Telescopiu espacial Hubble | |
---|---|
Hubble Space Telescope (en) | |
observatorio espacial (es) ![]() | |
![]() | |
Historia y usu | |
STS-82 (en) ![]() | 11 febreru 1997 - 21 febreru 1997 |
SM1 (es) ![]() | 2 avientu 1993 - 13 avientu 1993 |
STS-103 (es) ![]() | 20 avientu 1999 - 28 avientu 1999 |
STS-109 (es) ![]() | 1r marzu 2002 - 12 marzu 2002 |
STS-125 (es) ![]() | 11 mayu 2009 - 24 mayu 2009 |
Llanzamientu espacial | 24 abril 1990 |
Deployment (en) ![]() | 25 abril 1990 |
Primera luz (es) ![]() | 20 mayu 1990 |
Reentrada atmosférica (es) ![]() | década de 2030 |
Xestión |
Centro de vuelo espacial Goddard (es) ![]() Space Telescope Science Institute (es) ![]() |
Orixe del nome | Edwin Hubble |
Arquiteutura | |
Llargor | 13,25 m |
Superficie | 4,525 m² |
Masa | 12 247 kg |
Web oficial | |
![]() |
El telescopiu espacial Hubble (HST poles sos sigles n'inglés), o a cencielles Hubble, ye un telescopiu que orbita nel esterior de l'atmósfera, en órbita circular alredor de la Tierra a 593 km sobre'l nivel del mar, con un periodu orbital ente 96 y 97 min. Denomináu d'esa forma n'honor del astrónomu Edwin Hubble, foi puestu n'órbita'l 24 d'abril de 1990 na misión STS-31 y como un proyeutu conxuntu de la NASA y de l'Axencia Espacial Europea inaugurando'l programa de Grandes Observatorios. El telescopiu puede llograr imáxenes con una resolución óptica mayor de 0,1 segundos d'arcu.
La ventaya de disponer d'un telescopiu más allá de la distorsión que produz l'atmósfera terrestre ye esencialmente que d'esta manera pueden esaniciase los efeutos de la turbulencia atmosférica. Amás, l'atmósfera absuerbe fuertemente la radiación electromagnético en ciertes llonxitúes d'onda, especialmente nel infrarroxu, menguando la calidá de les imáxenes y imposibilitando l'alquisición d'espectros en ciertes bandes caracterizaes pola absorción de l'atmósfera terrestre. Los telescopios terrestres vense tamién afeutaos por factores meteorolóxicos (presencia de nubes) y la contaminación llumínica causada polos grandes asentamientos urbanos, lo qu'amenorga les posibilidaes d'allugamientu de telescopios terrestres.[1]
Una de les carauterístiques del HST yera la posibilidá de ser visitáu por astronautes nes llamaes misiones de serviciu (SM, poles sos sigles n'inglés). Mientres les misiones de serviciu podíen iguar elementos estropiaos, instalar nuevos preseos y alzar la órbita del telescopiu. Realizáronse cinco misiones de serviciu (SM1, SM2, SM3A, SM3B y SM4). La postrera tuvo llugar en mayu de 2009 y nella produció la meyora más drástica de la capacidá instrumental del HST, al instalase dos nuevos preseos (WFC3 y COS), reparase otros dos (ACS y STIS) y ameyorar otru más (FGS).[2] El so socesor científicu va ser el telescopiu espacial James Webb (JWST) que'l so llanzamientu ta previstu pal 2019.
El telescopiu tien una masa en redol a 11 tonelaes; ye de forma cilíndrica, con un llargor de 13,2 m y un diámetru máximu de 4,2 m. El costu del HST xubió (en 1990) a 2800 millones de dólares d'Estaos Xuníos. Primeramente un fallu na apolazadura del espeyu primariu del telescopiu fabricáu por Perkin Elmer produció imáxenes llixeramente desenfocadas por cuenta d'aberraciones esfériques. Anque esti fallu foi consideráu nel so día como una importante neglixencia per parte del proyeutu, la primer misión de serviciu al telescopiu espacial pudo instalar un sistema de correición óptica capaz de correxir el defectu del espeyu primariu, denomináu COSTAR (COSTAR, iniciales n'inglés d'Óptica correutora como reemplazu axial del telescopiu espacial) algamar les especificaciones de resolución primeramente previstes.
El HST ye un telescopiu de tipu reflector y el so espeyu primariu tien un diámetru de 2,4 m. Pa la esploración del cielu incorpora na actualidá cuatro instrumentos con capacidá de llograr imáxenes y espectros, un espectrógrafu y tres sensores d'empuestu finu que pueden actuar como interferómetros. Pa la xeneración d'lletricidá empléguense dos paneles solares qu'alimenten les cámares, los cuatro motores emplegaos pa empobinar y estabilizar el telescopiu, los equipos de refrigeración de los preseos y la electrónica del telescopiu. Asina mesmu, el HST dispón de bateríes recargables a partir de los paneles solares que-y dexen utilizar la lletricidá almacenada cuando la Tierra clisa'l Sol o cuando la orientación de los paneles solares nun ye l'apropiada.
Yá dende'l so diseñu, el HST concibióse como un telescopiu espacial que podría ser visitáu pol tresbordador espacial. Les razones pa esa capacidá son:
La primer misión de serviciu llevar a cabu col tresbordador Endeavour (STS-61) n'avientu de 1993 y tuvo una duración de diez díes. El plan de la SM1 tuvo fuertemente condicionáu pola aberración esférica detectada trés años antes nel espeyu primariu. Los dos arreglos más importantes fueron la sustitución del Fotómetru d'Alta Velocidá (HSP, poles sos iniciales n'inglés) pola óptica correutora COSTAR y l'instalación de la Cámara Planetaria y de Gran Angular 2 (WFPC2) nel llugar de la cámara orixinal (WFPC). El propósitu de COSTAR yera'l consiguir l'enfoque correutu de los otros trés preseos axiles orixinales del telescopiu (la Cámara d'Oxetos Débiles o FOC, l'Espectrógrafu d'Oxetos Débiles o FOS y l'Espectrógrafu Goddard d'Altu Resolvimientu o GHRS). La WFPC2 yá incorporaba la so propia correición del efeutu de l'aberración esférica del espeyu primariu. Amás, instaláronse dos nuevos paneles solares, cuatro giroscopios, dos unidaes llétriques de control, dos magnetómetros y un nuevu ordenador d'a bordu. A lo último, la órbita del HST foi alzada per primer vegada dende'l so llanzamientu.
La segunda misión de serviciu llevar a cabu col tresbordador Discovery (STS-82) en febreru de 1997. Nella reemplazáronse dos preseos presistentes (el GHRS y el FOS) por otros dos nuevos, l'Espectrógrafu d'Imáxenes del Telescopiu Espacial (STIS) y la Cámara y Espectrómetru Multi-Oxetu del Infrarroxu Cercanu (NICMOS), sustituyóse un sistema d'almacenamientu de datos en cinta per unu d'estáu sólidu, reparóse l'aislamientu térmicu y alzóse la órbita del telescopiu. El sistema de refrigeración de NICMOS nun funcionar de la manera especificada y eso fizo que la so vida útil amenorgar de 4,5 a 2 años.
La tercer misión de serviciu llevar a cabu col tresbordador Discovery (STS-103) n'avientu de 1999.
La cuarta misión de serviciu llevar a cabu col tresbordador Columbia (STS-109) en marzu de 2002.
La quinta misión de serviciu llevar a cabu col tresbordador Atlantis (STS-125) en mayu de 2009. Esta foi la última misión de serviciu y duró 11 díes, participaron nella siete tripulantes coles mires de reparar y añader nuevos preseos al telescopiu.[2]
La quinta misión de caltenimientu, prevista para 2006, atayóse primeramente pero darréu se reinstauró. Con ella, ta previstu que'l Hubble va algamar el final de la so vida útil hasta mediaos de la década de 2010. La fecha exacta del fin del Hubble ye incierta, yá que depende de la vida de los xiroscopios, bateríes y el frenáu atmosféricu (correxible). La NASA preve llanzar en 2018[3] un telescopiu de nueva xeneración (el telescopiu espacial James Webb) pa reparar nel infrarroxu cercanu y mediu. El James Webb nun ye un sustitutu del Hubble sinón un complementu, yá que repara nun rangu distintu del espectru electromagnéticu.
El 14 de xunu de 2006 la cámara avanzada pa sondeos (sigles n'inglés, ACS), unu de los preseos consideraos fundamentales nel telescopiu, dexó de funcionar. La causa foi un escesivu voltaxe nel circuitu d'alimentación principal que foi iguada cola activación del sistema de respaldu. El 30 de xunu l'ACS volvió funcionar correutamente. El 31 d'ochobre de 2006, l'Alministrador de la NASA anunció l'aprobación pa una misión de caltenimientu. Esta misión de 11 díes de duración va tener llugar tentativamente na seronda de 2008 y corada la instalación de nueves bateríes, de la tercer cámara de gran angular (WFC3) y de un nuevu espectrógrafu (COS), según l'arreglu de los xiroscopios y posiblemente de STIS.
El 27 de xineru de 2007, l'ACS dexó de funcionar de nuevu por cuenta de un cortucircuitu na mesma. En principiu, pensóse que'l dañu yera irreversible pa tolos sos detectores. Sicasí, más tarde consiguióse alicar unu d'ellos (la SBC) y na actualidá ta analizándose si ye posible reparar o non los otros dos (el WFC y el HRC) na próxima misión d'arreglu. Na decisión final van influyir los nuevos preseos que se van instalar en dicha misión (la WFC3 y el COS) y si ye preferible reparar l'ACS o STIS (esiste un tiempu máximu que los astronautes pueden pasar fora de la nave y l'arreglu d'un preséu lleva delles hores a lo menos). Mentanto, el Hubble va utilizar los demás preseos que tán disponibles pa investigaciones. [4]
El Hubble ta llogrando que los teóricos replantéguense dalgunes de les sos idees al respective de la edá del universu. Ello ye que la idea actual atópase ante una paradoxa. Los datos más recién qu'apurrió'l Hubble, según Wilford, escritor d'asuntos científicos del periódicu The New York Times, «indiquen de manera convincente que l'universu puede ser muncho más nuevu de lo que calculaben los científicos. Seique nun tenga más d'ocho mil millones d'años», en cuenta de los cálculos anteriores, que-y asignaben catorce mil millones aproximao. El problema anicia en que se da de cierto que delles estrelles tienen unos dolce mil millones d'años».
Nun tardó en demostrase que valiera la pena correxir el sistema ópticu. En xunu de 1994, la revista Time publicó que'l Hubble había descubiertu claros nicios en sofitu de la esistencia de los furacos negros. La NASA anunció qu'esti afayara una nube de gases en forma de discu que xira a una vertixinosa velocidá. Topar a unos 50 millones d'años lluz, nel centru de la galaxa M 87. Dizse que tien una masa envalorada d'ente 2000 y 3000 millones d'estrelles del tamañu del Sol, pero estruyíes nun espaciu del tamañu del sistema solar. Los científicos calculen que'l discu de gases tien una temperatura de 10 000 graos Celsius. La única esplicación que puede dase na actualidá pa esti fenómenu ye la esistencia d'una enorme fuercia gravitatoria exercida por un mastodóntico furacu negru, en redol al cual da vueltes el discu.
El Hubble tamién unvió imáxenes estraordinaries del cometa Shoemaker-Levy 9 cuando esti dirixir nuna trayeutoria autodestructiva a Xúpiter, onde se desintegró en xunetu de 1994. Les imáxenes de les galaxes qu'unvia'l Hubble son de tal nitidez qu'un científicu calificó asina'l trabayu: “Un llixeru cambéu nel espeyu, un pasu xigante en astronomía”. Según la revista Investigación y Ciencia, na actualidá “el resolución del Hubble dobla la del meyor preséu instaláu en Tierra, y gracies a ello puede reparar con claridá un volume d'espaciu mil vegaes mayor qu'otros telescopios”.
<ref>
nun ye válida; nun se conseñó testu pa les referencies nomaes STS-125