![]() (1939) ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 20 de xuño de 1905 ![]() Nova Orleáns, Estados Unidos de América ![]() |
Morte | 30 de xuño de 1984 ![]() Condado de Dukes, Massachusetts, Estados Unidos de América ![]() |
Causa da morte | infarto agudo de miocardio ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Estados Unidos de América ![]() |
Educación | Universidade de Columbia Universidade de Nova York ![]() |
Actividade | |
Campo de traballo | Escrita creativa e profesional, American drama (en) ![]() ![]() ![]() |
Lugar de traballo | Estados Unidos de América ![]() |
Ocupación | dramaturga , autobiógrafa , libretista , escritora , guionista , actriz ![]() |
Período de actividade | 1934 ![]() |
Membro de | |
Xénero artístico | Obra de teatro ![]() |
Lingua | Lingua inglesa ![]() |
Obra | |
Arquivos en |
|
Familia | |
Parella | Dashiell Hammett ![]() |
Premios | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Lillian Florence Hellman, nada en Nova Orleáns o 20 de xuño de 1905 e finada en Oak Bluffs o 30 de xuño de 1984, foi unha dramaturga[1] e guionista de cinema estadounidense. Foi coñecida polo seu compromiso político con causas esquerdistas, pola súa relación sentimental co escritor Dashiell Hammett e pola súa longa amizade coa escritora Dorothy Parker, de quen foi testamenteira.
Hellman creceu entre Nova Orleáns e Nova York nunha familia de orixe xudía convertida ao cristianismo e chea de excéntricos e avaros, que despois apareceron retratados nas súas obras. Estudou nas universidades de Columbia e Nova York[2] e despois de traballar como crítica literaria e axente publicitaria, comezou a escribir as súas propias obras na década de 1930.
O 31 de decembro de 1925 casou co dramaturgo e axente de prensa Arthur Kober, aínda que a miúdo viviron separados.[3] Dende 1930 e durante un ano aproximadamente, gañaba 50 dólares á semana como lectora para Metro-Goldwyn-Mayer en Hollywood, escribindo resumos de novela para posibles guións.[4] Mentres estaba en Hollywood, coñeceu e namorouse do escritor Dashiell Hammett. Divorciouse de Kober e volveu a Nova York en 1932.[5] Cando coñeceu a Hammet nun restaurante, ela tiña 24 anos e el 36. Mantiveron unha relación intermitente ata a morte de Hammet en xaneiro de 1961.[6]
O seu primeiro grande éxito foi o drama The Children's Hour (1934),[7] que trata sobre dúas profesoras acusadas de seren lesbianas. Tamén abordou as tremendas rivalidades internas dunha familia aristócrata sureña na súa obra The Little Foxes. Protagonizada por Tallulah Bankhead, esta acusou a Hellman de comunista por defender a invasión de Finlandia e non volveron falar entre elas trala estrea.[8][9]
En outubro de 1937, Hellman pasou varias semanas en España para apoiar as Brigadas Internacionais na guerra civil española. Mentres Madrid era bombardeada, emitiu un informe aos Estados Unidos dende Radio Madrid.
Negouse a testificar ante o Comité de Actividades Antiamericanas en 1952, sospeitosa de comunismo polas súas tendencias de esquerda. En 1957 colaborou con Leonard Bernstein no libreto de Candide, opereta baseada en Cándido, novela curta de Voltaire.[10]
En 1969 publicou An Unfinished Woman primeira das súas tres autobiografías, seguida por Pentimento (levada ao cinema como Julia con Jane Fonda e Vanessa Redgrave) e en 1976 por Scoundrel Time.
A principios da década de 1970, deu clases de escritura na Universidade de California, Berkeley, no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts e no Hunter College de Nova York.[11] en Harvard e Yale e recibiu o New York Drama Critics Circle Award e a medalla de ouro da Academy of Arts and Letters for Distinguished Achievement in the Theater.
Os papeis de Hellman consérvanse no Harry Ransom Center da Universidade de Texas en Austin. O seu arquivo inclúe unha extensa colección de esbozos, contratos, correspondencia, discursos, notas, premios, axendas e graos honorarios.[12]
Entre as institucións que outorgaron a Hellman graos de honra inclúense a Universidade Brandeis (1955),[13] o Wheaton College (1960),[14] o Mt. Holyoke College (1966),[15] o Smith College (1974),[16] a Universidade Yale (1974)[16] e a Universidade de Columbia (1976).[16]
Human Rights Watch administra o programa de bolsas Hellman/Hammett.[17]
Hellman é a personaxe central na obra de teatro de Peter Feibleman Cakewalk (1993), que amosa a relación do autor con Hellman.[18]
En 1999, Kathy Bates dirixiu o telefilme Dash and Lilly, baseado na relación entre Hellman e Hammett.[19]
O enfrontamento entre Hellman e Mary McCarthy é a base da obra de teatro de Nora Ephron Imaginary Friends (2002), con música de Marvin Hamlisch e letras de Craig Carnelia[20]
William Wright escribiu The Julia Wars, baseado na batalla legal entre Hellman e McCarthy. Dorothy Gallagher escribiu unha biografía de Hellman, Lillian Hellman: An Imperious Life.[21]
It seems, indeed, that author Gallagher and her subject share more in common when it comes to the art of subterfuge.
![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Lillian Hellman ![]() |