Kardynał prezbiter | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
9 grudnia 1756 |
Data i miejsce śmierci |
13 marca 1864 |
Biskup Senigallii | |
Okres sprawowania |
1851–1864 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Prezbiterat |
30 lipca 1820 |
Sakra biskupia |
27 grudnia 1846 |
Kreacja kardynalska |
15 marca 1852 |
Kościół tytularny |
San Clemente |
Data konsekracji |
27 grudnia 1846 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Konsekrator | |||||||||||||||||||||||||||||||||||
Współkonsekratorzy |
Giovanni Brunelli | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Domenico Lucciardi (ur. 9 grudnia 1756 w Sarzanie, zm. 13 marca 1864 w Senigallii) – włoski kardynał.
Urodził się 9 grudnia 1756 roku w Sarzanie, jako syn Bartolomea Lucciardiego i Marianny Samanego[1]. 30 lipca 1820 roku przyjął święcenia kapłańskie[2]. Następnie został protonotariuszem apostolskim[1]. 21 grudnia 1846 roku został tytularnym arcybiskupem Damaszku, a sześć dni później przyjął sakrę[2]. W 1851 roku został łacińskim patriarchą Konstantynopola i arcybiskupem ad personam Senigallii[1]. 15 marca 1852 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny San Clemente[2]. Zmarł 13 marca 1864 roku w Senigallii[1].