Bordun eller borduntone er ein tone som ikkje endrar seg, som kling med i – og understøtter – forløpet til ein melodi.
Verknaden oppnår ein til dømes med ein resonansstreng (på strykeinstrument) eller ei basspipe på ei skotsk sekkepipe. I strupesong skaper songaren ein djup bordun med overtonar ved å endra munnhola.[1]
Eit kjent døme på bordun i klassisk musikkhistorie er Wagner sin bruk av borduntone i innleiinga til Rhingullet.
Bordun vert òg nytta om ei djup orgelstemme, eit gedacktregister.