Harap (niem. herab! – „tutaj!”) – okrzyk myśliwych odpędzających psy od ubitej zwierzyny, a także dawny bat myśliwski, służący do karcenia nieposłusznych psów.
Ten dawny bat (lub bicz) posiadał krótką rękojeść, najczęściej wykonaną z sarniej nogi[1] i długi splot rzemieni[2] zwężających się stopniowo, zakończonych tak zwaną trzaskawką z włosia końskiego i włókna konopi[1]. Znane było przestarzałe powiedzenie – po harapie oznaczające po wszystkim, poniewczasie[3].
25 marca 1908 roku w bramie kamienicy Tenczerowskiej w Krakowie, w której na piętrze znajdowała się kawiarnia Sauera (na rogu ulic Szczepańskiej i Sławkowskiej) lekarz Zygmunt Ludmiński przy pomocy takiego harapa znieważył czynnie radcę Stanisława Bugajskiego, naczelnika sądu w podkrakowskich Liszkach, co spowodowało trafienie tego wydarzenia na wokandę sądową[4].