![]() Paul Wegener jako student z Pragi, plakat filmu (1913 r.) | |
Gatunek | |
---|---|
Data premiery |
22 sierpnia 1913 |
Kraj produkcji | |
Język | |
Czas trwania |
85 min |
Reżyseria | |
Scenariusz | |
Główne role |
Paul Wegener |
Muzyka |
Josef Weiß |
Zdjęcia |
Guido Seeber |
Scenografia |
Klaus Richter |
Kostiumy |
Klaus Richter |
Produkcja | |
Wytwórnia |
Deutsche Bioscop GmbH |
Dystrybucja |
Deutsche Bioscop GmbH |
Student z Pragi (niem. Der Student von Prag) – niemiecki horror wyreżyserowany przez Stellana Rye i Paula Wegenera, należący do niemieckiego nurtu Autorenfilm; premiera filmu miała miejsce 22 sierpnia 1913 roku.
Film jest uważany za jeden z najważniejszych niemieckich obrazów artystycznych sprzed I wojny światowej[1] oraz za film preekspresjonistyczny[2]. Był też pierwszym filmem z niemieckiego nurtu filmów opartych na historiach fantastycznych o rodowodzie ludowym lub romantycznym – Märchenfilme[3]. Historyk kina, Lotte Eisner napisała, że po obejrzeniu "Studenta z Pragi" Niemcy zrozumieli natychmiast, że kino może stać się doskonałym medium dla dręczących ich romantycznych niepokojów i może znakomicie oddać klimat fantastycznych wizji, wyłaniających się z nieskończonej głębi ekranu[4].
Nawiązujący do romantycznej fantastyki scenariusz powstał na podstawie poematu Alfreda de Musseta Grudniowa noc oraz opowiadania William Wilson Edgara Allana Poego[5]. Jego autorem był autor fantastyki Hanns Heinz Ewers[2]. Obraz ma wiele cech, które przesądzają o wartości klasycznych, niemieckich filmów z lat 20. XX wieku, nawiązując wprost do tradycji niemieckiego romantyzmu. John Gottowt, odtwórca roli Scapinellego, jest artystycznie postacią wprost hoffmanowską[4].
W filmie zastosowano zaawansowane na owe czasy efekty specjalne (np. pojawianie się w jednym kadrze dwóch postaci granych przez tego samego aktora)[6]. Żydowska gmina w Pradze zabroniła reżyserowi kręcenia scen na cmentarzu żydowskim, w związku z czym został on odtworzony w studio[4].
Film opowiada historię młodego studenta Balduina, który przybyszowi, Scapinellemu, sprzedaje swoje odbicie w lustrze. Odbicie zaczyna jednak żyć swoim własnym życiem, prześladując swojego właściciela, a ten – doprowadzony do rozpaczy – pragnie się go pozbyć. Strzela zatem w jego kierunku i tym samym zabija siebie samego.