Gevechtsinsigne voor de Luchtdoelartillerie | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Gevechtsinsigne voor de Luchtdoelartillerie ontworpen door Wilhelm Ernst Peekhaus
| ||||
Uitgereikt door ![]() | ||||
Type | Steckkreuz | |||
Bestemd voor | Personeel van het luchtdoelartillerie | |||
Status | In onbruik geraakt | |||
Statistieken | ||||
Instelling | 10 januari 1941 | |||
|
Het Flak-Kampfabzeichen (Nederlands vrij vertaald: Gevechtsinsigne voor de Luchtdoelartillerie) voor de Luftwaffe was een insigne van de Duitse Wehrmacht in de Tweede Wereldoorlog en werd op 10 januari 1941 door de opperbevelhebber van de Luftwaffe Hermann Göring ingesteld. Het zou het succes van de luchtafweergeschut van de Luftwaffe, zowel in de verdediging tegen luchtaanvallen en ook grondaanvallen erkennen.
Het artistieke ontwerp werd op 19 juli 1940 door de Berlijnse ontwerper Wilhelm Ernst Peekhaus voorgelegd.
Het insigne bestaat uit een bestond uit een gestileerde 88mm-geschut, dat door een ovale krans van eikenbladeren omgeven was. Met daarop op het bovenste gedeelte van de krans het embleem van de Luftwaffe.
De afmetingen verschilde soms wat, afmetingen van de krans: hoogte 55 mm, breedte 45 mm; vleugelspanwijdte van de adelaar 40 mm, hoogte 30 mm. Gewicht insigne 41 gram.
Het insigne kon ook met terugwerkende kracht vanaf het begin van de oorlog aan officieren, onderofficieren en manschappen verleend worden. De criteria waren:
Het personeel van de geneeskundigendienst moesten hun insigne door het decreet van 7 januari 1942 weer inleveren.
Het insigne was van een hakenkruis voorzien. Dat betekent dat het verzamelen, tentoonstellen en verhandelen van deze onderscheidingen in Duitsland aan strenge wettelijke regels is onderworpen. Op 26 juli 1957 vaardigde de Bondsrepubliek Duitsland een wet uit waarin het dragen van onderscheidingen met daarop hakenkruizen of de runen van de SS werd verboden. In de gedenazificeerde uitvoering mogen de insigne wel worden gedragen.[1]