Halvard Hatlen | |
![]() Halvard Hatlen, måla av Rune Hatlen (barnebarn). | |
Statsborgarskap | Noreg |
Fødd | 1899 Isfjorden |
Død |
1957 |
Yrke | kunstmålar |
Halvard Hatlen (døypt Halvor) (11. mai 1899–9. juli 1957), (gravlagt ved Hen kyrkje, Isfjorden) var ein norsk biletkunstnar frå Hatlen i Isfjorden i Romsdal som måla figurative bilete med motiv frå sine nære omgjevnader. Særleg var han opptatt av Romsdals-naturen. Forutan landskap måla han interiør, stilleben, portrett, religiøse komposisjonar og samfunnsskildringar, oftast i oljemåleri og akvarell. Han har òg utført veggutsmykningar. Han dreiv målarskole i Sarpsborg ei tid.
Frå 1919 til 1957 hadde han over 60 separatutstillingar kringom i Noreg. Elles påtok han seg mange bestillingar, særleg portrett og nokre faner.
Hatlen var utdanna ved:
Han debuterte 20 år gammal i Ålesunds Kunstforening med naturalistiske landskap. I elevtida hos Hans Hoffmann vart Hatlen grepe av impresjonismen samstundes som han bevarte sitt personlege særpreg. Våren 1925 virka Hatlen i Tromsø, og stilte ut i kunstforeninga. Han besøkte Narvik, Bodø, Trondheim og Kristiansund med utstillingar. Han brukte mange grågrøne og brune tonar i denne tida og følte slektskap med André Derain.
Sommaren 1928 oppheldt Hatlen seg i Halden-traktene, dreiv teiknekurs og heldt fram med målarskole i Sarpsborg utover vinteren. Frå Fredriksten festning, Halden, måla han eit solid komponert og koloristisk godt gjennomført oljemåleri, som seinare blei teke inn på Statens Høstutstilling.
Frå omkring 1928 og utover 1930-åra nytta Hatlen mørke fargar. Hatlens mørkstemde fargar frå 1930-åra blei i 1940-åra avløyst av ein lysare og friskare fargeskala. I landskapa ville han fange inn lys og luft. Gode døme er bilete frå Mørekysten.
Med dekorasjonen på Kafé Arne i Oslo (1948) begynte ein periode med større veggutsmykkingar. Arbeidet med dekorasjonsoppgåvene verka utviklande på hans staffelibilete. Han forflytta seg frå den naturalistiske gjengivinga mot større monumentalitet, utrykt ved store, reine fargeflater. Målemåten hans vart friare, og han utfalda fargesansen sin i mange friske bilete. I denne produktive perioden blei han utsett for ei bilulukke våren 1957. Han døydde same sommaren og blei gravlagd frå Hen kyrkje i Isfjorden.