Picnic at Hanging Rock | |
---|---|
![]() | |
Režija | Peter Weir |
Producent | Hal i Jim McElroy |
Scenario | Cliff Green |
Predložak | Picnic at Hanging Rock; autor: Joan Lindsay |
Uloge |
|
Muzika | Bruce Smeaton |
Fotografija | Russell Boyd |
Montaža | Max Lemon |
Studio | Australian Film Commission British Empire Films McElroy & McElroy Picnic Productions |
Distribucija | British Empire Films (Australija) |
Datum(i) premijere | 8. 8. 1975
|
Trajanje | 115 min. |
Zemlja | ![]() |
Jezik | engleski |
Budžet | 443.000 AU$[1] |
Bruto prihod | 5,120.000 AU$ (Australija) |
Picnic at Hanging Rock (sh. Piknik na Hanging Rocku) je australijski igrani film snimljen 1975. godine u režiji Petera Weira, poznat po tome što se smatra jednim od najboljih ostvarenja u Weirovoj filmografiji, odnosno kao prvih filmova tzv. Australijskog novog vala, odnosno film koji ju je učinio australijsku kinematografiju međunarodno priznatom.
Po žanru je drama, a temelji se na istoimenom romanu Joan Lindsay. Radnja započinje kada na Valentinovo 1900. godine grupa učenica elitnog djevojačkog internata odlazi na izlet na stijenu Hanging Rock u državi Victoria te nekolicina njih neobjašnjivo nestanu, izazivajući bezuspješne potrage, ali i niz drugih neobjašnjivih i tragičnih događaja.
Film je, slično kao i predložak, veliki dio publiciteta stvorio lažnim tvrdnjama da se temelji na istinitim događajima. Weir ga je snimao na lokacijama Hanging Rocka (koje će zahvaljujući filmu postati popularno turističko odredište), te je stil velikim dijelom temeljio na radovima australijskog impresionističkog slikara Fredericka McCubbina. Kritičarima je izuzetno imponirao rad sa kamerom, kao i stvaranje kontrasta između privlačnih prizora prirodnih ljepota i zastrašujućih događaja. Picnic at Hanging Rock je u Australiji postigao uspjeh i kod publike i kod kritike, ali također i tokom distribucije u SAD gdje su Weiru pohvale tamošnjih kritičara omogućile kasniji angažman u Hollywoodu. Film, koji se ponekad opisuje kao alegorija na još uvijek nepravladani konflikt bijelih doseljenika i njihovih potomaka sa njihovom drevnom domovinom, se često navodi kao ostvarenje koje je temama i stilom na određeni način izgradilo temelje nacionalnog identiteta u australijskom filmu.
Godine 2017. je film dobio remake u obliku miniserije.
Filmovi koje je režirao Peter Weir | |
---|---|
1970-e | The Cars That Ate Paris (1974) • Picnic at Hanging Rock (1975) • The Last Wave (1977) • The Plumber (1979) |
1980-e | Gallipoli (1981) • The Year of Living Dangerously (1982) • Witness (1985) • The Mosquito Coast (1986) • Dead Poets Society (1989) |
1990-e | |
2000-e | Master and Commander: The Far Side of the World (2003) |
2010-e | The Way Back (2010) |