Shqiptimi është mënyra në të cilën flitet një fjalë ose një gjuhë. Kjo mund t'i referohet sekuencave përgjithësisht të dakorduara të tingujve të përdorur për të folur një fjalë ose gjuhë të caktuar në një dialekt të caktuar (shqiptim "i saktë" ose "standard") ose thjesht mënyrës se si një individ i caktuar flet një fjalë ose gjuhë.
Shqiptimet e fjalëve mund të gjenden në vepra referuese si fjalorë. Fjalorët me qëllime të përgjithshme zakonisht përfshijnë vetëm shqiptime standarde, por shqiptimet rajonale ose dialektore mund të gjenden në vepra më specifike. [1] Ortoepia do të thotë shqiptim i konsideruar i saktë, ose studim i tij.
Një fjalë mund të thuhet në mënyra të ndryshme nga individë ose grupe të ndryshme, në varësi të shumë faktorëve, si: kohëzgjatja e ekspozimit kulturor të fëmijërisë së tyre, vendndodhja e vendbanimit të tyre aktual, çrregullimet e të folurit ose zërit, [2] grupi i tyre etnik, klasa e tyre shoqërore ose arsimimi i tyre. [3]
Rrokjet janë kombinime të njësive të tingullit (fonetika), për shembull "goo" ka një rrokje të përbërë nga [g] dhe [u]. Dega e gjuhësisë që studion këto njësi tingulli është fonetika. Telefonat që luajnë të njëjtin rol grupohen së bashku në klasa të quajtura fonema ; studimi i këtyre është fonemika ose fonematika ose fonologjia. Telefonat si përbërës të artikulimit zakonisht përshkruhen duke përdorur Alfabetin Fonetik Ndërkombëtar (IPA). [4]
((cite book))
: Mungon ose është bosh parametri |language=
(Ndihmë!)
((cite book))
: Mungon ose është bosh parametri |language=
(Ndihmë!)
((cite book))
: Mungon ose është bosh parametri |language=
(Ndihmë!)