Ger Londo | ||||
---|---|---|---|---|
Ger Londo, gefotografeerd tijdens een excursie in de Londotuin in Leersum in 2010
| ||||
Geboren | 14 april 1935 | |||
Overleden | 18 december 2018 | |||
Geboorteland | ![]() | |||
Standaardafkorting | Londo | |||
Toelichting | ||||
De bovenaangeduide standaardaanduiding, conform de database bij IPNI, kan gebruikt worden om Ger Londo aan te duiden bij het citeren van een botanische naam. In de Index Kewensis is een lijst te vinden van door deze persoon (mede) gepubliceerde namen.
| ||||
|
Ger Londo (Haarlem, 14 april 1935 - Scherpenzeel, 18 december 2018) was een Nederlandse botanicus die voor diverse wetenschappelijke instituten botanisch onderzoek verrichtte ten behoeve van natuurbeheer en natuurontwikkeling. Dr. Londo is onder meer bekend geworden als auteur van vele wetenschappelijke en praktijkgerichte publicaties over de vegetatieontwikkeling van natuurgebieden en heem- of natuurtuinen en als "vader van de natuurtuingedachte" in Nederland. Hij heeft diverse natuurtuinen ontworpen en aangelegd, waaronder de naar hem genoemde Londotuin in Leersum, en de proeftuin rondom zijn eigen woonhuis.
Londo was lid van de NJN waar hij al voor zijn studie kennismaakte met de vegetatiekunde in de Plantensociologische Werkgroep waarin Victor Westhoff een belangrijke rol speelde. Hij was opgeleid tot onderwijzer, maar in 1957 ging Londo biologie studeren aan de Universiteit van Amsterdam.
Na zijn afstuderen in 1964 kreeg Londo een aanstelling als onderzoeker bij het Rijksinstituut voor Veldbiologisch Onderzoek ten behoeve van het Natuurbehoud (RIVON) en achtereenvolgens het Rijksinstituut voor Natuurbeheer (RIN), het Instituut voor Bos- en Natuuronderzoek (IBN-DLO) en Alterra. In 1971 promoveerde Londo in Nijmegen op het proefschrift "Patroon en proces in duinvalleivegetaties langs een gegraven meer in de Kennemerduinen."
Londo maakte als onderzoeker onder meer een indeling van de wilde planten op grond van hun afhankelijkheid van het grondwater. Planten die afhankelijk zijn van de bereikbaarheid van grondwater zijn de freatofyten, planten die niet gebonden aan de invloedssfeer van grondwater zijn de afreatofyten. Daarnaast onderscheidt hij de groepen van de hydrofyten of waterplanten en de halofyten of zoutplanten.
De eerste ervaring van Londo met heem- of natuurtuinen stamt al uit zijn middelbare school- en NJN-tijd. Toen deed hij al waarnemingen in de oudste heemtuin van Nederland, Thijsse's Hof in Bloemendaal, niet ver van waar hij woonde. Later zou hij 45 jaar lang bestuurslid van de Hof zijn. Op 9 april 2016 ontving hij de vergulde Jac. P. Thijsse penning voor zijn langjarige vakkundige adviezen.
In 1966 startte Londo een groot experiment met de aanleg van allerlei milieutypen in zijn eigen tuin in Scherpenzeel. Daarin heeft hij 50 jaar gegevens verzameld over de vestiging en ontwikkeling van honderden plantensoorten.
De Londotuin bij Kasteel Broekhuizen (Leersum) ontstond in 1997 als opvolger van de proeftuin van het toenmalige Rijksinstituut voor Natuurbeheer. Londo was al intensief betrokken geweest bij de proeftuin vanaf de start in 1972 en maakte ook het plan voor de nieuwe heemtuin. Een groot deel van de gebruikte grondsoorten en een deel van de vegetatie uit de voormalige proeftuin werden overgebracht naar de nieuwe locatie om weer een gradiëntrijke natuurtuin te ontwikkelen. Londo bleef betrokken bij de ontwikkeling en het beheer van de tuin met vrijwilligers van de Vereniging voor Dorp en Natuur Amerongen-Leersum.