![]() parowóz serii IV e | |
Producent | |
---|---|
Lata budowy |
1894-1901 |
Układ osi |
2'C n4v |
Wymiary | |
Masa służbowa |
58,3 t[1] |
Masa przyczepna |
41,7 t[1] |
Długość z tendrem |
17 590 mm[1] |
Średnica kół napędnych |
1600 mm[1] |
Średnica kół tocznych |
850 mm[1] |
Napęd | |
Trakcja |
parowa |
Typ tendra |
2'2' T 15 |
Ciśnienie w kotle |
13 at[1] |
Powierzchnia ogrzewalna kotła |
125,93 m²[1] |
Powierzchnia przegrzewacza |
brak |
Powierzchnia rusztu |
2,10 m²[1] |
Średnica cylindra |
2 x 350/550 mm[1] |
Skok tłoka |
640 mm[1] |
Parametry eksploatacyjne | |
Maksymalna siła pociągowa |
810 KM indykowanych[1] |
Prędkość konstrukcyjna |
90 km/h[1] |
Ok101 – polskie oznaczenie na PKP niemieckiego parowozu osobowego serii IV e kolei badeńskich. W latach 1894–1901 wyprodukowano 83 sztuki. Parowozy były eksploatowane do 1932 roku. Parowozy nosiły następnie na kolejach niemieckich oznaczenie serii BR 3870. Polska otrzymała po 1918 dwa parowozy tej serii[2].
Parowóz badeńskiej serii IVe był pierwszą lokomotywą o układzie osi 2'C z czterocylindrowym silnikiem sprzężonym[1]. Został wprowadzony z powodu zwiększających się wymagań kolei co do siły pociągowej parowozów osobowych w terenach górzystych. Lokomotywa została skonstruowana przez zakłady Grafensteden według typowej dla tych zakładów koncepcji de Glehna[1] (zewnętrzne cylindry wysokoprężne, umieszczone za wózkiem tocznym, napędzające koła drugiej osi wiązanej oraz wewnętrzne cylindry niskoprężne, umieszczone pod dymnicą, napędzające pierwszą wykorbioną oś wiązaną).
W 1894 roku zakłady Grafensteden wyprodukowały pierwszą lokomotywę, a w kolejnym roku dalsze 7. Następnie, do roku 1901, 75 lokomotyw wyprodukowały zakłady Maschinenbau-Gesellschaft Karlsruhe (MBG)[1].
Po I wojnie światowej w ramach reparacji wojennych 12 lokomotyw przekazano Francji i jedną Belgii. Tylko 35 otrzymało nowe numery serii 3870 na Kolejach Niemieckich (DRG), z zakresu między 38 7001 a 7073[1].