Arkitektura osmane është arkitektura e Perandorisë Osmane, e cila u shfaq në Anadollin veriperëndimor në shekullin e 13-të.[1] Arkitektura e perandorisë u zhvillua nga arkitektura e hershme turke selxhuke, me ndikime nga arkitektura bizantine dhe iraniane së bashku me traditat arkitekturore të Ballkanit dhe pjesëve të tjera të Lindjes së Mesme. Arkitektura e hershme osmane eksperimentoi me lloje të shumta ndërtesash gjatë shekujve 13-15, duke u evoluar gradualisht në stilin klasik osman të shekujve 16 dhe 17, një përzierje e traditës vendase turke dhe ndikimeve nga Ajasofja.[2][3] Një nga përfaqësuesit më të mirë të periudhës klasike është Mimar Sinani, veprat kryesore të të cilit përfshijnë Xhaminë Shehzade, Xhaminë e Sylejmanies dhe Xhaminë e Selimit.[4][5]
Duke filluar nga shekulli i 18-të, arkitektura osmane u ndikua nga arkitektura baroke në Evropën Perëndimore, duke rezultuar në stilin barok osman.[6] Xhamia Nuruosmanije është një nga shembujt më të rëndësishëm të kësaj periudhe.[6][7] Periudha e fundit osmane pa më shumë ndikime nga Evropa Perëndimore, të sjella nga arkitektë të tillë si ata nga familja Baljan.[8] U prezantuan stili i perandorisë dhe motivet neoklasike dhe një prirje drejt eklekticizmit ishte e dukshme në shumë lloje ndërtesash, si në Pallatin Dolmabaçe.[9] Dekadat e fundit të Perandorisë Osmane panë gjithashtu zhvillimin e një stili të ri arkitekturor të quajtur ringjallje neo-osmane ose osman, i njohur gjithashtu si Lëvizja e Parë Kombëtare Arkitekturore,[10] nga arkitektë si Mimar Kemaleddin dhe Vedat Tek.[8]