![]() Frederic Forrest (1993) | |
Imię i nazwisko |
Frederic Fenimore Forrest |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
23 grudnia 1936 |
Data i miejsce śmierci |
23 czerwca 2023 |
Zawód |
aktor |
Współmałżonek |
Nancy Ann Whittaker |
Lata aktywności |
1966–2006 |
Frederic Fenimore Forrest Jr., bardziej znany jako Frederic Forrest (ur. 23 grudnia 1936 w Waxahachie, zm. 23 czerwca 2023 w Santa Monica[1]) – amerykański aktor.
Laureat Złotego Globu dla najbardziej obiecującego nowicjusza za rolę Toma Blacka Bulla w westernie Kiedy legendy umierają (1963)[2], nominowany do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego i Złotego Globu za rolę Hustona Dyera w dramacie muzycznym Róża (1979)[3].
Urodził się i wychowywał w Waxahachie w Teksasie jako syn Virginii Allie (z domu McSpadden), nauczycielki, Frederica Fenimore’a Forresta[4], który prowadził firmę szklarniową[5]. Miał młodszą siostrę Ginger[5]. Wakacje w dzieciństwie spędzał na zbieraniu bawełny i prasowaniu siana. Uczęszczał do Waxahachie High School, gdzie uprawiał cztery dyscypliny sportowe i został wybrany najprzystojniejszym chłopcem w klasie maturalnej[5]. Naukę kontynuował na University of Oklahoma. Służył w United States Army[5]. Zaczął pracować w lokalnej grupie teatralnej w Teksasie[6]. W 1960 ukończył Texas Christian University[7] na wydziale radiowym, telewizyjnym i teatralnym[5]. Zainspirowany rolami Jamesa Deana w Buntowniku bez powodu Nicholasa Raya, Na Wschodzie Edenu Elii Kazana i Olbrzymie George’a Stevensa, Forrest wyjechał do Nowego Jorku, gdzie uczył się aktorstwa w Actors Studio Stanforda Meisnera i u Lee Strasberga[8].
W 1966 zadebiutował na scenie off-Broadwayu w antywojennym musicalu Viet Rock[5] z eksperymentalnym zespołem teatralnym La MaMa Experimental Theatre Club, z którym grał potem jeszcze w spektaklach: Futz (1968) o rolniku, który zakochuje się w swojej świni, Massachusetts Trust (1968) i Tom Paine (1968)[9]. Po gościnnym udziale w jednym z odcinków opery mydlanej ABC Cienie o zmroku (Dark Shadows, 1967), zagrał postać młodego boksera Johnny’ego Longo, rozdartego między dwiema kobietami, w dramacie Brudna piątka (The Filthy Five, 1968). Pojawił się potem w komedii Futz! (1969) z Sally Kirkland. Kiedy off-broadwayowska produkcja Sylwetka (Silhouettes) w 1970 została przeniesiona do Los Angeles[9], Forrest zdecydował się skorzystać z okazji i poszukać pracy w filmie i telewizji. Musiał jednak utrzymywać się z pieczenia pizzy i prowadzenia ciężarówki z browarem. Zdeterminowany doskonalił swoje rzemiosło na zajęciach w Actors Studio West, gdzie zauważył go producent i reżyser Stuart Millar, który obsadził go w roli młodego Indianina Toma Blacka Bulla w hollywoodzkim westernie Kiedy legendy umierają (When the Legends Die, 1972) u boku Richarda Widmarka, za którą otrzymał nominację do Złotego Globu.
Drugoplanowa rola szofera limuzyny/kochanka głównej bohaterki (granej przez Bette Midler) w melodramacie muzycznym Marka Rydella Róża (The Rose, 1979) przyniosła mu nominację do Oscara, Złotego Globu i Nagrody Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych. Za tę postać i kreację Jaya „Szefa” Hicksa w dramacie wojennym Czas apokalipsy (Apocalypse Now, 1979) w reżyserii Francisa Forda Coppoli zdobył nagrodę National Society of Film Critics.
Był jednym z pierwszych aktorów, którzy podpisali umowę z Zoetrope Studios Francisa Forda Coppoli[10]. U reżysera tego zagrał Marka w filmie kryminalnym Rozmowa (The Conversation, 1974), Hanka w romansie Ten od serca (One from the Heart, 1981) oraz Eddiego Deana w filmie biograficznym Tucker. Konstruktor marzeń (Tucker: The Man and His Dream, 1988) o Prestonie Tuckerze.
Wcielił się potem w rolę powieściopisarza oficera śledczego Dashiella Hammetta w filmie Hammett (1982). Grywał również dużo w telewizji, m.in. jako Gajusz Petroniusz w miniserialu włoskim Rai 1 Quo vadis? (1985), jako detektyw Bob Keppel dramacie biograficznym NBC Rozważny nieznajomy (The Deliberate Stranger, 1986) z Markiem Harmonem, jako kapitan Richard Jenko w serialu Fox Network 21 Jump Street (1987), jako Blue Duck w miniserialu CBS/Hallmark Na południe od Brazos (Lonesome Dove, 1989), Erskine Caldwell w telefilmie TNT Margaret Bourke-White (The Margaret Bourke-White Story, 1989) z Farrah Fawcett, serialu ABC Młodzi jeźdźcy (The Young Riders, 1992) czy filmie Sajgon: Rok Kota (Saigon, Year of the Cat, 1994). Grał role drugoplanowe w filmach: Dwóch Jake’ów (The Two Jakes, 1990), Upadek (Falling Down, 1993) i Odważny (The Brave, 1996).
Był trzykrotnie żonaty. 27 marca 1960 zawarł związek małżeński z Nancy Ann Whittaker. 28 września 1963 doszło do rozwodu. 28 września 1980 poślubił aktorkę Marilu Henner, małżeństwo przetrwało trzy lata do 1983[11][12]. W 1985 ożenił się z modelką Niną Dean, u której zdiagnozowano schizofrenię paranoidalną i w 2003 w wieku 41 lat popełniła samobójstwo[13]. Trzecie małżeństwo również zakończyło się rozwodem[14].
Zmarł 23 czerwca 2023 w swoim domu w Santa Monica w Kalifornii w wieku 86 lat[15].