Jakobi | |
---|---|
יַעֲקֹב | |
![]() Jakobi duke luftuar me engjëllin, nga Rembrandt | |
Vendi i prehjes | Tradicionalisht, Shpella e Patriarkëve, Hebron |
Bashkëshorti/ja |
|
Fëmijë |
|
Prindër |
|
Të afërm |
Jakobi (hebraisht: יַעֲקֹב, modern: Yaʿaqōv, tiberian: Yaʿăqōḇ; arabisht: يَعْقُوب Yaʿqūb) më vonë i dhënë emri Izrael, konsiderohet si një patriark i izraelitëve dhe është një figurë e rëndësishme në fetë abrahamike, si Judaizmi, Krishterimi dhe Islami. Jakobi së pari shfaqet në Librin e Zanafillës, ku ai përshkruhet si djali i Isakut dhe Rebekës dhe nipi i Abrahamit, Sarës dhe Bethuelit. Sipas tregimit biblik, ai ishte i dyti i fëmijëve të Isakut, më i madhi ishte vëllai i tij binjak, Esau. Thuhet se Jakobi ia kishte blerë Esaut të drejtën e parëbirnisë dhe, me ndihmën e nënës së tij, mashtroi babanë e tij të plakur që ta bekonte atë në vend të Esaut.[1] Më vonë në tregim, pas një thatësire të madhe në atdheun e tij në Kanaan, Jakobi dhe pasardhësit e tij, me ndihmën e djalit të tij Jozefit (i cili ishte bërë i besuari i faraonit), u shpërngulën në Egjipt ku Jakobi vdiq në moshën 147-vjeçare. Ai supozohet të jetë varrosur në Shpellën e Makpelahut.
Jakobi pati dymbëdhjetë djem nga katër gra, gratë e tij, Lea dhe Rakela, dhe konkubinat e tij, Bilhah dhe Zilpah, të cilët ishin, sipas lindjes së tyre, Rubeni, Simeoni, Levi, Juda, Dani, Neftali, Gadi, Asheri, Isakari, Zabuloni, Jozefi dhe Benjamini, të cilët të gjithë u bënë krerët e grupeve të tyre familjare, të njohura më vonë si Dymbëdhjetë Fiset e Izraelit. Ai gjithashtu kishte një vajzë të quajtur Dinah.[2] Sipas Zanafillës, Jakobi shfaqi favorizim mes grave dhe fëmijëve të tij, duke preferuar Rakelën dhe djemtë e saj, Jozefin dhe Benjaminin, duke shkaktuar tension brenda familjes—duke kulmuar me vëllezërit më të mëdhenj të Jozefit duke e shitur atë në skllavëri.
Studiuesit kanë pasur një pikëpamje të përzier në lidhje me historikun e Jakobit, me arkeologjinë që deri më tani nuk ka prodhuar asnjë provë për ekzistencën e tij.