Data urodzenia |
ok. 1160 |
---|---|
Data śmierci |
1223 |
biskup płocki | |
Okres sprawowania |
od. ok 1206 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Nominacja biskupia |
ok. 1206 (biskup płocki) |
Sakra biskupia |
brak danych |
Gedko I, Gedko Sasinowic[1], (ur. ok. 1160, zm. 1223) – biskup rzymskokatolicki.
Gedko albo Gedeon, potomek Wojsława, protoplasty rodu Powała herbu Ogończyk[2]. Scholastyk płocki, prepozyt kapituły katedralnej krakowskiej od 1189. Ok. 1206 został biskupem Płocka. Przez część kapituły krakowskiej został wybrany na biskupa krakowskiego w 1207 obok mistrza Wincentego. Papież na stolicę biskupią zatwierdził Wincentego.
Gedko występuje w dokumencie z 5 sierpnia 1222, w którym odstąpił biskupowi pruskiemu Chrystianowi jurysdykcję kościelną w ziemi chełmińskiej i lubawskiej. Ponadto odstąpił również dziesięciny i majątki należące do biskupstwa płockiego na tym terenie. Nadanie to służyło jako udostępnienie terenu pod bazę dla akcji misyjnej w Prusach. Darowiznę tę zatwierdził papież Honoriusz III w bulli Cum a nobis petitur w 1223.[potrzebny przypis]