![]() Pięcioprzęsłowy most środkowy i (w głębi, z łukami) jednoprzęsłowy wschodni[1] | |
Poprzednie nazwy |
Hundsfelder Brücke, |
---|---|
Państwo | |
Miejscowość | |
most Warszawski Wschodni | |
Poprzednie nazwy |
Hindenburgbrücke |
Przeszkoda | |
Długość |
45,52 m |
Szerokość: • całkowita • jezdni • chodników |
|
Liczba torów tramwajowych |
2 |
Liczba przęseł |
1 |
Rozpiętość przęseł |
54,90 |
Data budowy | |
Projektant |
Emperger |
Most Warszawski Środkowy | |
Poprzednie nazwy |
Hindenburgbrücke |
Przeszkoda | |
Długość |
189,53 m |
Szerokość: • całkowita • jezdni • chodników |
|
Liczba torów tramwajowych |
2 |
Liczba przęseł |
5 |
Rozpiętość przęseł |
27,80 • 29,90 • 32,40 • 33,50 • 32,40 m[2] |
Data budowy | |
Projektant | |
Most Warszawski Zachodni | |
Poprzednie nazwy |
Schiffskanalbrücke |
Przeszkoda | |
Długość |
41,20 m |
Szerokość: • całkowita • jezdni • chodników |
|
Liczba torów tramwajowych |
2 |
Liczba przęseł |
1 |
Rozpiętość przęseł |
21,80 |
Data budowy | |
Położenie na mapie Wrocławia ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego ![]() | |
![]() |
Mosty Warszawskie we Wrocławiu - zespół trzech starszych i dwóch nowych mostów przerzuconych nad Odrą i jej kanałami w północnej części miasta. W zespole mostów starszych jednoprzęsłowy most zachodni przechodzi ponad Kanałem Miejskim, pięcioprzęsłowy most środkowy – nad Starą Odrą tuż poniżej połączenia jej z Kanałem Powodziowym oraz nad cyplem rozdzielającym je od Kanału Żeglugowego Miejskiego, a jednoprzęsłowy most wschodni – nad Kanałem Nawigacyjnym[3]. Zespół dwóch nowych mostów składa się z sześcioprzęsłowego mostu[4] nad nurtem rzeki i Kanałem Nawigacyjnym i jednoprzęsłowego zachodniego nad Kanałem Miejskim.
![]() |
![]() pod mostem wschodnim |
![]() |
![]() |
Mosty wybudowano na miejscu przeprawy istniejącej tu od czasów historycznych, prowadzącej z miasta w kierunku północno-zachodnim, przez Psie Pole do Oleśnicy i dalej do Warszawy. Do lat 60. XIX w. (przed budową kanałów) funkcjonował tutaj most drewniany, który w 1870 zastąpiony został czteroprzęsłową konstrukcją stalową wspartą na kamiennych filarach, nazwaną Hundsfelderbrücke (most Psiego Pola). W związku z przebudową wrocławskiej drogi wodnej na przełomie wieków XIX i XX konieczne stało się uzupełnienie przeprawy o dwa nowe mosty – wschodni i zachodni – i przebudowanie istniejącego.
Najpierw, w 1897 nad świeżo przekopanym kanałem żeglugowym Miejskim zbudowano stalowy most kratownicowy (Schiffskanalbrücke - most kanału żeglugowego), identyczny niemal jak południowy Most Trzebnicki. W latach 1914–1916 zbudowano pięcioprzęsłowy żelbetowy most środkowy z płyty łukowej i jednoprzęsłowy most wschodni podwieszony na dwóch łukach żelbetowych z żelbetowymi wieszakami; mosty te nazwane zostały Hindenburgbrücke (mosty Hindenburga). W 1927–1928 zdemontowano most zachodni i przeniesiono go do osiedla Rakowiec na rzekę Oławę, w ciąg ulicy Na Niskich Łąkach, gdzie funkcjonuje do dziś jako Most Rakowiecki. W miejscu Schiffskanalbrücke postawiono nowy most żelbetowy ramowy, dzisiejszy Most Warszawski Zachodni.
Przez całą długość mostów Warszawskich przeprowadzona jest[1] dwukierunkowa jezdnia szerokości od 12 do 13 metrów, niosąca dwutorową linię tramwajową, oraz po obu stronach jezdni dwa chodniki szerokości od 2,15 do 3,8 metra. Brak osobnych ścieżek rowerowych, a ruch tramwajów - ze względu na małą szerokość jezdni - koliduje z ruchem samochodowym w tym samym kierunku. Mosty modernizowano po wojnie kilkakrotnie (m.in. zmieniając nawierzchnię z granitowej kostki na dywanik asfaltowy), ale wzmagający się stale ruch ciężkich pojazdów systematycznie powoduje uszkodzenia.
9 czerwca 2006 roku została rozpoczęta modernizacja przeprawy, w czasie której równolegle do starych wybudowane zostały dwa nowe mosty drogowo-tramwajowe, a stare poddane zostały remontowi. 6 maja 2008 roku nowe mosty poddano próbom obciążenia[5], a 12 maja południową nitkę[6] oddano do eksploatacji, a zaraz potem rozpoczęto remont i adaptację starych mostów. Po zakończonym kilka miesięcy później remoncie Aleja Kromera, stanowiąca trasę alternatywną dla drogi krajowej nr 8, otrzymała dwie jezdnie (po dwa pasy w każdym kierunku) oraz wydzielone torowisko. Przebudowie poddane zostało również skrzyżowanie Alei Kromera z ulicą Toruńską i Aleją Tadeusza Boya-Żeleńskiego.