Gustave-Henri Colin (Arras, 11 juli 1828 - Parijs 28 december 1910) is een Franse kunstschilder. Hij schilderde vooral landschappen en genrestukken in de traditie van de School van Barbizon.[1]
Hij was de zoon van Charlotte Opportune Joseph Vaast en de rechter Jacques-Henry Colin. Gustave-Henri was eveneens voorbestemd voor een carrière bij het gerecht, maar al tijdens zijn middelbareschooltijd werd zijn artistiek talent opgemerkt.[2] Hij kreeg zijn eerste opleiding vanaf 1847 bij Constant Dutilleux in Arras en studeerde daarna verder bij Ary Scheffer en Thomas Couture in Parijs. Hij studeerde ook bij Jean-Baptiste-Camille Corot door wie hij sterk beïnvloed werd.[3] Hij exposeerde voor het eerst op de Parijse salon in 1857 met Portrait de grand-mère.
In 1858 vestigde hij zich in Ciboure waar hij landschappen, kustgezichten en stierengevechten schilderde in de open lucht. In 1862 verhuisde hij naar Saint-Jean-de-Luz waar hij James McNeill Whistler ontmoette.
Colin werd leraar aan de Académie Julian in Parijs. Hij nam deel aan de Salon des refusés in 1863 en aan de eerste tentoonstelling van de impressionisten in 1874 met vijf werken in de catalogus. Daarna nam hij regelmatig deel aan de Salon en liet regelmatig werken veilen bij het Hôtel Drouot.[1]
Hij werd gelauwerd met een eremedaille op de Salon van 1880, een zilveren medaille in 1889 en een gouden medaille in 1900. In 1907 werd hij benoemd tot officier in het Légion d’honneur.
Enkele werken van Colin per bewaarplaats: