Memoria
Ioannes Franciscus vulgo Jean-François de La Harpe (natus die 20 Novembris 1739 Lutetiae, mortuus ibidem die 11 Februarii 1803) fuit scriptor et poeta Francicus.
Delaharpe, filius Lausannensis cuiusdam, in principio tomos plures cum »Héroïdes« edens effectum multo feliciorem habuit tragoedia »Warwick« (1763). Quamquam aliae tragoediae Voltarium imitantes plausum non invenerunt, gloria eius auxit propter elegantes suavesque laudes »Éloges« (in Henricum IV, Fenelonem, Ioannem Racine etc.).
Homo vanitate arrogantiaque plenus adversarios sibi multos genuit, qui ita contra eum machinabantur ut adhaesio in Academia die 20.6.1776 potius clades fuisse videtur. Tunc enim multa amara epigrammata contra eum pacta sunt.
Professor litterarum in novo Lyceo annis inter 1786 et 1798 praelectiones ante auditorium uberum atque illustre habuit quod ingenium rhetoricum magni aestimans admirationem saeculi XVII nimis debilem ei ignoscebat. Praelectiones istae primo editae sunt in commentariis ab eo ipso redactis »Mercure de France«, postea autem sub titulo »Lycée, ou Cours de littérature« (Lutetiae 1799).
Eius admiratio rerum novarum mox mutata est, cum anno 1794 menses quinque in custodiam mitteretur. Vir qui antea pilleo Iacobinorum indutus coram publico ingressus erat adversarius notionum revolutionariarum summus se ostentabat facem religionis monarchiaeque in altum tollens.
In multis scriptis eius evenit gaudium critici acerrimi, qui revera nemini parcebat. Scandalo magno facta est vulgatio commercii epistularis »Correspondance littéraire, adressée an grand-duc de Russie« (dux citatus postea imperator Paulus I factus est). Inter multa alia opera mentionis digna sit adhuc »La prophétie de Cazotte«, quod opus Carolus Augustinus Sainte-Beuve superexultans rumificavit. Anthologiam operum suorum Delaharpe ipse edidit anno 1778 Lutetiae; florilegium alterum »Œuvres choisies et posthumes« in lucem prolatum est anno 1806.
![]() |
Vicimedia Communia plura habent quae ad Ioannem Franciscum de La Harpe spectant. |