![]() | |
Tarihçe | |
---|---|
![]() | |
Adı | K-19, KS-19, BS_19 |
Kızağa konuluşu | 17 Ekim 1958 |
Denize indirilişi | 8 Nisan 1959 |
Bitirilişi | 12 Kasım 1960 |
Görevlendirme | 30 Nisan 1960 |
Hizmetten çıkışı | 19 Nisan 1990 |
Takma adı | Widowmaker, Hiroshima |
Akıbet | Tersane 85 Nerpa'ya çekilerek parçalandı. |
Genel karakteristik | |
Sınıf ve tipi | Hotel sınıfı denizaltı |
Deplasman | 4,095 ton |
Uzunluk | 114 m |
Genişlik | 9.2 m |
Su çekimi | 7.1 m |
İtme gücü | 2 × 70 MW nükleer reaktör,2 dişli türbin, 2 şaft, 39.200 shp (29 MW) |
Hız |
15 kn (28 km/s) su yüzeyi, 26 kn (48 km/s) sualtı |
Menzil | 57,500 (26 kn (48 km/s)) |
Dayanıklılık | 60 gün(gıda ve fiziksel sağlık ile sınırlı) |
Test derinliği |
250 m (test) 300 m (tasarlanan) |
Kişi kapasitesi | 125 subay ve denizci |
K-19 Sovyet 658, 658м, 658с sınıfı (NATO rapor adı Hotel sınıfı) denizaltılardan ilk nesil nükleer denizaltı olup nükleer balistik füzeler (özellikle R-13 füzeleri) ile donatılmış denizaltıdır. 1958'de kızağa konulup, 1959'da denize indirilmiş, 12 Temmuz 1960'ta ilk kez donanma bayrağı çekilmiş ve tüm teslim edilme testleri 12 Kasım 1960 tarihinde tamamlanmıştır. Inşaat ve hizmet ömrü boyunca geçirdiği çok sayıdaki kazalar nedeniyle, denizciler ve subaylar arasında resmi olmayan "Hiroşima" takma adını almıştır.[1]
4 Temmuz 1961 tarihinde birinci kaptan Nikolay Vladimiroviç Zateyev komutasındaki K-19, Güney Grönland yakınlarında talimler yaparken reaktör soğutma sistemindeki önemli bir sızıntıdan dolayı, arka tarafta bulunan reaktörde su basıncı sıfıra düştü ve soğutma pompalarının iflasına neden oldu. Başka bir kazadan dolayı uzun menzilli telsiz sistemi zaten devre dışı olduğundan Moskova ile bağlantı kurulamadı. Reaktör sıcaklığı kontrolsüz bir şekilde 800 °C'ye (yaklaşık olarak yakıt çubuklarının erime noktası) ulaştı ve zincirleme reaksiyonlar SCRAM(acil reaktör kapatma) mekanizması üzerinden takılan kontrol çubuklarına rağmen devam etti. Kapatma mekanizması, iflas etmiş olan soğutma sistemine ihtiyaç duyduğundan reaktör ısınmaya devam etti. Zateyev ve başka görevlilerin daha önceki taleplerine rağmen, denizaltıya herhangi bir yedek soğutma sistemi konulmamıştı.
Bazı mürettebat üyeleri reaktörün soğutma sistemini onarımı sırasında ölümcül radyasyon dozlarına maruz kaldılar. Kazadan sonraki üç hafta içinde ağır radyasyon rahatsızlığından bu üyelerin hepsi öldü.
İsim | Rütbe | Radyasyon dozu | Ölüm tarihi |
---|---|---|---|
Boris Korchilov | Teğmen | 54 Sv (Sievert)[4] = 5400 rem [5] | 10 Temmuz 1961 |
Boris Ryzhikov | Starshina (Astsubay kıdemli çavuş) | 8.6 Sv = 720 röntgen | 25 Temmuz 1961 |
Yuriy Ordochkin | Starshina, 1. sınıf (Çavuş) | 11 Sv = 990 röntgen | 10 Temmuz 1961 |
Evgeny Kashenkov | Starshina, 2. sınıf | 10 Sv = 845 röntgen | 10 Temmuz 1961 |
Semyon Penkov | Er | 10 Sv = 890 röntgen | 18 Temmuz 1961 |
Nicolai Savkin | Er | 11 Sv = 930 röntgen | 13 Temmuz 1961 |
Valery Charitonov | Er | 11 Sv = 935 röntgen | 15 Temmuz 1961 |
Yuriy Povstyev | Kıdemli yüzbaşı, Harekât bölümü komutanı |
7.5 Sv = 629 röntgen | 22 Temmuz 1961 |
Diğer birçok mürettebat da izin verilen seviyeleri aşan dozlarda radyasyon aldı ve tıbbi tedavi gördü. Takip eden iki yıl içinde on beş denizci daha yan etkilerden dolayı öldü.[6]
K-19: Tehlikeli Saatler (2002), Harrison Ford ve Liam Neeson oynadığı, temel olarak K-19'un ilk felaket hikâyesine dayanan film.