Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent |
Societe Gio Ansaldo Cia |
Konstruktor |
Umberto Savoia, Rinaldo Verduzio |
Typ | |
Konstrukcja |
dwupłat o konstrukcji mieszanej, podwozie klasyczne – stałe |
Załoga |
1 |
Historia | |
Data oblotu |
wiosna 1918 |
Lata produkcji | |
Wycofanie ze służby | |
Dane techniczne | |
Napęd |
1 silnik rzędowy, 6-cylindrowy SPA-6A |
Moc |
220 KM (162 kW) |
Wymiary | |
Rozpiętość |
7,75 m |
Długość |
8,10 m |
Wysokość |
2,65 m |
Powierzchnia nośna |
22 m² |
Masa | |
Własna |
667 kg |
Startowa |
891 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
240 km/h |
Prędkość przelotowa |
220 km/h |
Prędkość wznoszenia |
308 m/min |
Pułap praktyczny |
6 000 m |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
2 karabiny maszynowe Vickers K kal. 7,69 mm (stałe zsynchronizowane, umieszczone w przedniej górnej części kadłuba) | |
Użytkownicy | |
Włochy |
Ansaldos SVA-3 – włoski dwupłatowy myśliwiec przechwytujący z okresu I wojny światowej. Zaprojektowany i zbudowany we włoskiej wytwórni lotniczej Societe Gio Ansaldo Cia w Turynie.
Samolot został zaprojektowany na bazie SVA.2 jako myśliwiec przechwytujący[1]. Konstruktorzy (Umberto Savoia i Rinaldo Verduzio) postawili na maksymalną redukcję masy startowej samolotu. W jego konstrukcji ograniczono masę konstrukcji oraz zmniejszono zbiorniki paliwa. Zmniejszono rozpiętość obu płatów, chociaż długość kadłuba pozostała niezmieniona[2].
Wprowadzone zmiany zaowocowały uzyskaniem znacznej prędkości maksymalnej, zwiększenia pułapu lotu i dobrą prędkością wznoszenia. Odbyło się to kosztem zmniejszonego zasięgu lotu. Samolot został oblatany wiosną 1918 r., wykazał się dobrymi właściwościami pilotażowymi i został skierowany do produkcji seryjnej[2]. Z uwagi na przeznaczenie go do przechwytywania bombowców i sterowców część maszyn została uzbrojona w dodatkowy karabin maszynowy strzelający ukośnie w górę[3].
Jednoosobowy samolot myśliwski w układzie dwupłata. Kadłub o konstrukcji kratownicowej i przekroju prostokątnym przechodzącym za kabiną pilota w trójkątny. Płaty kryte w przedniej części sklejką, dalej płótnem. Komora płatów usztywniona rozpórkami w kształcie litery W. Górny płat wyposażony w lotki. Usterzenie klasyczne, krzyżowe. Statecznik usztywniony zastrzałem i odciągami z drutu biegnącymi do statecznika pionowego. Podwozie trójpunktowe z płozą ogonową, koła główne amortyzowane sznurem gumowym. Samolot był wyposażony w sześciocylindrowy silnik rzędowy chłodzony cieczą SPA6A, który napędzał drewniane dwułopatowe śmigło o stałym skoku[4].