tramwaj | |
Tramwaj na John Collets plass | |
Państwo | |
---|---|
Lokalizacja | |
Organizator |
Kollektivtransportproduksjon |
Operator |
Oslotrikken Ruter AS (zamówienia publiczne), Oslo Vognselskap AS (właściciel urządzeń) |
Liczba linii |
6 |
Lata funkcjonowania |
od 1875 |
Infrastruktura | |
Rozstaw szyn |
1435 mm |
Liczba przystanków |
230 |
Tabor | |
Liczba pojazdów |
72 |
Tramwaje w Oslo – system tramwajowy działający w Oslo. System podzielony jest pomiędzy dwie firmy: Oslotrikken AS która sprawuje pieczę nad siecią tramwajową i 72 tramwajami, a także do firmy Kollektivtransportproduksjon AS która zajmuje się utrzymaniem tramwajów i całej infrastruktury. Tramwaje w Oslo są również nazywane „niebieskimi tramwajami” (blåtrikk) i „szybkimi tramwajami” (bytrikken) częściowo dlatego żeby je odróżnić od sieci metra w Oslo, które jest w zachodniej części miasta także nazywane tramwajem (trikk).
Tramwaje przewożą około 40 mln pasażerów rocznie[1].
Sieć tramwajowa składa się obecnie z sześciu linii.
Linia | Trasa |
---|---|
11 (zielona) | pierwszy przebieg trasy: Majorstuen ↔ Bogstadveien ↔ Hegdehaugsveien ↔ Parkveien ↔ Welhavens gate ↔ Tullins gate ↔ Holbergs Plass ↔ Kristian Augusts gate ↔ Pilestredet ↔ Kristian Augusts gate ↔ Grensen ↔ Kirkeristen ↔ Biskop Gunnerus’ gate ↔ Nygata ↔ Storgata ↔ Nybrua ↔ Thorvald Meyers gate ↔ Schleppegrells gate ↔ Toftes-gate ↔ Vogts-gate ↔ Sandakerveien ↔ Grefsenveien ↔ Kjelsås
drugi przebieg trasy w dni robocze i soboty: Majorstuen ↔ Bogstadveien ↔ Hegdehaugsveien ↔ Parkveien ↔ Welhavens gate ↔ Tullingsgate ↔ Holbergs Plass ↔ Kristian Augusts gate ↔ Pilestredet ↔ Kristian IVs gate ↔ Grensen ↔ Kirkeristen ↔ Biskop Gunnerus’ gate ↔ Nygata ↔ Storgata ↔ Nybrua ↔ Thorvald Meyers gate ↔ Schleppegrells gate ↔ Toftes-gate ↔ Vogts-gate ↔ Sandakerveien ↔ Grefsenveien ↔ Disen Powrót ... ↔ Holbergs Plass ↔ Holbergs gate ↔ Pilestredet ↔ Parkveien ↔ ... |
12 (fioletowa) | Majorstuen ↔ Frogner Plass ↔ Frognerveien ↔ Henrik Ibsens gate ↔ Cort Adelers gate ↔ Dokkveien ↔ Rådhusgata ↔ Akersgata ↔ Tollbugata ↔ Strandgata ↔ Jernbanetorget ↔ Nygata ↔ Storgata ↔ Nybrua ↔ Thorvald Meyers gate ↔ Schleppegrells gate ↔ Toftes-gate ↔ Vogts-gate ↔ Sandakerveien ↔ Grefsenveien ↔ Grefsenveien ↔ Kjelsås
Powrót: ... ↔ Jernbanetorget ↔ Fred Olsens gate ↔ Prinsens gate ↔ Akersgata ↔ ... |
13 (zielona) | pierwszy przebieg trasy: Bekkestua ↔ Jar ↔ Vestveien ↔ Sponhoggveien ↔ Jonas Dahls Vei ↔ Bestumveien ↔ St. Edmunds vei ↔ Drammensveien ↔ Henrik Ibsens gate ↔ Stortingsgata ↔ Nedre Vollgate ↔ Tollbugata ↔ Strandgata ↔ Nygata ↔ Storgata ↔ Jernbanetorget ↔ Nybrua ↔ Thorvald Meyers gate ↔ Schleppegrells gate ↔ Toftes-gate ↔ Vogts-gate ↔ Sandakerveien ↔ Grefsenveien ↔ Storoveien ↔ Grefsen Stasjon
drugi przebieg trasy: Lilleaker ↔ Jonas Dahls Vei ↔ Bestumveien ↔ St. Edmunds vei ↔ Drammensveien ↔ Henrik Ibsens gate ↔ Stortingsgata ↔ Nedre Vollgate ↔ Tollbugata ↔ Strandgata ↔ Nygata ↔ Storgata ↔ Jernbanetorget ↔ Nybrua ↔ Thorvald Meyers gate ↔ Schleppegrells gate ↔ Toftes-gate ↔ Vogts-gate ↔ Sandakerveien ↔ Grefsenveien ↔ Storoveien ↔ Grefsen Stasjon Powrót: ... ↔ Jernbanetorget ↔ Fred Olsens gate ↔ Prinsens gate ↔ ... |
17 (czerwona) | Rikshospitalet ↔ Klaus Torgårds vei ↔ Gaustadalléen ↔ Problemveien ↔ Niels Henrik Abels vei ↔ John Collets Plass Sognsveien ↔ Thereses gate ↔ Pilestredet ↔ Parkveien ↔ Welhavens gate ↔ Tullingsgate ↔ Kristian Augusts gate ↔ Pilestredet ↔ Kristian IVs gate ↔ Grensen ↔ Kirkeristen ↔ Biskop Gunnerus’ gate ↔ Nygata ↔ Storgata ↔ Trondheimsveien ↔ Storoveien ↔ Grefsen Stasjon
Powrót: ... ↔ Holbergs gate ↔ Pilestredet ... |
18 (żółta) | pierwszy przebieg trasy: Rikshospitalet ↔ Klaus Torgårds vei ↔ Gaustadalléen ↔ Problemveien ↔ Niels Henrik Abels vei ↔ John Collets Plass Sognsveien ↔ Thereses gate ↔ Pilestredet ↔ Parkveien ↔ Welhavens gate ↔ Tullingsgate ↔ Holbergs Plass ↔ Kristian Augusts gate ↔ Pilestredet ↔ Kristian IVs gate ↔ Grensen ↔ Kirkeristen ↔ Biskop Gunnerus’ gate ↔ Schweigaardsgate ↔ Oslogate ↔ Kongsveien ↔ Heiasvingen ↔ Ekebergbanen ↔ Seterveien ↔ Ekebergbanen ↔ Ljabru
drugi przebieg trasy w dni robocze i soboty: Rikshospitalet ↔ Klaus Torgårds vei ↔ Gaustadalléen ↔ Problemveien ↔ Niels Henrik Abels vei ↔ John Collets Plass Sognsveien ↔ Thereses gate ↔ Pilestredet ↔ Parkveien ↔ Welhavens gate ↔ Tullingsgate ↔ Holbergs Plass ↔ Kristian Augusts gate ↔ Pilestredet ↔ Kristian IVs gate ↔ Grensen ↔ Kirkeristen ↔ Biskop Gunnerus’ gate ↔ Schweigaardsgate ↔ Oslogate ↔ Kongsveien ↔ Heiasvingen ↔ Holtet Powrót: ... ↔ Holbergs gate ↔ Pilestredet ↔ ... |
19 (żółta) | Majorstuen ↔ Bogstadveien ↔ Holtegata ↔ Briskebyveien ↔ Riddervolds gate ↔ Inkongnitogata ↔ Henrik Ibsens gate ↔ Stortingsgata ↔ Nedre Vollgate ↔ Tollbugata ↔ Strandgata ↔ Jernbanetorget ↔ Biskop Gunnerus’ gate ↔ Schweigaardsgate ↔ Oslogate ↔ Kongsveien ↔ Heiasvingen ↔ Ekebergbanen ↔ Seterveien ↔ Ekebergbanen ↔ Ljabru
Powrót: ... ↔ Jernbanetorget ↔ Fred Olsens gate ↔ Prinsens gate ↔ ... |
Tramwaje na każdej linii kursują zwykle co 10 minut, z wyjątkiem wieczorów i weekendów, kiedy kursują co 20 minut.
W 1868 inżynier Jens Theodor Paludan Vogt zaprezentował plany budowy linii tramwaju konnego w Christianii, lecz zostały one odrzucone, gdyż zakładano, że będzie to przeszkodą dla normalnego ruchu na wąskich uliczkach. Kapitan marynarki H. Muller miał również plany uruchomienia komunikacji tramwajowej z wykorzystaniem tramwajów parowych, ponieważ ulice były zbyt strome dla tramwajów konnych. Propozycje tych nie zrealizowano, lecz doprowadziły one w kolejnych latach do dyskusji nad uruchomieniem sieci tramwajowej. W roku 1874 argumenty skłoniły władze do wydania zezwolenia na budowę linii tramwajowej i w ten sposób 2 października 1874 założono Christiania Sporveisselskab, które rozpoczęło działalność w dniu 6 października 1875[2]. Pierwsze linie tramwajów konnych zbudowano na trasie od Stortorvert do Homansbyen, Vestbanen i Gamlebyen jak wówczas nazywano Oslo.
W 1894 rozpoczęło swoją działalność Kristiania Elektriske Sporvei (niebieskie tramwaje) razem z otwarciem pierwszej zelektryfikowanej linii tramwajowej w Skandynawii, Briskebylinjen, której trasa wiodła od Jernbanetorget przez Briskeby do Majorstuen z odgałęzieniem linii do Skarpsno. W 1899 rozszerzono sieć elektrycznych tramwajów od Akersgata do Sagene i Rodeløkka, następnie od ulicy Tollbugata do Vippetangen (zielone tramwaje). W 1899 wprowadzono numerację linii, a w 1924 władze miasta Krystianii wykupiły firmy zajmujące się komunikacją tramwajową: Kristiania Elektriske Sporvei (niebieskie tramwaje) i Kristiania Sporveisselskab (zielone tramwaje) i utworzyły z nich jedną firmę AS Christiania Sporveier. W wyniku zmiany nazwy miasta z Krystiania na Oslo w 1925 roku przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na AS Oslo Sporveier. W 1939 powstała m.in. linia do Sinsen.
W 1960 roku rada miejska wydała decyzję o stopniowej likwidacji sieci tramwajowej i kilka linii tramwajowych zostało zastąpionych liniami autobusowymi, a od roku 1964 przez linie metra. W 1977 roku rada miasta postanowiła nie likwidować komunikacji tramwajowej. Trasa szybkiego tramwaju Vikalinje przebiegająca wzdłuż zatoki obok Aker Brygge została otwarta w 1995 roku. W 1999 przedłużono trasę szybkiego tramwaju Ulevåll Hageby linje do Rikshospitalet, a 20 sierpnia 2007 trasę szybkiego tramwaju Lilleakerbanen przedłużono od stacji Jar do stacji Bekkestua. To jest trochę specyficzne, bo otwarto linię tramwajową na tej samej trasie w 1924. Przedłużenie linii było wynikiem umowy pomiędzy okręgiem Akershus i Oslo Sporveier. 16 lutego 2009 zamknięto odcinek Jar – Bekkestua na okres dwóch lat[3], na czas modernizacji linii Kolsåsbanen. Wspomniany odcinek linii został otwarty ponownie, lecz tramwaje nie zatrzymują się na przystankach Egne hjem, Ringstabekk i Tjernsrud, kursując bez zatrzymania od Jar do Bekkestua po tej samej trasie co pociągi metra.
Tabor tramwajowy w Oslo liczy siedemdziesiąt dwa tramwaje.
Istnieją również stare wagony tramwajowe które są wykorzystywane na specjalne okazje. Wagon tramwajowy o nr bocznym 70 bez wagonu doczepnego nr 647 obsługuje linie turystyczną w sezonie letnim, w niedziele. Tramwaj ten został zbudowany przez firmę Falkenried w Hamburgu w Niemczech w roku 1913 dla Grønntrikken (zielonych tramwajów). Pozostał w ruchu liniowym do roku 1968, później był eksploatowany jako wagon techniczny. Na jubileusz stulecia w roku 1994 tramwaj nr 70 został przywrócony do ruchu liniowego elektrycznych w Oslo. Przyczepa nr 647 razem z klasycznymi otwartymi platformami jest repliką starej przyczepy.