Faza falliczna – termin z klasycznej freudowskiej psychoanalizy - faza rozwoju psychoseksualnego człowieka od około 4 do 5 roku życia, następująca po fazie analnej[1].
Według koncepcji Sigmunda Freuda źródłem energii (przyjemności i nieprzyjemności), przez okres kolejnych 2–3 lat są organy płciowe (fallus, vagina)[1]. Istotną rolę w rozwoju odgrywają wartości reprezentowane przez matkę (superego)[1]. Za aktywności o charakterze seksualnym np. masturbację dziecko jest nagradzane lub karane – nagroda potęguje wrażenie, że seks jest ważniejszy niż inne aktywności, kara wywołuje poczucie winy i wrażenie niegodziwości[1]. Równowaga pomiędzy nagrodą a karą umieszcza seks we właściwej perspektywie[1].
W fazie fallicznej pojawia się:
Typ osobowości fallicznej w życiu dorosłym charakteryzuje m.in.[1]: