Hello, Dolly! | |
---|---|
![]() Barbra Streisand kao naslovna protagonistica u sceni filma | |
Režija | Gene Kelly |
Producent | Ernest Lehman |
Scenario | Ernest Lehman |
Predložak | Hello, Dolly!; autor: Michael Stewart |
Uloge | Barbra Streisand Walter Matthau Michael Crawford Marianne McAndrew E. J. Peaker Louis Armstrong |
Muzika | Jerry Herman |
Fotografija | Harry Stradling Sr. |
Montaža | William Reynolds |
Studio | Chenault Productions |
Distribucija | 20th Century Fox |
Datum(i) premijere | 16. 12. 1969
|
Trajanje | 148 min. |
Zemlja | ![]() |
Jezik | engleski |
Budžet | 25 mil. $ |
Bruto prihod | 26 mil. $ |
Hello, Dolly! je američki filmski mjuzikl snimljen u režiji Genea Kellyja i premijerno prikazan 1969. godine, poznat kao jedan od najvećih hollywoodskih komercijalnih promašaja svog vremena.
Predstavlja adaptaciju istoimenog mjuzikla Michaela Stewarta, koji je nekoliko godina postao veliki hit na Broadwayu. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Barbra Streisand je bračna posrednica koja godine 1890. godine odlazi u Yonkers kako bi pronašla suprugu za njujorškog bogataša (čiji lik tumači Walter Matthau).
U vrijeme kada je započela produkcija, raskošne adaptacije brodvejskih mjuzikala su još uvijek uživale popularnost kod publike te hollywoodskim studijama donijeli brojne uspjehe, uključujući 20th Century Fox, kojemu su Moje pjesme, moji snovi 1965. godine omogućili da opstane nakon financijskog kraha izazvanog Kleopatrom. U produkciju je uloženo za tadašnje uvjete basnoslovnih 25 miliona dolara. Iako je snimanje dovršeno još 1968. godine, Fox ga nije mogao odmah distribuirati zbog odredbi ugovora koji su zahtijevali da se prethodno okonča prikazivanje u teatru; Fox je na kraju bio prisiljen platiti dodatni iznos kako bi izmijenio ugovor.
Film je nakon premijere imao više nego solidnu gledanost, ali, slično kao u slučaju mjuzikla Paint Your Wagon ona jednostavno nije bila dovoljna da pokrije troškove produkcije i promocije, pa su producenti imali značajan gubitak. Za razliku od Paint Your Wagon su kritičari bili nešto blagonakloniji prema filmu, pri čemu se posebno hvalila energična izvedbe Barbre Streisand. Film je također osvojio i nekoliko Oscara. Usprkos toga, danas se, zajedno sa Paint Your Wagon često navodi kao primjer otuđenosti tadašnjeg vodstva Hollywooda od ukusa publike kojom su dominirale mlađe generacije s malo sklonosti prema klasičnim mjuziklima.
|
|