![]() Prangley w 2013 | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Obywatelstwo | |
Wzrost |
185 cm |
Masa ciała |
92 kg |
Styl walki | |
Kategoria wagowa |
półciężka, ciężka[1] |
Klub |
American Kickboxing Academy[1] |
Bilans walk zawodowych[a] | |
Liczba walk |
47[1] |
Zwycięstwa |
34 |
Przez nokauty |
8 |
Przez poddania |
14 |
Przez decyzje |
12 |
Porażki |
11 |
Remisy |
2 |
|
Trevor Prangley (ur. 24 sierpnia 1972 w Kapsztadzie) – południowoafrykański zapaśnik oraz zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), zwycięzca mistrzostw RPA w zapasach z 1995 w stylu wolnym. Jako zawodnik MMA mistrz m.in. Maximum Fighting Championship z 2009 oraz King of the Cage z 2012 w wadze półciężkiej. W swojej karierze MMA związany z takimi organizacjami jak UFC, Strikeforce, DREAM czy BodogFight.
Urodził się w Kapsztadzie w RPA. W wieku zaledwie 4 lat zaczął trenować zapasy. Przez następne lata wygrywał wiele regionalnych zawodów w tym najważniejsze mistrzostwo RPA w stylu klasycznym w 1995[2]. Po niedługim czasie został zawodnikiem rezerwowym kadry olimpijskiej w zapasach jednak ostatecznie nie wziął w nich udziału[3]. W 1996 wyjechał do Stanów Zjednoczonych by szlifować swoje umiejętności zapaśnicze i spróbować zakwalifikować się do następnych igrzysk olimpijskich w 2000 roku. Ostatecznie zamieszkał w Idaho, a kontynuował naukę w miejscowym North Idaho College, gdzie dołączył do uczelnianej kadry zapaśniczej[3], osiągając w ciągu dwóch lat spore sukcesy m.in. zajmując 8 miejsce podczas mistrzostw NJCAA w 1997 oraz 2 miejsce w 1998[4]. Mimo sukcesów i perspektywy zbliżających się igrzysk ponownie nie wystąpił na nich, a w USA postanowił zostać na stałe. Skupił się natomiast na bjj i judo, by ostatecznie rozpocząć treningi stricte pod MMA[5].
W 2001 zadebiutował w MMA poddając Joe Garcia[1]. 23 października 2002 wygrał czteroosobowy turniej w Monterrey[1]. 25 stycznia 2003 poddał Chaela Sonnena dźwignią na łokieć w pierwszej rundzie[1]. 6 października 2003 wystąpił w mocno obsadzonym turnieju IFC: Global Domination jednak rywalizację zakończył na ćwierćfinale przegrywając na punkty z Renato Sobralem[1]. 13 marca 2004 w meczu USA vs Rosja zwyciężył na punkty Andrieja Siemonowa[1]. Z bilansem 8 zwycięstw i tylko jednej porażki związał się z Ultimate Fighting Championship, a zadebiutował w niej 19 czerwca 2004 na gali UFC 48 pokonując Curtisa Stouta przez poddanie wskutek duszenia[1].
Między walkami w UFC stoczył dwa pojedynki poza organizacją – jeden w rodzinnym Cape Town 26 lutego 2005 na gali African FC, przegrywając z Rico Hattinghiem przed czasem, oraz 26 marca 2005 na gali w Oregonie, pokonując Matta Horwicha jednogłośnie na punkty[1]. 20 sierpnia 2005 na UFC 54 pokonał jednogłośną decyzją sędziów Travisa Luttera[1]. 19 listopada tego samego roku podczas UFC 56 przegrał z Jeremym Hornem na punkty, natomiast 6 kwietnia 2006 na UFC Fight Night 4 uległ w rewanżu Chaelowi Sonnenowi[1]. Po dwóch porażkach z rzędu Prangley został zwolniony z UFC, szybko jednak znalazł nowego pracodawcę i już w sierpniu zadebiutował w BodogFight pokonując Kyaceya Uscolę, a 7 października zaliczył debiut w Strikeforce poddając Anthony'ego Ruiza[1].
14 lipca 2007 pokonał przez techniczny nokaut Japończyka Yūkiego Kondō zostając mistrzem BodogFight w wadze średniej[6]. Po tym sukcesie wziął udział w czteroosobowym turnieju wagi średniej Strikeforce który miał miejsce 16 listopada 2007. Pokonawszy w półfinale przed czasem Hawajczyka Falaniko Vitale, w finale uległ Brazylijczykowi Jorge Santiago przez nokaut w pierwszej rundzie[7]. Po tej porażce, prawie rok nie startował w MMA. Dopiero 20 września 2008 wrócił do walk pokonując na gali Strikeforce: At The Mansion II w rewanżu Anthony'ego Ruiza[1].
15 maja 2009 został mistrzem Maximum Fighting Championship w wadze półciężkiej, odbierając tytuł Emanuelowi Newtonowi[8]. Jeszcze w tym samym roku 28 listopada zdobył kolejny pas, tym razem organizacji Shark Fights, również kat. półciężkiej, poddając Marcusa Sursę[9]. Po sukcesach w mniejszych organizacjach wrócił do Strikeforce, mierząc się 26 lutego 2006 z Francuzem Karlem Amoussou. Ostatecznie ogłoszono techniczny remis wskutek przypadkowego wsadzenia palca w oko przez Prangleya[1]. W latach 2010–2011 nie osiągał już dużych sukcesów, ważniejsze pojedynki w tym dwa w Strikeforce z Timem Kennedym, czy Rogerem Gracie przegrywał przed czasem[1]. Po przegranej z tym drugim nie przedłużono z nim kontraktu. Pod koniec 2011 w listopadzie miał jeszcze epizod w dużej organizacji, Bellator FC jednak uległ wtedy Hectorowi Lombardowi przez TKO w drugiej rundzie[1].
Od 2012 walczył na mniejszych galach w USA. 20 grudnia 2012 pokonał wskutek technicznej decyzji w czwartej rundzie Tony'ego Lopeza i został mistrzem King of the Cage w wadze półciężkiej[10]. W sumie w latach 2013-2014 tytuł bronił sześciokrotnie, po czym zwakował pas[11]. Między obronami mistrzostwa 18 sierpnia 2013 przegrał w Soczi z Wiaczesławem Wasilewskim przez TKO[1].
4 czerwca 2015 zmierzył się z Mikiem Hayesem w pojedynku wagi ciężkiej, ostatecznie remisując z nim[1].
Mieszane sztuki walki:
Zapasy[4]: