Kei car of keijidōsha [keːdʑidoːɕa]? (軽自動車, letterlijk: licht voertuig) is een Japanse variant van de dwergauto. Door middel van vastgelegde maximale afmetingen en vermogen levert de kei car belastings- en verzekeringsvoordeel op aan de eigenaren. De eerste wetgeving omtrent deze kleine wagens ontstond in 1949, waardoor een groter deel van de bevolking zich een auto kon veroorloven. Op zijn beurt zorgde de introductie van de kei car voor een bevordering van de Japanse auto-industrie. In 2013 was 40% van de nieuw verkochte auto's in Japan een kei car.[1][2]
Datum | Maximale lengte | Maximale breedte | Maximale hoogte | Maximale cilinderinhoud | Maximaal vermogen | |
---|---|---|---|---|---|---|
4-takt | 2-takt | |||||
8 juli 1949 | 2,8 m | 1 m | 2 m | 150cc | 100cc | Geen criteria |
26 juli 1950 | 3 m | 1,3 m | 300cc | 200cc | ||
16 augustus 1951 | 360cc | 240cc | ||||
4 april 1955 | 360cc | |||||
1 januari 1976 | 3,2 m | 1,4 m | 550cc | |||
1 maart 1990 | 3,3 m | 660cc | 47kW (63pk) | |||
1 oktober 1998 | 3,4 m | 1,48 m |
Bijna alle kei cars worden geproduceerd door Japanse merken, hoewel sommige in het buitenland worden geassembleerd. Ondanks pogingen van enkele buitenlandse merken om actief te zijn op de markt is nog geen enkele van hen er in geslaagd om een vaste waarde te worden in dit segment. Producenten van de kei car zijn onder meer: