Michel Onfray (Argentan, 1 januari 1959) is een Franse filosoof die in zijn carrière meer dan 100 boeken heeft geschreven. Voor La sculpture de soi won hij de 1993 Prix Médicis.
Onfray groeide op in Normandië en promoveerde in de wijsbegeerte. Hij was van 1983 tot 2002 docent filosofie aan een lyceum in Caen, waarna hij de volksuniversiteit van Caen stichtte. In 1993 ontving hij de Prix Médicis voor zijn boek La sculpture de soi.
In de filosofie van Onfray neemt de psychoanalyse een belangrijke plaats in. Hij beschouwt elke religieuze levensbeschouwing als onhoudbaar en profileert zich als atheïst. Hij benadert het atheïsme, net als het hedonisme, positief en plaatst deze in een anarchistische wereldbeschouwing. Volgens Onfray is het de plicht van de mens te genieten. Elk ethisch handelen moet gebaseerd zijn op genot. In dit verband spreekt Onfray over een "esthetische ethiek". In zijn moraal wordt, vanwege het genotsprincipe, het menselijk lijden afgewezen. Werkelijke naastenliefde bestaat volgens Onfray niet; naastenliefde is volgens Michel Onfray feitelijk een middel om het eigen genot centraal te stellen - hij spreekt daarom over consideratie in plaats van naastenliefde.
Michel Onfray bouwt zijn filosofie vooral op Friedrich Nietzsche, de 19e-eeuwse materialistische filosofen en de Grieken (zoals Epicurus en Democritus). In zijn vroege werk is bij Onfray ook de invloed van Georges Palante duidelijk merkbaar. Tegenwoordig distantieert hij zich er deels van.
Bij de Franse presidentsverkiezingen in 2002 gaf hij een stemverklaring uit ten gunste van Olivier Besancenot, de presidentskandidaat van de trotskistische Revolutionaire Communistenliga. Eind 2006 sloot Onfray zich aan bij een initiatief van Régis Debray om een radicaal links alternatief voor Ségolène Royal te steunen. Nadat de diverse kleine linkse partijen geen gezamenlijke kandidaat opstelden, riep Onfray José Bové op in zijn kandidatuur te volharden. Michel Onfray maakte ten slotte bekend dat hij blanco zou stemmen bij de presidentsverkiezingen in 2007.
Filosofen die niet kunnen lachen moeten we mijden als de pest.
Het kan niet zo zijn dat God aan de mensen verlangen en genot heeft geschonken om deze vervolgens weer van ze af te pakken.