Autor |
nieznany |
---|---|
Medium | |
Wymiary |
1,52 m |
Miejsce przechowywania | |
Lokalizacja |
Wenus Kallipygos (dosł. „z pięknymi pośladkami”[1]), także Wenus Farnese[2][3] – rzymska rzeźba marmurowa pochodząca prawdopodobnie z II wieku, uważana za kopię wcześniejszego greckiego oryginału. Obecnie znajduje się w zbiorach Narodowego Muzeum Archeologicznego w Neapolu (nr. inw. 6020)[3].
Mierząca 1,52 m wysokości[2] rzeźba przedstawia boginię Wenus (Afrodytę), wdziewającą chiton. Bogini spogląda przez prawe ramię, podziwiając swoje nagie pośladki i nogi[2]. Rzeźba została odkryta w XVI wieku w Rzymie, podczas wykopalisk na terenie gdzie w starożytności wznosił się Złoty Dom cesarza Nerona[2]. Głowa i dolna część prawej nogi postaci są nowożytną rekonstrukcją[3]. Jako własność rodziny Farnese pod koniec XVIII wieku rzeźba trafiła do Neapolu, gdzie została odrestaurowana przez Carlo Albaciniego. Obecnie jest częścią zbiorów neapolitańskiego Muzeum Narodowego[2]. W XVII i XVIII wieku, podziwiana przez ówczesnych artystów, doczekała się licznych kopii[2].
Neapolitańska Wenus Kallipygos uważana jest za kopię wcześniejszej greckiej rzeźby ze świątyni Afrodyty w Syrakuzach, wzmiankowanej przez Atenajosa[2]. Zgodnie z jego świadectwem w mieście tym mieszkały niegdyś dwie siostry, które kłóciły się o to, która z nich ma piękniejsze pośladki. Poproszony o rozsądzenie sporu młodzieniec przyznał zwycięstwo pierwszej z sióstr. Gdy później opowiedział całą historię swojemu bratu, ten postanowił sam zapoznać się z walorami dziewcząt i uznał, że palma pierwszeństwa należy się drugiej siostrze. Ostatecznie siostry poślubiły obydwu braci, a na pamiątkę wydarzenia ufundowały jako wotum dla Afrodyty wspomniany posąg[1][3].