Libanees-Surinaamse betrekkingen | ||
---|---|---|
![]() ![]() | ||
kaart ontbreekt |
Libanees-Surinaamse betrekkingen verwijzen naar de huidige en historische betrekkingen tussen Libanon en Suriname.
In Paramaribo is een Libanees honorair-consul gevestigd.[1]
In 1985 nodigde legercommandant Desi Bouterse onder meer Jasser Arafat uit, de leider van de PLO, voor de viering van vijf jaar revolutie, waarmee hij zijn staatsgreep uit 1980 bedoelt.[2]
Sinds circa de jaren 1890 kwamen Libanezen naar Suriname. Zij werden niet geworven als contractarbeider, maar kwamen op eigen initiatief om met name in de textielmarkt te werken. De meeste zijn afkomstig uit het dorp Bazhoun bij El Mina in Tripoli en de eersten kwamen via Cayenne of de Brits-Caraïbische eilanden naar Suriname. Nadat zich een eerste groep had gevestigd, kwamen er ook Libanezen rechtstreeks aan. Ze waren in Libanon aangesloten bij de Maronitische Kerk en sloten zich in Suriname aan bij de Rooms-Katholieke Kerk.[3]
Het aantal Libanezen dat naar Suriname is gekomen is beperkt; in de jaren 1970 ging het bij elkaar om rond de 500 Libanezen. Sinds hun komst heeft deze bevolkingsgroep een groot deel van de markt voor stoffen voor dameskleding in handen gehad. In 1939 was ongeveer de helft van de betere textielzaken in Paramaribo in Libanees eigendom. Door verwantschap met andere Libanezen hadden ze vaak een goed netwerk in het Caraïbisch gebied. In het algemeen zijn de Libanezen goed geïntegreerd en vormen gemengde huwelijken. Aanvankelijk kwamen ze veelal bijeen in de Libanistenclub, die rond 1960 dichtging.[3]
Begin jaren 2010 onderhandelde Dino Bouterse, de zoon van de zittende president, met leden van de Libanese terreurbeweging Hezbollah over wapenhandel, training in Suriname voor het plegen van aanslagen tegen Amerikanen en de smokkel van 450 kilo cocaïne. Het bleek te gaan om een list van de DEA. In 2015 werd Bouterse in de VS veroordeeld tot 16 jaar gevangenisstraf.[4]
Bronnen, noten en/of referenties
|