Petre Georgescu | |
Metropolita Mołdawii i Suczawy | |
Kraj działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
22 października 1853 |
Data i miejsce śmierci |
12 listopada 1934 |
Metropolita Mołdawii i Suczawy | |
Okres sprawowania |
1909–1934 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja |
Archieparchia Jass |
Śluby zakonne |
1886 |
Diakonat |
1874 |
Prezbiterat |
1886 |
Chirotonia biskupia |
2 lutego 1895 |
Data konsekracji |
2 lutego 1895 | ||||
---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | |||||
Miejsce | |||||
Konsekrator |
Gennadiusz (Petrescu) | ||||
|
Pimen, imię świeckie Petru Georgescu (ur. 22 października 1853 w Provița de Sus, zm. 12 listopada 1934 w Jassach) – rumuński biskup prawosławny.
Był najstarszym z trojga dzieci pasterza i psalmisty cerkiewnego, Gheorghe'a Baicu, i jego żony Marii, która pochodziła z rodziny prawosławnego duchownego[1].
W 1874 ukończył seminarium duchowne w Bukareszcie i ożenił się z Paraschivą Popescu, córką duchownego. Został wyświęcony na diakona w cerkwi św. Bazylego w Ploeszti, gdzie był również nauczycielem szkoły parafialnej[1]. Po roku małżeństwa jego żona zmarła w czasie porodu[1]. Petru Georgescu kontynuował służbę duchowną jako diakon w metropolitalnym soborze Świętych Konstantyna i Heleny w Bukareszcie (od 1877). W 1880 podjął studia teologiczne na Uniwersytecie w Czerniowcach[2], które ukończył w 1884. Obronił dysertację doktorską poświęconą nauczaniu religii[1].
Po ukończeniu nauki i powrocie do Bukaresztu w 1885 został mianowany eparchialnym kaznodzieją przez metropolitę-zwierzchnika Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego Kalinika, który wysoko cenił go jako teologa[2]. W 1886 jego jedenastoletni syn zmarł w czasie epidemii[1]. Wówczas diakon Petre Georgescu wstąpił do monasteru Căldărușani i w tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk metropolity Józefa. Następnie nadano mu godność archimandryty. Był jednym z pierwszych profesorów Wydziału Teologicznego Uniwersytetu w Bukareszcie, gdzie prowadził wykłady z zakresu apologetyki, teologii dogmatycznej i symboliki chrześcijańskiej. W 1898 został rektorem seminarium duchownego w Bukareszcie[2] (na stanowisku tym pozostawał przez cztery lata[1]). Nadal pracował na uniwersytecie i od 1898 zasiadał w jego senacie, reprezentując Wydział Teologiczny[1].
2 lutego 1895[1] przyjął chirotonię biskupią i został wikariuszem eparchii Węgier i Wołoszczyzny z tytułem biskupa pitesteńskiego[2]. Faktycznie służył w eparchii Argeș, która nie miała ordynariusza[1].
11 lutego 1902 mianowano go biskupem Dolnego Dunaju, 3 marca 1902 został intronizowany. Była to pierwsza intronizacja biskupia w nowożytnej Rumunii, w czasie której biskupi żezł hierarsze wręczał król Karol[1]. Jako biskup Dolnego Dunaju odbył szereg wizyt duszpasterskich w parafiach eparchii, organizował zjazdy duchowieństwa. Żądał od podległego sobie duchowieństwa skupienia się na kształceniu duchowym i moralnym wiernych oraz nieangażowania się w politykę i konflikty społeczne. Był inicjatorem budowy soboru w Buzău, rozpoczętej w 1906 i zakończonej w 1917, otworzył eparchialną szkołę psalmistów (1903) i seminarium duchownego św. Andrzeja (1908)[1].
W 1909 został wybrany na metropolitę Mołdawii i Suczawy. Na urzędzie tym pozostawał do śmierci w 1934[3]. Podobnie jak w eparchii Dolnego Dunaju, zabronił duchownym angażowania się w politykę, organizował zjazdy duchowieństwa i brał udział w utworzeniu towarzystwa charytatywnego „Ocrotirea”[1].
W czasie I wojny światowej zorganizował w Jassach szpital wojskowy, otworzył także dom dla dzieci poległych żołnierzy. Kierował duchownych i mnichów do oddziałów rumuńskich w charakterze kapelanów, w monasterach otwierał lazarety i organizował kursy pomocy medycznej. Z powodu swojego zaangażowania zyskał przydomek „wojennego metropolity”. W 1918 został przyjęty, jako członek honorowy, do Akademii Rumuńskiej, za wkład w duchowe jednoczenie narodu rumuńskiego żyjącego do tej pory w różnych państwach[1]. W latach 1919–1925 kierował pracami Świętego Synodu Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego, koordynując prace nad integracją rumuńskich struktur cerkiewnych funkcjonujących do tej pory w granicach różnych krajów w celu utworzenia jednego Kościoła narodowego.
W 1922 brał udział w ceremonii koronacyjnej Ferdynanda I i jego małżonki Marii w soborze w Alba Iulia[1].
Z jego inicjatywy wzniesione zostało mauzoleum Rumunów poległych w I wojnie światowej w Mărășești oraz pomnik żołnierzy rumuńskich w Provita de Sus[1].
Zgodnie z wyrażonym wcześniej życzeniem został pochowany w rodzinnej wsi, w sąsiedztwie cerkwi[1].