![]() Armata AK-725 | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Historia | |
Prototypy |
1959 |
Produkcja seryjna |
od 1964 (przyjęcie na uzbrojenie) |
Dane taktyczno-techniczne | |
Kaliber |
57 mm × II |
Długość lufy |
4275 mm (L/75) |
Donośność |
8420 m (tabelaryczna) |
Prędkość pocz. pocisku |
1020 m/s[1] |
Kąt ostrzału |
w pionie: -10° – +85° |
Szybkostrzelność |
200 strz./min na lufę |
AK-725 – radziecka podwójnie sprzężona uniwersalna armata morska kalibru 57 mm, stosowana na licznych okrętach od lat 60. XX wieku, przede wszystkim marynarki ZSRR.
Armata AK-725 była pierwszym całkowicie zautomatyzowanym morskim systemem artyleryjskim nowego pokolenia w ZSRR, służącym do obrony przeciwlotniczej i przeciwokrętowej[2]. Warunki taktyczno-techniczne na jej zaprojektowanie zatwierdzono przez dowództwo marynarki ZSRR 30 listopada 1956 roku[2]. Prace projektowe rozpoczęto w biurze konstrukcyjnym CKB-7 pod kierunkiem głównego konstruktora I. Ariefjewa[2]. Główną częścią systemu stała się dwulufowa wieża artyleryjska o oznaczeniu fabrycznym ZIF-72, obejmująca armaty automatyczne ZIF-74, ponadto obejmował on system kierowania ogniem. Projekt techniczny opracowano 14 kwietnia 1958 roku i pod koniec 1959 roku skonstruowano prototyp wieży[2]. System został przyjęty na uzbrojenie postanowieniem Rady Ministrów ZSRR z 23 maja 1964 roku oraz rozkazem ministra obrony z 24 lipca 1964 roku[2].
Z wieżą ZIF-72 współpracuje system kierowania ogniem, otrzymujący dane z radaru kierowania ogniem MR-103 Bars[1]. Awaryjnie wieża jest kierowana z zewnętrznego punktu kierowania ogniem z celownikiem pierścieniowym[1].
System AK-725 używany był na okrętach radzieckich typów m.in.:
i niektórych innych okrętach, w tym pomocnicze.
System używany był przede wszystkim w marynarce wojennej ZSRR (później Rosji i Ukrainy), a ponadto na eksportowanych okrętach. W Polsce nie był używany.
Część artyleryjska składa się z dwóch armat automatycznych kalibru 57 mm na wspólnej lawecie. Dosyłanie amunicji jest taśmowe[2]. Automatyka działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy[2]. Lufy mają system ciągłego chłodzenia wodą zaburtową[2]. Można oddać z armaty serię 100 strzałów[2]. Zamek jest klinowy, pionowy[2]. Załadowanie pierwszego naboju i przeładowanie następuje hydraulicznie[2]. Obsadę wieży stanowi dwóch ludzi, którzy podczas strzelania znajdują się poza wieżą[2].
Wieża wykonana jest ze stopu aluminium o grubości 6 mm i chroni mechanizmy jedynie przed warunkami atmosferycznymi i wodą[2]. Kompletna wieża bez amunicji waży 14,5 tony[1]. Zapas amunicji składowany jest w obrotowej części wieży pod pokładem, taśma ma 550 nabojów[2].
Używane są naboje zespolone z pociskiem odłamkowo-smugowym. Masa naboju wynosi 6,35 kg, pocisku 2,8 kg, a ładunku wybuchowego 153 g[1]. Długość naboju wynosi 536 mm[1]. Pociski mają zapalnik uderzeniowy MGZ-57 ze zwłoką i samolikwidatorem (po 15–20 sekundach lotu)[1].
Donośność według tabel strzelniczych wynosi 8420 m, a maksymalna ponad 11 000 m, natomiast donośność w pionie do 7400 m[1].