Klaus Dibiasi | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Klaus Dibiasi in 1968
| ||||
Persoonlijke informatie | ||||
Geboortedatum | 6 oktober 1947 | |||
Nationaliteit | ![]() | |||
Internationale toernooien | ||||
OS | 1964, 1968, 1972, 1976 | |||
WK | 1973, 1975 | |||
EK | 1966, 1970, 1974 | |||
|
Klaus Dibiasi (Hall in Tirol, 6 oktober 1947) is een Italiaans voormalig schoonspringer. Hij vertegenwoordigde zijn vaderland op vier edities van de Olympische Zomerspelen: Tokio 1964, Mexico-Stad 1968, München 1972 en Montreal 1976. Dibiasi werd drie keer olympisch kampioen, twee keer wereldkampioen en drie keer Europees kampioen.
Dibiasi won in 1964 de zilveren medaille op de 10 meter toren bij de Olympische Zomerspelen in Tokio, en bemachtigde de gouden medaille op hetzelfde onderdeel bij de navolgende drie Spelen (1968, 1972, 1976). Hiermee werd Dibiasi de eerste, en tot nog toe de enige[1], schoonspringer die drie keer op rij goud won op hetzelfde onderdeel en hij was de eerste schoonspringer die olympische medailles won op vier Olympische Spelen. Met nog eens zilver in 1968 op het platform heeft hij een recordaantal van vijf medailles behaald.
Hij veroverde twee keer de wereldtitel op de toren (1973, 1975), twee keer de Europese titel op de toren (1966, 1974), en eenmaal de Europese titel op de 3 meterplank (1974). Verder won hij in 1970 nog twee keer de zilveren medaille (plank en toren). Voor de successen van Greg Louganis werd Dibiasi beschouwd als de beste schoonspringer ooit.[1]
Dibiasi werd geboren in Oostenrijk en had Italiaanse ouders. Zij gingen met hem naar hun geboorteland terug toen hij jong was. Hij werd gecoacht door zijn vader Carlo Dibiasi, die viervoudig Italiaans schoonspringkampioen (1933-1936) en olympisch deelnemer was. Zijn vader eindigde in 1936 op de Olympische Zomerspelen in Berlijn als tiende op de plank. Klaus Dibiasi zelf coachte later het Italiaanse schoonspringteam. Hij huwde in 1980 met zwemster Elisabetta Dessy, van wie hij kort erna alweer scheidde.