Ludolf Krohn | |
Statsborgarskap | Noreg |
Fødd | 24. oktober 1741 Bergen |
Død |
27. februar 1795 (53 år) |
Yrke | prest |
Religion | Den evangelisk-lutherske kyrkja |
Ludolf Krohn[a] (fødd 24. oktober 1741 i Bergen, død 27. februar 1795 i Luster) var ein norsk prest. Han var sokneprest i Norddal 1772-1784 og sokneprest i Dale i Luster 1785-1795.
Foreldra var møbelsnikkareb Johan Jürgen Krohn (eller Cron, død 1743)[1] som innvandra til Bergen frå Altona ved Hamburg[2] og Alhed With. Krohn tok teologisk eksamen i Bergen i 1761. Han var residerande kapellan i Innvik prestegjeld i Nordfjord 1764-1772 (før 1842 omfatta Innvik prestegjeld også Stryn, Loen og Olden). Han var sokneprest først i Norddal 1772-1784, deretter var han sokneprest i Dale i Luster 1785-1795.[3] Han var gift med Mette Christine Reutser (1739-1766) og deretter med Maren (Mein) Cathrine Høgh (Høeg) (1749-1827). Onkelen til Mein Cathrine Høgh var handelsmannen Hans Henrik Holtermann,[4] som kjøpte delar av Giskegodset og seinare òg fekk hand om Austrått.
Ludolf Krohn var far til offiseren Johan Jørgen Krohn og klokkaren i Norddal Ivar H. Krohn (1770-1839).[5] Klokkaren Ivar H. Krohn var far til boktrykkaren og avisgründeren Johan Jørgen Krohn. Med Ludolf kom familienamnet Krohn til Sunnmøre.
I Krohn si tid vart den nye kyrkja i på Dale bygd - han la ned grunnsteinen for kyrkja 1782 og skreiv då i kallsboka: «Mandag d. 6.mai 1782 blev Grundstenen for Nordalens Kirke for paany at opbygges af Tømmer - hvortil Zions Gud av Naade give Lykke lagt af mig og hold en Tale over Gen. 28. Kap. 22 Vers (1.Mos. 22,28».[6] Krohn fekk hand om mesteparten av Dalsbygda («Indre Dale med Kiilstistøl») på ein auksjon i 1777. Han gav 631 riksdalar for jorda med alle «paastaaende Jord Brugene tilhørende Huser samt al anden tilliggende Herligheder».[7] På Ivergarden i Dalsbygda er det reist ein minnestein over presten Ludolf.[8] I 1773 Krohn vart tidleg medlem av Syndmøre practiske Landhuusholdningsselskab (det første «landhusholdningsselskap» i landet) med sorenskrivar Melchior Falch og presten Hans Strøm i spissen.[9][10]
«Biskop Arentz anså ham for en meget heldig Katheket» skriv Lampe.[3]