Piotr Pampuch (ur. 8 lutego 1881 w Starych Siołkowicach, zm. 30 czerwca 1947 w Katowicach) – polski górnik, publicysta, działacz narodowy i społeczny na Śląsku, dyrektor Biura Sejmu Śląskiego, twórca Biblioteki Sejmu Śląskiego, poprzedniczki Biblioteki Śląskiej[1] .
Urodził się na Śląsku Opolskim w rodzinie chłopskiej Antoniego i Agnieszki z domu Kulig. W latach 1903–1909 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego; należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, pisał artykuły do polskich gazet. Od 1910, po przerwaniu studiów ze względów materialnych, pracował jako górnik na Górnym Śląsku oraz w Westfalii[2]. W latach 1912–1914 był też robotnikiem portowym w Argentynie[3]. W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do Armii Cesarstwa Niemieckiego. Walczył na froncie zachodnim, skąd zdezerterował, ukrywając się następnie w Poznaniu[1] . Po powrocie był sekretarzem Rady Ludowej w powiecie opolskim oraz redaktorem „Nowin”[2][1] .
W 1919 zatrudnił się w Centralnym Biurze Informacyjnym w Katowicach. W tym czasie był także organizatorem Związku Rolników Polskich na Śląsku oraz redaktorem miesięcznika „Rolnik Śląski”[1] . Od lutego 1920 działał w wydziale prasowym Polskiego Komisariatu Plebiscytowego, którego był członkiem w latach 1920–1921. Od 1920 roku był również w Kluczborku wydawcą oraz redaktorem niemieckojęzycznej gazety „Kreuzburger Zeitung”[1] .
Uczestnik III powstania śląskiego[3]. Po podziale Górnego Śląska zamieszkał w Katowicach, gdzie był kierownikiem Śląskiej Izby Rolniczej[1] . Od 1 października 1922 do 29 lutego 1924 oddelegowany na stanowisko polskiego komisarza do spraw pracy na Górnym Śląsku, zwolniony za popieranie stanowiska bezrobotnych. Kierował Okręgowym Urzędem Ziemskim, lecz z uwagi na jego dążenia do szybkiej parcelacji posiadłości obszarniczych został odsunięty[2][1] .
Od 1926 był dyrektorem Biura Sejmu Śląskiego, tu zapoczątkował tworzenie i brał czynny udział w organizowaniu Biblioteki Sejmu Śląskiego, którą kierował do 1930 i w latach 1932–1933. Tworzenie biblioteki naukowej stało się jego życiową pasją. Jej zbiory stały się później podstawą dla Biblioteki Śląskiej w Katowicach[4]. Na emeryturę przeszedł w 1934, prawdopodobnie w wyniku nieporozumień z wojewodą śląskim Michałem Grażyńskim. Zajmował się także krytyką literacką. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk na Śląsku i Śląskiego Towarzystwa Literackiego[2][3].
W czasie okupacji prześladowany i pozbawiony mieszkania w Katowicach ukrywał się w Sosnowcu. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Katowic. Stan zdrowia nie pozwolił mu już na włączenie się do działalności społecznej[2].
Uliczka pomiędzy ulicami Oświęcimską a Wiktora Gorzołki w Opolu Groszowicach nosi imię Piotra Pampucha.