Elga Andersen | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Elga Andersen | |||
Geboortenaam | Helga Hymen | |||
Geboren | 2 februari 1935 | |||
Geboorteplaats | Dortmund | |||
Overleden | 7 december 1994 | |||
Overlijdensplaats | New York | |||
Land | ![]() | |||
Werk | ||||
Jaren actief | 1957-1973 | |||
Beroep | actrice, zangeres | |||
(en) IMDb-profiel | ||||
(mul) TMDb-profiel (en) AllMovie-profiel | ||||
|
Elga Andersen (Dortmund, 2 februari 1935 - New York, 7 december 1994) was een Duitse actrice en zangeres. Haar echte naam was Helga Hymen.
Elga was een enig kind. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verdween haar vader aan het Russische front. Om haar moeder te helpen verliet Elga de school en werkte een tijdje als Engelse en Franse tolk. Op haar achttiende trok ze naar Parijs waar ze werkte als model en opgemerkt werd door de boulevardpers. Ze kreeg een eerste filmrolletje in de film Les Collégiennes van regisseur André Hunebelle uit 1957. Otto Preminger, die haar een rol gaf in Bonjour Tristesse, bedacht voor haar de artiestennaam "Elga Andersen". Haar eerste hoofdrol kwam in 1960 in Os bandeirantes van Marcel Camus.
Elga heeft in een twintigtal films gespeeld als verleidelijke blondine, voornamelijk Europese producties. Een van haar laatste en bekendste rollen was die van Lisa Belgetti in Le Mans (1971).
Ze nam ook zanglessen en ze zong onder meer de titelsong en de andere songs in The Guns of Navarone (1961, als "Elga Anderson").
Ze was tweemaal getrouwd, eerst met Christian Girard, een Franse architect. In 1971 leerde ze de rijke Amerikaanse avonturier Peter Gimbel kennen, een bekend onderwaterfotograaf en -filmer. Ze werd zijn derde echtgenote in 1978.[1] Ze werkte met hem onder meer aan een documentaire over de SS Andrea Doria: Andrea Doria - The Final Chapter (1984). Gimbel overleed in 1987 en Elga Andersen in 1994.