Doba jazza (engl. Jazz Age) ili era jazza je izraz kojim se, najčešće kolokvijalno, opisuje period historije SAD od 1918. do 1929. godine, odnosno od završetka Prvog svjetskog rata do sloma njujorške burze i početka Velike ekonomske krize. Ponekad se navodi kao sinonim za pojam Burne dvadesete kojim se isti period označava na širem globalnom planu.
Glavna značajka perioda bio je uspon američke ekonomije, uvjetovan time da su SAD relativno kratko sudjelovale u ratu i, za razliku od većine drugih industrijskih država, nisu bile neposredno pogođene ratnim razaranjima. Ti pozitivni trendovi su se prelili na široke slojeve, uz istovremeni razvoj modernih tehnologija kao što su automobili, koji su prvi put postali dostupni srednjoj klasi, i radio. Iako je američkom politikom tada dominirala Republikanska stranka te izolacionizam u vanjskoj politici i konzervativni trendovi u unutrašnjoj politici, novostvoreni prosperitet se često tumačio time da se upravo u SAD najdosljednije i najuspješnije primjenjuje laissez faire kapitalizam. Na američku je politiku značajno uticalo i nedavno uvedeno žensko pravo glasa, ali još više uz široki konsenzus izglasani amadmnani na Ustav SAD kojima je van snage stavljeno točenje alkoholnih pića. Ta je mjera, poznata kao Prohibicija, bila izuzetno nepopularna, prije svega u velikim gradovima, te je izazvala masovno i često otvoreno kršenje zakona, odnosno omogućila razvoj organiziranog kriminala. Tom zakonu, ali i autoritetu i tradicionalnim vrijednostima uopće, su se najviše suprotstavljale mlađe generacije, koji su kao svojevrsni simbol pobune preuzeli tada mladu jazz muziku, po kojoj je era dobila ime. Među mladim buntovnicima su se našle i žene, koje su prvi puta počele javno prakticirati neke dotada izrazito muške aktivnosti kao što su pušenje cigareta, noćni izlasci ili ples, pri čemu je posebno popularan postao charleston, a također se kod žena razvila i "moderna" supkultura koja je dobila ime flapper.