na súa historia. Os cores foron adoptadas co fin de unificar aos diferentes equipos deportivos da cidade de Pittsburgh e conseguir así atraer a máis seareiros á "Cidade dos Campións". De feito, os Pirates (béisbol) gañaron en 1979 a National League e os Steelers (fútbol americano) gañaron a Super Bowl o 20 de xaneiro de 1980. Os Boston Bruins consideran que o negro e o amarelo son as súas cores, polo que polo que reclamaron fronte á NHL, con todo os Penguins argumentaron que estas eran as cores empregadas polo antigo equipo de Pittsburgh (os Pittsburgh Pirates) na dédada de 1920.[18]
A parte das cores, os uniformes mantivéronse esencialmente iguais co cambio do azul escuro polo negro e do azul claro pola cor dourada. Entre 1981 e 1985, o equipo vestiu alternativamente os novos e os vellos uniformes nos partidos como local.[18]
En [[Tempada 1992-1993 da NHL| 1993, o logotipo dos Penguins modernizouse e os uniformes cambiaron. Así, o pingüín que patinaba doulle paso a unha cabeza de pingüín máis grande, e o uniforme visitante diferénciase totalmente do local. Este último, aínda predominantemente branco, conta coa cabeza do pingüín, mentres que as camisolas visitantes negras indica na súa parte dianteira en letras maiúsculas a palabra PITTSBURGH.[20] Durante a tempada 1995-96, os Penguins foron un dos cinco equipos da liga que decidiron levar unha terceira camisola para as ocasións especiais. Esta camisola era predominantemente negra coa cabeza do pingüín e bandas que continuaban o logotipo. Esta terceira camisola substituíu na tempada 1997-98 á camisola negra visitante.[20]
Para a 1999-00, os Penguins introduciron unha nova terceira camisola co antigo logotipo dos inicios do pingüín que patinaba sen o círculo. En 2002, esta terceira camisola foi adoptada como uniforme permanente do equipo. Na tempada 2007-08, a NHL decidiu mudar as camisolas de trinta equipos a raíz dun acordo co provedor Reebok. Nesta ocasión, a camisola dos Penguins mudou igualmente; mesmo se era xa un ano que Reebok era a marca do equipo; abandonouse o logotipo de 1993. En 2008, durante o partido xogado no exterior o día 1 de xaneiro, o equipo vestiu unha camisola branca e azul, réplica da camisola da tempada 1968-1969. Esta camisola converteuse oficialmente no terceiro uniforme do equipo.[20][21]
Coma moitos equipos profesionais norteamericanos, od Penguins tiveron diferentes mascotas ao longo da súa historia. A primeira mascota data da segunda tempada dos Pens. Foi un pingüín real nado en Ecuador e chamado Pete. Fixo a súa primeira aparición durante un partido fronte aos Boston Bruins o 21 de febreiro de 1968.[22]. Pete morue un mes despois a causa dunha pneumonía porque o persoal do Civic Arena pensou que tería calor e polo tanto fixo que non arrefriara.[23] Pouco tempo despois, un novo pingüín fixo a súa aparición e foi chamado ‘Re-Pete’.[23]. Esta nova mascota sobreviviu ata a tempada 1971-1972.[22]
Dende o comezo da tempada 1993-1994, Iceburgh é o encargado de animar as pausas dos partidos celebrados no pavillon dos Penguins. Baixo o nome de Icey, a mascota fixo unha aparición en Sudden Death, o filme de 1995 con Jean-Claude Van Damme.[22]
Dende 2010, os Pittsburgh Penguins xogan os seus partidos como local no Consol Energy Center, se ben dende a creación da franquía e ata ese ano o equipo disputou os seus partidos como local no Mellon Arena, onde os Pens gañaron as tres Stanley Cups que posúen. Dende a primeira tempada da franquía, o equipo de Pittsburgh empregou os dous pavillóns para os seus partidos como local nos seguintes períodos:
Imaxe | Nome | Primeira tempada | Derradeira tempada | Capacidade[nota 2] |
---|---|---|---|---|
![]() |
Mellon Arena | 1967-1968 | 2009-2010 | 16.940 |
![]() |
Consol Energy Center | 2010-2011 | Actualmente en uso | 18.387 |
Entre 1967 e 2010, os Penguins xogaron os seus partidos como locais no Mellon Arena, chamado Pittsburgh Civic Arena de 1961 a 1999. Debido á súa forma, o Mellon Arena foi alcumado o iglú e acollía nos seus inicios a 12.000 espectadores. Logo de varias melloras, o pavillón podía dar cabida en 2010 a 16.958 espectodores, mais daquela xa se encontraba vello e en mal estado – este convertérase no pavillón máis vello empregado na NHL.[24]
O pavillón posuía unha cúpula que se podía abrir por completo e permitía disputar partidos ao aire libre. Con todo, nunca se chegou a disputar ningún partido ao aire libre e en 1995, a instalación dun marcador impediu a posibilidade de abrir a cúpula no futura.[24] En 1990 disputouse n oMellon Arena o 41º partido das estrelas da NHL. Mario Lemieux e Paul Coffey, xogadores dos Penguins, foron seleccionados para o equipo inicial da conferencia Wales. Lemieux finalizou como mellor xogador o partido ante o seu público, anotando catro goles e igualando ao mesmo tempo o récord de goles anotados nun partido das estrelas – récord que posuía ata a data Wayne Gretzky.[25]
Ao principio da tempada 2006-07, os Penguins estaban a procurar solucións para construír un novo pavillón máis barato e moderno. O 13 de marzo de 2007, o gobernador de Pensilvaniaa, Ed Rendell, o alcalde de Pittsburgh, Luke Ravenstahl, e os dirixentes da franquía anunciaron que os Penguins manteríanse na cidade canto menos 30 anos máis co proxecto de construción dun novo pavillón no mesmo barrio que o Mellon Arena.[26].
O derradeiro partido da historia dos Penguins no Mellon Arena foi xogado contra os Montreal Canadiens no sétimo partido da segunda rolda dos play-offs da tempada 2009-10. Os Penguins, que defendían o título de campións da Stanley Cup, foron eliminados ao perder ese partido por 5 goles a 2. Os Canadiens foron igualmente os primeiros adversarios da historia dos Penguins no Mellon Arena e tamén obtiveron a vitoria.[24]
Tempada | Capacidade | Liga regular | Play-offs | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
PX | Total | Med | PX | Total | Med | ||||
1967-1968 | 12.580 | 37 | 274.049 | 7.407 | Non clasificado | ||||
1968-1969 | 12.580 | 38 | 228.285 | 6.008 | Non clasificado | ||||
1969-1970 | 12.580 | 38 | 265.936 | 6.998 | 5 | 53.592 | 10.718 | ||
1970-1971 | 12.580 | 39 | 377.182 | 9.671 | Non clasificado | ||||
1971-1972 | 12.580 | 39 | 375.711 | 9.634 | 2 | 25.515 | 12.758 | ||
1972-1973 | 12.866 | 39 | 436.601 | 11.195 | Non clasificado | ||||
1973-1974 | 13.431 | 39 | 396.197 | 10.159 | Non clasificado | ||||
1974-1975 | 13.404 | 40 | 448.977 | 11.224 | 5 | 66.833 | 13.367 | ||
1975-1976 | 16.402 | 40 | 458.198 | 11.455 | 1 | 13.626 | 13.626 | ||
1976-1977 | 16.404 | 40 | 401.580 | 10.040 | 2 | 25.961 | 12.984 | ||
1977-1978 | 16.033 | 40 | 421.933 | 10.548 | Non clasificado | ||||
1978-1979 | 16.033 | 40 | 457.209 | 11.430 | 3 | 45.702 | 15.234 | ||
1979-1980 | 16.033 | 40 | 425.156 | 10.653 | 2 | 26.901 | 13.451 | ||
1980-1981 | 16.033 | 40 | 413.407 | 10.335 | 2 | 26.688 | 13.344 | ||
1981-1982 | 16.033 | 40 | 451.965 | 11.299 | 2 | 25.457 | 12.729 | ||
1982-1983 | 16.033 | 40 | 336.300 | 8.408 | Non clasificado | ||||
1983-1984 | 16.033 | 40 | 273.550 | 6.839 | Non clasificado | ||||
1984-1985 | 16.033 | 40 | 400.711 | 10.018 | Non clasificado | ||||
1985-1986 | 16.033 | 40 | 503.020 | 12.576 | Non clasificado | ||||
1986-1987 | 16.033 | 40 | 598.614 | 14.965 | Non clasificado | ||||
1987-1988 | 16.168 | 40 | 606.638 | 15.166 | Non clasificado | ||||
1988-1989 | 16.025 | 40 | 629.345 | 15.734 | 6 | 96.150 | 16.025 | ||
1989-1990 | 16.015 | 40 | 640.700 | 16.018 | Non clasificado | ||||
1990-1991 | 16.164 | 40 | 637.072 | 15.927 | 13 | 210.132 | 16.164 | ||
1991-1992 | 16.164 | 40 | 639.736 | 15.993 | 10 | 161.640 | 16.164 | ||
1992-1993 | 16.164 | 41 | 660.290 | 16.105 | 8 | 129.312 | 16.164 | ||
1993-1994 | 17.537 | 41 | 685.589 | 16.714 | 3 | 46.412 | 15.471 | ||
1994-1995 | 17.181 | 24 | 386.599 | 16.108 | 7 | 114.894 | 16.413 | ||
1995-1996 | 17.181 | 41 | 665.790 | 16.239 | 10 | 171.597 | 17.159 | ||
1996-1997 | 17.181 | 41 | 684.346 | 16.691 | 2 | 34.710 | 17.355 | ||
1997-1998 | 16.958 | 41 | 617.815 | 15.069 | 3 | 48.437 | 16.146 | ||
1998-1999 | 16.958 | 41 | 607.822 | 14.825 | 6 | 99.787 | 16.631 | ||
1999-2000 | 16.958 | 41 | 636.199 | 15.517 | 5 | 84.924 | 16.984 | ||
2000-2001 | 16.958 | 40 | 655.926 | 16.398 | 8 | 137.184 | 17.148 | ||
2001-2002 | 16.958 | 41 | 641.641 | 15.650 | Non clasificado | ||||
2002-2003 | 16.958 | 41 | 604.749 | 14.749 | Non clasificado | ||||
2003-2004 | 16.958 | 41 | 486.961 | 11.877 | Non clasificado | ||||
2004-2005 | 16.940 | Tempada cancelada | Tempada cancelada | ||||||
2005-2006 | 16.940 | 41 | 647.975 | 15.804 | Non clasificado | ||||
2006-2007 | 16.940 | 41 | 673.395 | 16.424 | 2 | 34.264 | 17.132 | ||
2007-2008 | 16.940 | 41 | 700.137 | 17.076 | 11 | 188.452 | 17.132 | ||
2008-2009 | 16.940 | 40' | 682.298 | 17.058 | 11 | 188.452 | 17.132 | ||
2009-2010 | 16.940 | 41 | 700.211 | 17.078 | 7 | 119.224 | 17.132 |
O novo pavillón dos Penguins custou 290 millóns de dólares e foi cofinanciado por varias partes incluídos dos Pittsburgh Penguins. O 22 de marzo de 2008, realizouse a demolición do antigo hospital St. Francis Central. Esta demolición formou parte dun grupo de demolicións que se realizaron na localización do futuro pavillón dos Penguins. En decembro de 2008, o pavillón foi chamado oficialmente Consol Energy Center a causa da compra dos dereitos por parte da compañía CONSOL Energy por 21 anos.[28]
O novo pavillón pode acoller a 18.087 espectadores con 267 palcos de luxo e espazos adicados aos xogadores estrela da historia da franquía.[29] Deste xeito, con motivo da finalización da construción, o equipo revelou unha listaxe dos 15 mellores xogadores da historia da franquía, segundo o voto dos seareiros e tamén de directivos e xornalistas. Hai un espazo interactivo adicado a estes xogadores nunha das salas do Consol Energy Center, amais de lembrar os mellores momentos dos Penguins e os títulos conseguidos na historia da franquía.[30] O día do seu aniversario, o 5 de outubro de 2010, Mario Lemieux revelou un mosaico realizado con 21.000 fotografícas de seareiros e traballadores da construción do pavillón. este mosaico representa unha montaxe de seis fotografías de Lemieux entre o seu debut e a consecución da Stanley Cup en 2009. Cada un dos seareiros doou 66 dólares para que a súa fotografía aparecera no mosaico, e eses fondos foron destinados á Mario Lemieux Foundation. Os obreiros e persoas que traballaron na construción do complexo teñen todos a súa fotografía formando o bordo da imaxe.[31]
O primeiro encontro oficial da NHL disputado no Consol Energy Center tivo lugar na tempada 2010-11, o 7 de outubro de 2010, nun partido no que os Penguins enfrontáronse aos Philadelphia Flyers, caendo derrotados por 3 goles a 2. Con todo, o primeiro partido dos Penguins no novo pavillón foi un partido preparatorio fronte aos Detroit Red Wings o 7 de outubro de 2010, no que os locais gañaron 5-1.[32]
Tempada | Capacidade | Liga regular | Play-offs | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
PX | Total | Med | PX | Total | Med | ||||
2010-2011 | 18.087 | 40 | 729.628 | 18.241 | 4 | 73.939 | 18.485 | ||
2011-2012 | 18.387 | 41 | 761.224 | 18.567 | 3 | 55.819 | 18.606 | ||
2012-2013 | 18.387 | 24 | 447.560 | 18.648 | 8 | 149.041 | 18.630 | ||
2013-2014 | 18.387 | 41 | 763.334 | 18.618 | 7 | 130.411 | 18.630 | ||
2014-2015 | 18.387 | 41 | 763.319 | 18.618 | 2 | 37.264 | 18.632 |
Dende o debut dos Penguins, as franquías da NHL están asociadas a franquías de ligas menores. Estas franquías constitúen un viveiro para os equipos da NHL e son frecuentemente chamados equipo-escola. A seguinte lista mostra os equipos que estiveron asociados aos Pinguins dende a súa formación en 1967:[33]
Período | Equipo | Liga |
---|---|---|
1967-1968 | Baltimore Clippers | AHL |
1968-1969 | Amarillo Wranglers [nota 3] | CHL |
1969-1970 | Baltimore Clippers | AHL |
1970-1971 | Clippers de Baltimore Amarillo Wranglers |
AHL CHL |
1971 a 1975 | Fort Wayne Komets Hershey Bears |
IHL AHL |
1974-1975 | Johnstown Jets | NAHL |
1975 a 1977 | Hershey Bears | AHL |
1977 a 1979 | Binghampton Dusters Grand Rapids Owls |
AHL IHL |
1980-1981 | Binghamton Dusters | AHL |
1981-1982 | Erie Blades Muskegon Mohawks[nota 4] |
AHL IHL |
1982-1983 | Baltimore Skipjacks | AHL |
1987 a 1990 | Muskegon Lumberjacks | IHL |
1990 a 1992 | Knowville Cherokees | ECHL |
1992 a 1997 | Cleveland Lumberjacks | IHL |
1993-1994 | Louisville Ice Hawks | ECHL |
1995-1996 | Hampton Roads Admirals | ECHL |
1996 a 1998 | Johnstown Chiefs | ECHL |
1997 a 1999 | Syracuse Crunch[nota 5] | AHL |
1999- | Wilkes-Barre/Scranton Penguins Wheeling Nailers |
AHL ECHL |
Modelo:Cadro Pittsburgh Penguins
Ab McDonald foi o primeiro capitán na historia do equipo durante a súa primeira tempada. o 31 de maio de 2007, Sidney Crosby foi nomeado capitán do equipo, título que quedara vacante logo do retiro de Mario Lemieux o 25 de xaneiro de 2006. Crosby converteuse no capitán permanente[nota 6] da historia dos Penguins e tamén da NHL.[34]
|
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Ao longo da súa historia, os Penguins escolleron tres veces en primeira posición, seleccionando a Mario Lemieux (1984), Marc-André Fleury (2003), e Sidney Crosby (2005). A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Pittsburgh Penguins:[36]
|
|
Esta sección presenta as estatísticas dos xogadores dos Penguins que superaron os 500 puntos nas súas carreiras, se ben o líder en partidos xogados, goles, asistencias e puntos da franquía é Mario Lemieux, tan só o propio Lemieux e Jaromír Jágr teñen superado os 1.000 puntos, mentres que tan só Lemieux superou os 500 goles e as 1.000 asistencias. As estatísticas refírense só aos puntos conseguidos cos Pittsburgh Penguins, os mellores rexistros en cada campo son sinalados en letra grosa e os xogadores aínda en activo na franquía están resaltados en verde:[37]
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Xogador | Pos | PX | G | A | Pts |
---|---|---|---|---|---|
Mario Lemieux | C | 915 | 690 | 1.033 | 1.723 |
Jaromír Jágr | RW | 806 | 439 | 640 | 1.079 |
Sidney Crosby | C | 627 | 302 | 551 | 853 |
Evgeni Malkin | C | 587 | 268 | 434 | 702 |
Rick Kehoe | RW | 722 | 312 | 324 | 636 |
Ron Francis | C | 533 | 164 | 449 | 613 |
Jean Pronovost | RW | 753 | 316 | 287 | 603 |
Kevin Stevens | LW | 522 | 260 | 295 | 555 |
Syl Apps, Jr. | C | 495 | 151 | 349 | 500 |
Polo que respecta aos porteiros, Marc-Andre Fleury é o que máis partidos defendeu a portería dos Pens cun total de 595 partidos. Fleury domina tamén en vitorias, cun total de 322 na súa carreira na franquía de Pittsburgh, e en shootouts, tendo rexistrado 38 partidos sen encaixar ningún gol ata a tempada 2015-16.[37]
Nº | Xogador | Posición | Carreira | Data da retirada |
---|---|---|---|---|
66[38] | Mario Lemieux 1 | C | 1926–40 | 19 de novembro de 1997 |
21[39] | Michel Brière | C | 1925–34 | 5 de xaneiro de 2001 |
Os Penguins tiveron 22 adestradores diferentes dende o seu debut na NHL. Ken Schinkel, Craig Patrick e Eddie Johnston adestraron a franquía en dúas etapas.[41]
Bob Johnson, Scotty Bowman e Dan Bylsma son os tres adestradores que dirixiron a franquía cara a vitoria na final da Stanley Cup. Bob Johnson tivo que deixar o seu posto a Scotty Bowman pouco despois do título a causa dun tumor cerebral. Despois da súa morte, a súa frase mítica de 1991 e da vitoria - It’s a great day for hockey! (É un gran día para o hóckey!) - está inscrita baixo o xeo do Mellon Arena dende a tempada 1991-92.
Nº | Nome | Primeiro partido | Derradeiro partido | PX | V | D | E [nota 7] |
DPr [nota 7] | |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1 | George Sullivan | 6 de xuño de 1967 | 31 de marzo de 1969 | 150 | 47 | 79 | 24 | - | |
2 | Red Kelly | 2 de xullo de 1969 | 13 de xaneiro de 1973 | 274 | 90 | 132 | 52 | - | |
3 | Ken Schinkel | 13 de xaneiro de 1973 | 6 de febreiro de 1974 | 86 | 29 | 49 | 8 | - | |
4 | Marc Boileau | 6 de febreiro de 1974 | 17 de xaneiro de 1976 | 151 | 66 | 61 | 24 | - | |
5 | Ken Schinkel | 17 de xaneiro de 1976 | 19 de maio de 1977 | 117 | 54 | 43 | 20 | - | |
6 | Johnny Wilson | 13 de xuño de 1977 | 8 de maio de 1980 | 240 | 91 | 105 | 44 | - | |
7 | Eddie Johnston | 15 de xullo de 1980 | 20 de xullo de 1983 | 240 | 79 | 126 | 45 | - | |
8 | Lou Angotti | 20 de xullo de 1983 | 4 de xuño de 1984 | 80 | 16 | 58 | 6 | - | |
9 | Bob Berry | 4 de xuño de 1984 | 13 de abril de 1987 | 240 | 88 | 127 | 25 | - | |
10 | Pierre Creamer | 4 de xuño de 1987 | 14 de xuño de 1988 | 80 | 36 | 35 | 9 | - | |
11 | Gene Ubriaco | 28 de xuño de 1988 | 5 de decembro de 1989 | 106 | 50 | 47 | 9 | - | |
12 | Craig Patrick | 5 de decembro de 1989 | 12 de xuño de 1990 | 54 | 22 | 26 | 6 | - | |
13 | Bob Johnson | 12 de xuño de 1990 | 1 de outubro de 1991 | 80 | 41 | 33 | 6 | - | |
14 | Scotty Bowman | 1 de outubro de 1991 | 28 de maio de 1993 | 164 | 95 | 53 | 16 | - | |
15 | Eddie Johnston | 22 de xuño de 1993 | 3 de marzo de 1997 | 276 | 153 | 98 | 25 | - | |
16 | Craig Patrick | 3 de marzo de 1997 | 26 de abril de 1997 | 20 | 7 | 10 | 3 | - | |
17 | Kevin Constantine | 14 de xuño de 1997 | 9 de decembro de 1999 | 189 | 86 | 67 | 35 | 4 | |
18 | Herb Brooks | 9 de decembro de 1999 | 9 de maio de 2000 | 57 | 29 | 24 | 5 | 2 | |
19 | Ivan Hlinka | 21 de xuño de 2000 | 14 de outubro de 2001 | 86 | 42 | 32 | 9 | 3 | |
20 | Rick Kehoe | 14 de outubro de 2001 | 15 de abril de 2003 | 160 | 55 | 81 | 14 | 0 | |
21 | Ed Olczyk | 11 de xuño de 2003 | 15 de decembro de 2005 | 113 | 31 | 64 | 14 | 4 | |
22 | Michel Therrien | 15 de decembro de 2005 | 15 de febreiro de 2009 | 272 | 135 | 105 | - | 27 | |
23 | Dan Bylsma | 15 de febreiro de 2009 | 6 de xuño de 2014 | 401 | 252 | 117 | - | 32 | |
24 | Mike Johnston | 25 de xuño de 2014 | 12 de decembro de 2015 | 28 | 15 | 10 | - | 3 | |
25 | Mike Sullivan | 12 de decembro de 2015 | Adestrador actual |
Dende a creación da franquía foron sucedéndose distintos propietarios:[43]
Propietario(s) | Inicio | Fin |
---|---|---|
Jack McGregor e Peter Block | Xuño de 1965 | Marzo de 1968 |
Donald Parsons | Marzo de 1968 | Abril de 1971 |
Peter Block, Elmore Keen e Peter Burchfield | Abril de 1971 | 13 de xuño de 1975 |
National Hockey League | 13 de xuño de 1975 | 11 de xullo de 1975 |
Al Savill, Otto Frenzel e Wren Blair | 11 de xullo de 1975 | Febreiro de 1976 |
Al Savill e Otto Frenzel | Febreiro de 1976 | Febreiro de 1977 |
Edward J. DeBartolo sénior | Febreiro de 1977 | Novembro de 1991 |
Howard Baldwin, Moris Belzberg e Thomas Ruta | Novembro de 1991 | Maio de 1997 |
Howard Baldwin, Moris Belzberg, Thomas Ruta e Roger Marino | Maio de 1997 | Setembro de 1999 |
Mario Lemieux (Lemieux Group LP) e Ron Burkle | Setembro de 1999 |
10 xogadores dos Pens forman parte do Hall of Fame:[44]
|
As seguintes personalidades son membros do Hockey Hall of Fame na categoría de Builders, que inclúen presidentes, propietarios de franquías, adestradores ou membros dos medios de comunicación. O primeiro introducido foi o adestrador Scotty Bowman en 1991. Os xornalistas relacionados coa franquía Mike Lange e Dave Molinari recibiron o Foster Hewitt Memorial Award e o Elmer Ferguson Memorial Award respectivamente en 2001 e 2009.[45][46]
|
O 22 de outubro de 1992, na tempada seguinte á consecución da segunda Stanley Cup consecutiva dos Pens consagráronse os primeiros membros do Hall of Fame da franquía de Pittsburgh. Dende aquela foron homenaxeadas 18 personalidades relacionadas co equipo, tanto xogadores, como adestradores, directivos, ou outros membros do persoal do equipo.[47]
Nome | Posto (período) | Ano de entrada |
---|---|---|
Bob Johnson | Adestrador (1990–91) | 1992 |
Jean Pronovost | RW (1968–78) | 1992 |
Rick Kehoe | RW (1974–85) | 1992 |
Syl Apps, Jr. | C (1970–78) | 1994 |
Edward J. DeBartolo Sr. | Propietario (1977–91) | 1996 |
Dave Burrows | D (1971–78, 1980–82) | 1996 |
Elaine Heufelder | Asistente executiva (1967–03) | 1996 |
Mario Lemieux | C (1984–97, 2000–06) Propietario (1999–presente) |
1999 |
Jack Riley | Xerente xeral (1967–70, 1972–74) | 1999 |
Joe Mullen | RW (1990–95, 1996–97) | 2000 |
Craig Patrick | Xerente xeral (1989–06) | 2001 |
Mike Lange | Locutor (1974–75, 1976–presente) | 2001 |
Anthony "A.T." Caggiano | Asistente de vestiario (1967–00) | 2001 |
Les Binkley | G (1967–72) | 2003 |
Ulf Samuelsson | D (1991–95) | 2003 |
Vince Lascheid | Organista (1970–03) | 2003 |
Paul Coffey | D (1987–92) | 2007 |
Frank Sciulli | Asistente de vestiario (1967–07) | 2007 |
O Ring of Honour é un mural que honra aos membros do "Millennium Team" da franquía, foi despreado por primeira vez o 26 de setembro de 2003.[48] Inspirado libremente no Ring of Honour do Texas Stadium,[47] foi un despregable permanente no Mellon Arena ata a súa demolición, deseñado para homenaxear ás personalidades máis destacadas da franquía sen ter retirado o seu número. Os membros actuais son:[47]
|
|
O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Foi entregado por primeira vez na tempada 1947-48, e catro xogadores dos Penguins teñen recibido este trofeo:[49]
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo. O trofeo é decidido por votación dos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional. Dous xogadores dos Penguins conseguiron este galardón:[50]
O trofeo Calder premia o mellor rookie da tempada.[nota 8] Para ser elixible, un xogador non debe ter xogado máis de 25 partidos na tempada regular anterior á cal foi elixido e non máis de seis partidos durante as dúas tempadas anteriores en calquera liga profesional. O xogador non pode ter máis de 26 anos. Ao longo da súa historia dous xogadores dos Penguins teñen conseguido este galardón:[51]
O trofeo Conn Smythe é outorgado dende 1964 ao mellor xogador dos play-offs (MVP). Ao longo da súa historia dous xogadores dos Penguins conseguiron este galardón:[52]
O trofeo Frank J. Selke é outorgado pola NHL ao mellor atacante que demostrara máis competencias defensivas dende a tempada 1977-1978. Tan só un xogador da franquía de Pittsburgh, Ron Francis, conseguiu o galardón:[53]
Creado en 1923, o trofeo Hart é entregado anualmente ao xogador considerado polos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional como o máis valioso para o seu equipo. En total, catro xogadores dos Penguins teñen gañado este trofeo en sete ocasións:[54]
Cada ano dende 1954, os membros da Professional Hockey Writers' Association votan o mellor defensor da liga. O único defensa dos Penguins que ten conseguido o título foi Randy Carlyle en 1981:[55]
O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Professional Hockey Writers' Association outorga os votos para atribuír o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Os seguintes xogadores teñen conseguido o galardón cando xogaban na franquía de Pittsburgh:[56]
Entregado por primeira vez en 1971 baixo o nome de trofeo Lester B. Pearson, o trofeo Ted Lindsay é outorgado cada ano ao mellor xogador da NHL por votación dos membros da National Hockey League Players' Association:[57]
O Trofeo Lester Patrick foi un trofeo que se entregaba anualmente á personalidadeque máis destacara polo seu servizo ao hóckey sobre xeo nos Estados Unidos. O campión é elixido por un comité formado polo Presidente da NHL, un Gobernador da NHL, un representante dos New York Rangers, un membro da sección de "Construtores" do Hockey Hall of Fame, un xogador do Hockey Hall of Fame, un membro do Hockey Hall of Fame dos Estados Unidos, un membro da NHL Broadcasters' Association, e un membro da Professional Hockey Writers' Association. Todos os membros do comité ían rotando anualmente, coa excepción do presidente da NHL. Catro xogadores dos Penguins conseguiron este galardón na historia da franquía:[58]
Entregado ao xogador que liderou coas súas actuacións no xeo, a motivación aos membros do equipo, e a súa adicación ás actividades da comunidade e obras de caridade, só Sidney Crosby gañou o Mark Messier Leadership Award:[59]
O trofeo Maurice Richard premia o xogador que marcou máis goles durante a liga regular. Tan só un xogador dos Penguins conseguiu facerse co galardón.[60]
Outorgado dende a tempada 1973-74, o trofeo Jack Adams premia anualmente o adestrador que máis contribuíu ao éxito do seu equipo. O gañador é elixido por votación dos membros da NHL Broadcasters' Association. Un adestrador dos Penguins conquistou o galardón:[61]
Dende que se creou na tempada tempada 2009-10, un director xeral da franquía gañou o NHL General Manager of the Year Award:[62]
O premio Plus/Minus da NHL foi concedido entre 1983 e 2007 ao xogador con mellor rexistro de plus/minus. Os seguintes xogadores dos Penguins teñen conseguido o galardón na historia da franquía:[63]
Dende que se creou en 1947, tres xogadores dos Penguins foron nomeados MVP do All-Star Game da NHL:[64][nota 9]
Como outros moitos equipos da NHL, os Pittsburgh Penguins outorgan cada ano a finais da liga regular trofeos aos xogadores máis destacados do equipo.
Os trofeos máis antigos outorgados pola franquía de Pittsburgh a un xogador foron os que premian ao xogador máis valioso do equipo (MVP) ao finalizar a tempada, sendo Les Binkley o primeiro xogador en recibilo tras finalizar a tempada 1967-68. Esa mesma tempada foron entregados o Michel Briere Memorial Trophy ao mellor rookie da tempada (foi entregado tamén a Les Binkley), e o Players' Player Award ao mellor xogador elixido polos propios xogadores e que foi presentado esa tempada, mais non outorgado.[65]
Posteriormente a franquía presentou o A.T. Caggiano Booster Club Award entregado ao xogador estrela do equipo dende a tempada 1974-75, na tempada 1983-84 o Baz Bastien Memorial - Good Guy Award ao xogador máis cooperativo coa prensa, o The Edward J. DeBartolo Community Service Award ao xogador que máis participara na vida extradeportiva e caritativa dende a tempada 1991-92, o Bob Johnson Memorial ou Badger Bob Award apareceu na tempada 1994-95 para premiar aos xogadores que personalicen o espírito do antigo adestrador do equipo Bob Johnson, e na tempada 2008-09 o Defensive Player of the Year ao mellor defensor do equipo na tempada.[65]
Ademais destes trofeos, dende a tempada 1982-83, os Penguins presentan a un dos seus xogadores como candidato ao Bill Masterton Memorial Trophy, galardón que é outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo.[65]
![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Pittsburgh Penguins |
| |||||||||||||
Franquía |
| ||||||||||||
Historia |
| ||||||||||||
Personal |
| ||||||||||||
Pavillóns |
| ||||||||||||
Rivalidades |
| ||||||||||||
Números retirados |
| ||||||||||||
Afiliacións |
| ||||||||||||
Directores xerais |
| ||||||||||||
Adestradores |
| ||||||||||||
Medios de comunicación |
| ||||||||||||
Cultura popular |
|
|