Pochodzenie |
pop, rock, R&B, Surf music, disco |
---|---|
Czas i miejsce powstania |
początek lat 50. XX w., Tajlandia |
Instrumenty |
perkusja, gitara basowa, keyboard, gitara, syntezator, śpiew |
Gatunki pokrewne |
phleng phuea chiwit, phleng thai sakon |
T-pop (taj. ไทยป็อป) – gatunek muzyki tajskiej powstały jako tamtejszy odpowiednik zachodniego popu[1]. Pojawił się na przełomie lat 70. i 80. w tym czasie był znany jako muzyka smyczkowa (taj. เพลงสตริง). Zyskał popularność w latach 90. i od tego czasu zdominował tajski rynek muzyczny.
Pojęcie T-popu jest niezwykle szerokie i obejmuje tajski rock, muzykę taneczną, hip-hop czy rap. T-pop ogólnie inspirowany jest zachodnią muzyką popularną, chociaż zwykle wyklucza folk i phleng phuea chiwit z wpływami rocka.
T-Wind (taj. ที-วินด์; pol. dosł. tajski wiatr) to termin opisujący fenomen tajskiej popkultury na arenie międzynarodowej. Termin ten ma na celu porównanie tego zjawiska do koreańskiej fali. W okresie od 2000 roku Tajlandia eksportowała szereg różnych produktów kultury do innych krajów, zwłaszcza w obszarze Azji Południowo-Wschodniej. Są to: lakorny (seriale telewizyjne), filmy czy muzyka[2][3][4].